Τι είναι το Κίνημα Zeitgeist (TZM);

- Το TZM αναγνωρίζει ότι η τρέχουσα συμπεριφορά μας σε αυτόν τον πλανήτη δεν είναι βιώσιμη και τάσσεται υπέρ της μετάβασης σε ένα νέο πλαίσιο για την κοινωνία που ονομάζεται Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους.

- Το TZM αναγνωρίζει ότι, μέσα από την ανθρώπινη χρήση της τεχνολογίας, μπορούμε να παρέχουμε μια σχεδόν πλήρη αφθονία των ζωτικών μας αναγκών σε όλους τους ανθρώπους του κόσμου, και στοχεύει στην εξάλειψη της σπανιότητας σε όσο το δυνατόν περισσότερους τομείς· δημιουργώντας ένα σύστημα που βασίζεται στην πρόσβαση και όχι στην ιδιοκτησία και το χρήμα.

- Το TZM αναγνωρίζει ότι το σημερινό εργασιακό μοντέλο είναι απαρχαιωμένο και ότι δεν συμβαδίζει με την πρόοδο της τεχνολογίας, και υποστηρίζει την προσπάθεια για αυτοματοποίηση στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών· καταργώντας την ανάγκη για ανθρώπινη εργασία, όπου είναι δυνατόν, μεγιστοποιώντας παράλληλα την αποδοτικότητα.

- Το TZM αναγνωρίζει ότι η κοινωνία πρέπει να έχει μια συμβιωτική σχέση με τη φύση ούτως ώστε να είναι βιώσιμη και να επιτευχθεί η οικολογική ισορροπία, ζώντας σε αρμονία με τη γη και όχι ενάντια σε αυτή.

- Το TZM αναγνωρίζει ότι τίποτα λιγότερο από μια πλήρη μεταστροφή στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούμε σε αυτόν τον πλανήτη είναι αναγκαία, αν θέλουμε να αποφύγουμε την κοινωνική κατάρρευση σε παγκόσμια κλίμακα.

- Το TZM στοχεύει στην εξάλειψη των προϋποθέσεων που απαιτούνται για τις κυβερνήσεις και τους νόμους αντιμετωπίζοντας τις βαθύτερες αιτίες των κοινωνικών προβλημάτων μας, δημιουργώντας ένα πιο ανθρώπινο περιβάλλον που μέσω του σχεδιασμού του, ενθαρρύνει και καθιστά αναγκαίο θετικές ανθρώπινες συμπεριφορές και δράσεις.

- To TZM υποστηρίζει την επιστημονική μέθοδο εφαρμοσμένη στην κοινωνία με γνώμονα την κοινωνική μέριμνα, φτάνοντας στις αποφάσεις με βάση στατιστικά στοιχεία και συμπερασματική λογική προσανατολισμένα προς τη μέγιστη λειτουργική αποδοτικότητα, και όχι σε απόψεις που βασίζονται σε προσωπικά και εθνικά συμφέροντα.

- Το TZM είναι πρωτίστως ένα κοινωνικό κίνημα, υποστηρίζοντας ένα σύστημα που ενθαρρύνει τη συνεργασία αντί του ανταγωνισμού και βασίζεται εκ του σχεδιασμού του στην ενότητα και την ισότητα.

- Το TZM δεν είναι ένας θεσμός ή ένας πολιτικός οργανισμός και ενώ η δομή του βασίζεται πάνω σε έργα(projects), λειτουργεί χωρίς ιεραρχία ή ηγέτες.

- Ο σκοπός του TZM είναι να κινήσει τη μετάβαση σε μια Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους με τη διάδοση αυτών των ιδεών.

Τι είναι Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους (RBE);

- Η RBE είναι ένα παγκόσμιο σύστημα στο οποίο οι πόροι του πλανήτη έχουν δηλωθεί σαν κοινή κληρονομιά όλων των ανθρώπων του κόσμου.

- Η RBE είναι ένα σύστημα στο οποίο όλα τα αγαθά και οι υπηρεσίες είναι διαθέσιμα σε όλους χωρίς τη χρήση του χρήματος, ανταλλαγής, ή οποιαδήποτε άλλη μορφή χρέους ή υποτέλειας.

- Η RBE εφαρμόζει μια συστημική προσέγγιση στην κοινωνία και διαχειρίζεται τους πόρους της γης ολιστικά, βελτιστοποιώντας ταυτόχρονα την παραγωγή για τη μείωση των αποβλήτων.

- Η RBE παρουσιάζει ένα σύστημα όπου προτεραιότητα έχουν η ανθρώπινη ευημερία και η διαφύλαξη της γης και όχι το κέρδος.

- Η RBE είναι ένα σύστημα που βασίζεται στην μηχανική αυτοματοποίηση και όχι στην ανθρώπινη εργασία, ελευθερώνοντας όλους τους ανθρώπους από ανούσιες και επαναλαμβανόμενες εργασίες.

Πετρέλαιο: Εκτός από Ευημερία Φέρνει και Πόλεμο

Το πετρέλαιο είναι πηγή δεινών ή εφαλτήριο προς την ανάπτυξη και την ευημερία; Το «φιλοσοφικό» αυτό ερώτημα διατυπώνεται διαχρονικά όσον αφορά για χώρες της περιφέρειας (οι χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου), οι οποίες έχουν το «προνόμιο» να διαθέτουν πλούσιους φυσικούς πόρους (πετρέλαιο, φυσικό αέριο και πολύτιμα μεταλλεύματα), οι λαοί τους όμως ταλανίζονται από πολλαπλά προβλήματα εξαιτίας της ενδημικής διαφθοράς της ηγετικής τάξης τους αλλά κυρίως -και συνήθως συνδυαστικά προς τα προηγούμενα- των εξωτερικών επιρροών και παρεμβάσεων που αποσκοπούν στον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών των χωρών αυτών.

Από τη δεκαετία του 1950 -με την ωμή αγγλοαμερικανική παρέμβαση στην Περσία για την ανατροπή της κυβέρνησης Μοσαντέκ προς όφελος των πετρελαϊκών εταιρειών- η Ιστορία έχει καταγράψει πολλές περιπτώσεις έμμεσων ή άμεσων επεμβάσεων για τον έλεγχο των πετρελαίων με συνήθως μεγάλο κόστος για τους λαούς, οι οποίοι υφίστανται τις αρνητικές συνέπειες της ύπαρξης πλούσιου υπεδάφους.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα η επέμβαση στο Ιράκ, η συνεχιζόμενη «εμπόλεμη» ένταση με το Ιράν και η μακροχρόνια αιματηρή διαδικασία στη Νιγηρία.

Η Νιγηρία είχε όλες τις προδιαγραφές... Μια φτωχή χώρα της αφρικανικής ηπείρου, η οποία «έτυχε» να διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου στον πλανήτη.

Αποκλεισμός της Κίνας

Το κλειδί όμως βρίσκεται στη διαχείριση του ορυκτού αυτού πλούτου. Υστερα από σειρά αλλεπάλληλων στρατιωτικών πραξικοπημάτων και αιματηρών φυλετικών συγκρούσεων, η Νιγηρία σήμερα διαθέτει «δημοκρατικά» εκλεγμένη κυβέρνηση.

Σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, εξελίξεις όμως όπως είναι ένα πολιτικό πραξικόπημα στη Νιγηρία σχετίζονται με τον ανταγωνισμό των ξένων «δυνάμεων» και στοχεύουν στον αποκλεισμό της Κίνας.

Μωσαϊκό εθνοτήτων, που αποτελεί παράγοντα εσωτερικής αστάθειας, η Νιγηρία είναι η πρώτη πετρελαιοπαραγωγός χώρα της υποσαχάριας Αφρικής, η 12η σε παγκόσμιο επίπεδο και η 5η παραγωγός χώρα του ΟΠΕΚ.

Πέντε πολυεθνικές εταιρείες, η ολλανδική Shell, η γαλλική Total, η ιταλική Agip και οι αμερικανικές ExxonMobil και Chevron, οι οποίες «έσπευσαν» να δώσουν το «παρών» από πολύ νωρίς, μεταμόρφωσαν τη χώρα από έναν απομακρυσμένο, σχεδόν απρόσιτο, υγρότοπο σ' ένα βιομηχανικό τερατούργημα, με 7.200 χιλιόμετρα πετρελαιαγωγών, τουλάχιστον 159 πετρελαιοπηγές και 275 σταθμούς ροής του φυσικού αερίου.

Την ίδια στιγμή το βιοτικό επίπεδο και οι κοινωνικές συνθήκες στη Νιγηρία πολύ απέχουν από το να θεωρηθούν στοιχειωδώς ανεκτές, καθώς ο παραγόμενος πλούτος από τους φυσικούς πόρους κατανέμεται άνισα προς όφελος των εταιρειών και των κυρίαρχων ελίτ της χώρας.

Και θρησκευτική σύγκρουση

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε έκθεση του International Crisis Group επισημαίνεται ότι η διαφθορά και η παρατεινόμενη βία θα πυροδοτήσουν την ωρολογιακή βόμβα της πολιτικής και κοινωνικής εξέγερσης.

Οι πρόσφατες συγκρούσεις και η «αναταραχή» στο Δέλτα του Νίγηρα λόγω της «δραστηριότητας» που αναπτύσσει το «Κίνημα για την Απελευθέρωση του Δέλτα του Νίγηρα», μια οργάνωση η οποία έχει αναλάβει την ευθύνη για σειρά επιθέσεων εναντίον εγκαταστάσεων πετρελαϊκών εταιρειών, για δολιοφθορές σε πετρελαιαγωγούς, για απαγωγές και δολοφονίες, έχει αποτέλεσμα να μειώνεται η καθημερινή παραγωγή πετρελαίου της χώρας και να «σκαρφαλώνει» κάθε φορά η τιμή του αργού πετρελαίου στις διεθνείς αγορές.

Λόγω δε των εξελίξεων των τελευταίων ημερών, αποτέλεσμα των θρησκευτικών συγκρούσεων μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων, η μονάδα υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στις εκβολές του ποταμού Νίγηρα στον Ατλαντικό ωκεανό διέκοψε τη λειτουργία της.

Η συγκεκριμένη μονάδα είναι συνιδιοκτησία της Nigerian National Petroleum Corporation (49%), της Shell (25,6%), της Total LNG Nigeria Limited (15%) και της ιταλικής Eni (10,4%).

Στην παραγωγή αυτή στηρίζεται η ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου, καθώς η Νιγηρία αποτελεί την τρίτη κατά σειρά χώρα η οποία τροφοδοτεί την Ευρώπη αλλά ταυτόχρονα και την Gas Natural της Ισπανίας, την BOTAS της Τουρκίας, την Gaz de France και την Transgas της Πορτογαλίας.

Η Total, παρά το κλίμα που επικρατεί, έχει προαναγγείλει πως θα επενδύσει 7 δισ. δολάρια μέσα στα επόμενα 5 χρόνια σε προγράμματα εξερεύνησης και παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου, ενώ την ίδια ώρα προχωρά στην ανάπτυξη ενός παράκτιου τομέα γεώτρησης, ο οποίος θα μπει στην παραγωγή το 2012.

Ο πλούτος δεν μειώνει την απληστία

ΤΕΛΙΚΑ, η εποχή που η στάθμη της θάλασσας θα ανέβει καλύπτοντας ολόκληρη τη Γη έφτασε πολύ νωρίτερα από ό,τι θα περίμενε κανείς. Ευτυχώς, δεν πρόκειται για τον πραγματικό κόσμο, αλλά για το έργο που διαφημίστηκε ως το μεγαλύτερο κατασκευαστικό εγχείρημα στην ιστορία της ανθρωπότητας.


Ο «Κόσμος του Ντουμπάι», το σύμπλεγμα των τεχνητών νησιών που σχηματίζουν την υφήλιο, δείχνει να φτάνει στο τέλος του προτού ολοκληρωθεί καν το 50% της κατασκευής του. Αιτία της διαφαινόμενης καταστροφής δεν είναι τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει έντονα από πέρυσι το αραβικό εμιράτο, αλλά ένας άλλος παράγοντας ,που φαίνεται ότι δεν εκτιμήθηκε κατά το δέον. Η ίδια η φύση.

Η κατασκευή των τεχνητών νησιών ξεκίνησε τον Σεπτέμβρη του 2003. Επτά χρόνια μετά, από τα 300 νησιά, 100% έτοιμο είναι μόλις ένα, όπου και έχει κτιστεί μία (ακόμη) έπαυλη για τον ίδιο τον σεΐχη Μπιν Ρασίντ, τον ηγέτη του Ντουμπάι. Ολα τα υπόλοιπα θυμίζουν το λαϊκό γνωμικό περί παλατιών στην άμμο.

Παρά τις προσπάθειες των μηχανικών και τους εκατοντάδες τόνους χώματος που έχουν πέσει στην παράκτια περιοχή, η επέλαση της θάλασσας μοιάζει αδύνατον να εμποδιστεί. Σύμφωνα με την πρώτη έρευνα ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων, τα νησιά διαβρώνονται διαρκώς και το έργο δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί ποτέ!

Πτώση τιμών

Προβλήματα στην κατασκευή του «Κόσμου» διαφάνηκαν για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 2009. Λόγω της κρίσης, οι τιμές των ακινήτων που επρόκειτο να κατασκευαστούν πάνω στα νησιά έπεσαν κατακόρυφα και το σύνολο του έργου κρίθηκε εξαιρετικά ασύμφορο. Λίγο καιρό μετά, οι πρώτες αναφορές για διάβρωση των νησιών διαψεύστηκαν, την περασμένη εβδομάδα όμως μια νέα έρευνα για την πορεία του έργου ήρθε να επιβεβαιώσει τις «Κασσάνδρες».

Η εταιρεία Penguin Marine, που έχει αναλάβει τις θαλάσσιες μεταφορές μεταξύ των νησιών, παρουσίασε έκθεση ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων, η οποία αποδεικνύει την αδυναμία κατασκευής των νησιών. Μάλιστα, στηριζόμενη στην επιστημονικά τεκμηριωμένη έρευνα, η εταιρεία ζητά να αποδεσμευτεί από το πανάκριβο συμβόλαιο που έχει υπογράψει με την κυβέρνηση του Ντουμπάι και το θέμα θα λυθεί στα δικαστήρια.

«Ο ‘‘Κόσμος’’ δεν έχει πεθάνει, δυστυχώς αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε κώμα. Προβλήματα υπάρχουν, όμως πρόκειται για έργο με ορίζοντα ολοκλήρωσης δέκα ετών, το οποίο θα ολοκληρωθεί», απάντησε επισήμως η Nakheel, η κατασκευαστική εταιρεία του εμιράτου, δίχως όμως να πείθει κανέναν.

Σήμερα, το πρόβλημα είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού και τα τεχνητά νησιά θυμίζουν γιγαντιαία σακιά από άμμο, ατάκτως ερριμμένα στη θάλασσα, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν έχουν την ευστάθεια για να υποστηρίξουν την κατασκευή κτιρίων. «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα νησιά βυθίζονται στη θάλασσα. Οι έρευνες δείχνουν ότι η βύθιση είναι μεγαλύτερη μέρα με τη μέρα», ανέφερε εκπρόσωπος της Penguin Marine.

Σε περίπτωση που το δικαστήριο αποφασίσει υπέρ της αποζημίωσης της εταιρείας θαλάσσιων μεταφορών, αυτό θα σημάνει καταστροφή για το κάτι παραπάνω από φιλόδοξο έργο της μετάλλαξης ολόκληρης της ακτής του Ντουμπάι. Αυτή τη στιγμή, έτοιμος είναι μόνο ο «Φοίνικας Τζουμεϊρά», μια επέκταση της ακτής μήκους πέντε χιλιομέτρων, όπου έχουν ήδη εγκατασταθεί πολυτελή ξενοδοχεία.

Η εντυπωσιακή κατασκευή, όμως, αποτελεί μόλις ένα μικρό ποσοστό από το «Σύμπαν του Ντουμπάι». Εκτός από τον «Κόσμο», οι Αραβες έχουν σχεδιάσει και προγραμματίσει την κατασκευή άλλων τριών μεγαλύτερων «φοινίκων», μίας... ημισελήνου και ενός ακόμη αρχιπελάγους τεχνητών νησιών στο σχήμα του ηλιακού συστήματος.

Δίχως άλλο, το σχέδιο ξεπερνά κάθε φαντασία. Με τον κατασκευαστικό «οργασμό» που επικρατούσε στο Ντουμπάι μέχρι και την περίοδο που ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση, προφανώς κανείς δεν έδωσε τη δέουσα προσοχή στις πραγματικές διαστάσεις των τεχνητών νησιών που έχουν σχεδιαστεί. Κι αν τα πετροδολάρια μοιάζουν αρκετά για να σώσουν τον «Κόσμο» από τα οικονομικά χρέη, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι μπορούν να τον σώσουν και από τη θάλασσα...

Η κατάρα των αγοραστών

ΜΙΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ, μία πολυετής φυλάκιση και μια τεράστια οικονομική τρύπα έχουν ήδη αφήσει τη σφραγίδα τους στο επαπειλούμενο κολοσσιαίο κατασκευαστικό φιάσκο του Ντουμπάι. Ο Ιρλανδός μεγιστάνας του κλάδου των ακινήτων Τζον Ο’Ντόλαν ήταν ο πρώτος που αγόρασε ένα τεχνητό νησί, αυτό που αναπαριστούσε την πατρίδα του την Ιρλανδία, έναντι 38,6 εκατ. δολαρίων.

Τον Μάρτιο του 2009, ο επιχειρηματίας αυτοκτόνησε, καθώς οι εταιρείες του κατέρρεαν λόγω χρεών. Εταιρείες ακινήτων είχε στην ιδιοκτησία του και ο Σαφί Κουράσι, Βρετανός αραβικής καταγωγής που αγόρασε τη Βρετανία του «Κόσμου», έναντι 60 εκατ. δολαρίων. Από πέρυσι το καλοκαίρι, ο Κουράσι βρίσκεται στη φυλακή, λόγω ακάλυπτων επιταγών.

Τα κατασκευαστικά προβλήματα και η παγκόσμια πτώση στις τιμές των ακινήτων δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αισιοδοξίας. Τα χρέη της Dubai World, της κρατικής εταιρείας που ελέγχει και τις κατασκευές, υπολογίζονται σε 25 δισεκατομμύρια δολάρια.

Energia.gr - Πρόσωπα στην Επικαιρότητα » Μαρκ Ριτς: Ο Βασιλιάς του Πετρελαίου

Energia.gr - Πρόσωπα στην Επικαιρότητα » Μαρκ Ριτς: Ο Βασιλιάς του Πετρελαίου

Τι μισθούς παίρνουν οι άλλοι ευρωπαίοι - Μέσες ετήσιες αμοιβές Ελλήνων και Ευρωπαίων

Τι μισθούς παίρνουν οι άλλοι ευρωπαίοι - Μέσες ετήσιες αμοιβές Ελλήνων και Ευρωπαίων

Για την κρίση φταίνε οι ανεξέλεγκτες τράπεζες, του Πολ Κρούγκμαν

H ομιλία του προέδρου Ομπάμα για την κατάσταση του έθνους ήταν βαρετή υπόθεση. Όμως η επίσημη αντίδραση των Ρεπουμπλικανών διά στόματος του βουλευτή Πολ Ράιαν ήταν στ΄ αλήθεια ενδιαφέρουσα- αλλά όχι με την καλή έννοια. Ο κ. Ράιαν προχώρησε σε μερικές εξαιρετικά αμφιλεγόμενες παρατηρήσεις για την απασχόληση, την περίθαλψη και άλλα πολλά. Ομως αυτό που τράβηξε την προσοχή μου, διαβάζοντας τις δηλώσεις του, ήταν όσα είπε για άλλες χώρες: «Δείτε τι συμβαίνει στην Ελλάδα, την Ιρλανδία,το Ηνωμενο Βασίλειο και άλλα ευρωπαϊκά έθνη. Δεν ενήργησαν έγκαιρα και τώρα οι κυβερνήσεις τους είναι υποχρεωμένες να επιβάλουν οδυνηρά μέτρα λιτότητας, όπως μεγάλες περικοπές συντάξεων και αύξηση της φορολογίας για όλους».

Είναι μια καλή ιστορία: οι Ευρωπαίοι το παράκαναν με τα ελλείμματα και αυτό οδήγησε στην κρίση. Δυστυχώς, αν και αυτό ισχύει λίγο-πολύ για την Ελλάδα, δεν ισχύει καθόλου για την Ιρλανδία ή τη Βρετανία. Ο λόγος είναι ότι οι αμερικανοί συντηρητικοί έχουν εδώ και χρόνια διαμορφώσει τη δική τους φανταστική εικόνα για την Ευρώπη- σαν ένα μέρος οικονομικής στασιμότητας και κάκιστων υπηρεσιών υγείας, μια κοινωνία που καταρρέει υπό το βάρος της Μεγάλης Κυβέρνησης. Το γεγονός ότι η Ευρώπη ουδεμία σχέση έχει με όλα αυτά διόλου δεν τους αποθαρρύνει.

Ας δούμε τι πραγματικά συνέβη στην Ιρλανδία και τη Βρετανία. Προτού ξεσπάσει η χρηματοπιστωτική κρίση, οι συντηρητικοί δεν είχαν παρά μόνον διθυράμβους να ξεστομίσουν για την Ιρλανδία- μια χώρα με χαμηλούς φόρους και χαμηλές δημόσιες δαπάνες σε σχέση με τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Στον Δείκτη Οικονομικής Ελευθερίας του συντηρητικού Ηeritage Foundation, η Ιρλανδία ξεπερνούσε κάθε άλλο δυτικό κράτος.

Το 2006 ο Τζορτζ Οσμπορν, ο σημερινός υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας, χαρακτήρισε την Ιρλανδία «φωτεινό παράδειγμα της τέχνης του εφικτού, όσον αφορά τη μακροπρόθεσμη οικονομική πολιτική». Και η αλήθεια είναι ότι το 2006-2007 η Ιρλανδία παρουσίασε δημοσιονομικό πλεόνασμα, αλλά και ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα χρέους στον ανεπτυγμένο κόσμο. Τι πήγε στραβά; Η απάντηση είναι, βέβαια, οι ανεξέλεγκτες τράπεζες: οι ιρλανδέζικες τράπεζες το παράκαναν στα χρόνια της ευημερίας, δημιουργώντας μια τεράστια φούσκα στην αγορά ακινήτων. Οταν η φούσκα έσκασε, τα έσοδα εξανεμίστηκαν, προκαλώντας έκρηξη στο έλλειμμα αλλά και στο δημόσιο χρέος, καθώς η κυβέρνηση κατέληξε να αναλάβει τα χρέη των τραπεζών. Ομως ακόμη και οι πιο σκληρές περικοπές δαπανών, ενώ οδήγησαν σε τρομερές απώλειες θέσεων εργασίας, δεν αποκατέστησαν την εμπιστοσύνη των αγορών.

Το δίδαγμα της ιρλανδικής κατάρρευσης, λοιπόν, είναι το αντίθετο από αυτό που θα ήθελε να πιστέψουμε ο κ. Ράιαν. Δεν είναι «περικόψτε τις δαπάνες άμεσα, αλλιώς άσχημα πράγματα θα σας συμβούν»: το «μάθημα» που πρέπει να πάρουμε είναι πως ακόμη και οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί δεν αρκούν για να σε προστατεύσουν από την κρίση, αν πρώτα δεν ελέγξεις αποτελεσματικά τις τράπεζες. Ακριβώς το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε πρόσφατα και η δική μας Ανακριτική Επιτροπή για την Κρίση, που καταλήγει στο πόρισμά της ότι «30 χρόνια απορρύθμισης και αυτορρύθμισης» των τραπεζών συντέλεσαν στη δική μας οικονομική καταστροφή. Και η Βρετανία; Λοιπόν, σε αντίθεση με τους υπαινιγμούς του κ. Ράιαν, η Βρετανία δεν υποφέρει από κρίση χρέους. Είναι αλήθεια βέβαια πως ο Ντέιβιντ Κάμερον, που ανέλαβε την πρωθυπουργία τον περασμένο Μάιο, πραγματοποιεί μια απότομη στροφή προς τη λιτότητα. Αυτό όμως έγινε κατ΄ επιλογήν, όχι κατόπιν πίεσης από την αγορά.

Μια επιλογή που βέβαια σχετίζεται με την προσκόλληση της νέας βρετανικής κυβέρνησης στην ίδια θεωρία που χρησιμοποιούν και οι Ρεπουμπλικανοί για να αξιώσουν νέες περικοπές- την άποψη ότι η μείωση των δαπανών μιας οικονομίας σε ύφεση θα επιταχύνει την ανάπτυξη, αντί να τη βλάψει.

Όμως αυτή η θεωρία δεν τα πηγαίνει καλά. Η βρετανική οικονομία, που έδειχνε νωρίτερα να ανακάμπτει, επέστρεψε σε αρνητικό πρόσημο στο τέταρτο τρίμηνο του 2010. Εντάξει, έφταιξε και η σφοδρή κακοκαιρία, και δεν πρέπει να δίνει κανείς υπερβολικά μεγάλη προσοχή στα νούμερα ενός και μόνο τριμήνου: όμως το σίγουρο είναι πως η περιβόητη αύξηση στην επιχειρηματική εμπιστοσύνη, που υποτίθεται πως θα εξισορροπούσε τις δραματικές παρενέργειες της περικοπής μισού εκατομμυρίου θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα, δεν υλοποιήθηκε ως τώρα.

Ας επιστρέψουμε τώρα στον Πολ Ράιαν. Για άλλη μια φορά οι Ρεπουμπλικανοί χρησιμοποιούν τον μύθο της «αποτυχημένης» Ευρώπης για να πολεμήσουν την εφαρμογή προοδευτικών πολιτικών στην Αμερική. Καθώς όμως ο κ. Ράιαν εμφανίζεται σαν «διανοούμενος» του κόμματος, με ειδικές γνώσεις όσον αφορά τα χρέη και τα ελλείμματα, είναι πολύ ενδιαφέρουσα- με την κακή έννοια του όρου- η αποκάλυψη ότι δεν ξέρει τι του γίνεται σε θέματα κρίσης χρέους.

Ο ΣΤΟΧΟΣ

Logo

Στοχεύουμε στην αποκατάσταση των θεμελιωδών αναγκών και περιβαλλοντικών συνειδητοποιήσεων των ειδών, μέσω της ανάλυσης των πιο πρόσφατων συνειδητοποιήσεων του ποιοι και τί πραγματικά είμαστε, σε συνδυασμό με το πώς ηεπιστήμη, η φύση και η τεχνολογία ( αντί για τη θρησκεία, την πολιτική και το χρήμα ) κρατούν τα κλειδιά για την προσωπική μας ανάπτυξη, όχι μόνο ως ανθρώπινα όντα, μα ως πολιτισμός, τόσο δομικά όσο και πνευματικά. Βασική επίγνωση αυτής της συνειδητοποίησης είναι η αναγνώριση των Αναδυόμενων και Συμβιωτικών στοιχείων των φυσικών νόμων και πώς με την υιοθέτησή τους ως θεμέλιους λίθους των προσωπικών και κοινωνικών μας θεσμών η ζωή στη Γη μπορεί να ανθίσει, μέσω ενός συστήματος διαρκούς θετικής ανάπτυξης, όπου τα αρνητικά κοινωνικά συμπτώματα όπως η κοινωνική διαστρωμάτωση, ο πόλεμος, οι προκαταλήψεις, ο ελιτισμός και οι εγκληματικές ενέργειες σταδιακά θα μειώνονται και, ιδανικά, θα εκλείψουν από την ανθρώπινη συμπεριφορά. Βέβαια αυτή η πιθανότητα δύσκολα υιοθετείται από το σύνολο των ανθρώπων, διοτι έχουμε κατηχηθεί από την κοινωνία ώστε να νομίζουμε ότι το έγκλημα, η διαφθορά και η ανειλικρίνεια είναι «κάτι φυσικό» και ότι πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που επιθυμούν την εκμετάλλευση και τον πόνο των άλλων. Η θρησκεία είναι ο μεγαλύτερος προαγωγός αυτής της προπαγάνδας, καθώς η λογική του «αυτοί κι εμείς» ή «καλών και κακών» προάγει αυτή την λανθασμένη αξίωση. Η πραγματικότητα είναι ότι ζούμε σε μια κοινωνία που παράγει την σπανιότητα ζωτικών αποθεμάτων. Συνέπεια αυτής της σπανιότητας είναι μια τακτική αυτοσυντήρησης των ανθρώπων, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κλέψουν και να εξαπατήσουν για να πάρουν αυτό που θέλουν.

Η έρευνά μας συμπέρανε ότι η σπανιότητα είναι μια από τις πιο θεμελιώδεις αιτίες της παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς, ενώ παράλληλα οδηγεί σε περίπλοκες μορφές νευρώσεων διαφόρων τύπων. Μια στατιστική ματιά στον εθισμό στα ναρκωτικά, στο έγκλημα και στις φυλακίσεις δείχνει ότι η ανέχεια και οι ανθυγιεινές κοινωνικές συνθήκες συνιστούν την εμπειρία ανθρώπων με την αυτή συμπεριφορά.

Οι άνθρωποι δεν είναι καλοί ή κακοί. Είναι οι εξελισσόμενες, διαρκώς αναπτυσσόμενες συνθέσεις των εμπειριών που τους επηρεάζουν. Η «ποιότητα» ενός ανθρώπινου όντος (αν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο) εξαρτάται άμεσα από την αγωγή του και άρα από τα συστήματα πεποιθήσεων στα οποία γαλουχήθηκε.
Αυτή η απλή πραγματικότητα παραβλέφθηκε χυδαία και σήμερα οι άνθρωποι πιστεύουν πρωτόγονα ότι ο ανταγωνισμός, η απληστία και η διαφθορά αποτελούν «εγγενή» συστατικά της ανθρώπινης συμπεριφοράς και άρα πρέπει να έχουμε φυλακές, αστυνομία, και μιαν ολόκληρη ιεραρχία διαφορικού ελέγχου ώστε η κοινωνία να αντιμετωπίζει αυτές τις «κλίσεις». Πρόκειται για έναν παραλογισμό, ένα σφάλμα.

Το θέμα είναι ότι για να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα προς το καλύτερο, πρέπει να χειριστούμε τις θεμελιώδεις αιτίες. Το τρέχον σύστημα «τιμωρίας» είναι απαρχαιωμένο, απάνθρωπο και αντιπαραγωγικό. Όταν συλλαμβάνεται ένας κατά συρροή δολοφόνος, οι περισσότεροι αδημονούν και ουρλιάζουν για τον θάνατό του. Αυτό είναι ανάδρομο. Μια πραγματικά υγιής διανοητικά κοινωνία, που κατανοεί ποιοι είμαστε και πως δημιουργούνται τα συστήματα αξιών μας θα έπαιρνε αυτό το άτομο και θα μάθαινε τις αιτίες πίσω από τις βίαιες πράξεις του. Ύστερα αυτές οι πληροφορίες θα πήγαιναν σε ένα τμήμα ερευνών που θα σκέφτεται την ανακοπή τέτοιων καταστάσεων μέσω της εκπαίδευσης.

Είναι καιρός να σταματήσουμε τα μπαλώματα. Είναι καιρός για μια νέα κοινωνική προσέγγιση, αναβαθμισμένη στη σημερινή γνώση. Δυστυχώς, η κοινωνία σήμερα βασίζεται ακόμα σε πεπαλαιωμένες και προκατειλημμένες διατάξεις και λύσεις.

Είναι επίσης σημαντικό να σημειώσουμε ότι δεν υπάρχουν ουτοπίες ή κάποιο τέλος. Όλα τα στοιχεία δείχνουν αέναες αλλαγές σε κάθε επίπεδο. Έπειτα, είναι η προσωπική μας δράση, σε κάθε μέρα της ζωής μας που διαπλάθει και διαιωνίζει τα κοινωνικά συστήματα που φτιάχνουμε. Ωστόσο, παραδόξως, είναι επίσης οι περιβαλλοντικές επιρροές που δημιουργούν την αντίληψή μας και άρα την κοσμοθεώρησή μας. Άρα, η πραγματική αλλαγή δεν θα έρθει μόνο από την ρύθμιση των προσωπικών σας πεποιθήσεων και αποφάσεων, μα και από την αλλαγή των κοινωνικών δομών που επηρεάζουν αυτές τις πεποιθήσεις και αποφάσεις. Τα ελιτίστικα κυριαρχικά συστήματα μακροχρόνια επηρεάζονται ελάχιστα από παραδοσιακές διαμαρτυρίες και πολιτικά κινήματα. Πρέπει να κινηθούμε πέρα από αυτές τις «κατεστημένες επαναστάσεις» και να χρησιμοποιήσουμε ένα εργαλείο πολύ πιο ισχυρό:

Θα σταματήσουμε να υποστηρίζουμε το σύστημα, ενώ συνεχώς θα υπερμαχούμε για τη γνώση, την ειρήνη, την ενότητα και την ευσπλαχνία. Δεν μπορούμε να «πολεμήσουμε το σύστημα». Το μίσος, ο θυμός και η «πολεμική» λογική είναι αποτυχημένα μέσα αλλαγής, διότι αναπαράγουν τα ίδια εργαλεία που χρησιμοποιεί το διεφθαρμένο, κατεστημένο σύστημα ισχύος για να διατηρεί τον έλεγχο.

Η παραποίηση και η παράλυση:

Μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι όλα τα συστήματα είναι Αναδυόμενα και σε κατάσταση συνεχούς εξέλιξης, μαζί με την πραγματικότητα της Συμβιωτικής σύνδεσης με τη φύση και τους συνανθρώπους μας με τους πιο απλούς και προφανείς τρόπους, πειθόμενοι ότι η προσωπική μας ακεραιότητα είναι μόνο τόσο μεγάλη όσο και της υπόλοιπης κοινωνίας, τότε μπορούμε να δούμε πόσο διεστραμμένα και ανάδρομα είναι τα κοινωνικά μας κατεστημένα και του πώς η διαιώνισή τους είναι η αιτία της κοινωνικής αστάθειας στην κοινωνία. Για παράδειγμα, το Χρηματοπιστωτικό Σύστημα θεωρείται εδώ και καιρό μια θετική δύναμη στην κοινωνία, χάρη στην πεποίθηση ότι παράγει κίνητρα και πρόοδο. Στην εφαρμογή του, το χρηματοπιστωτικό σύστημα έγινε ένα μέσο διαίρεσης και ολοκληρωτικού ελέγχου.

Αποτελεί την ύστατη μορφή του «Διαίρει και βασίλευε», καθώς στον πυρήνα του τεκμηριώνεται ότι:

1. πρέπει να μαχόμαστε μεταξύ μας για να επιβιώσουμε και
2. οι άνθρωποι χρειάζονται αυτό το «ελατήριο» ανταμοιβής για να κάνουν οτιδήποτε χρήσιμο.

Όσο για το Νο1, (πρεπει να αντιμαχόμαστε) το χαρακτηριστικό του ανταγωνισμού στο σύστημα εγγυάται την διαφθορά στην κοινωνία σε κάθε επίπεδο, καθώς η βάση είναι «εμείς ανάντια των άλλων». Πολύ ισχυρίζονται ότι το «σύστημα ελεύθερης αγοράς» είναι καλό… όμως έχει φθαρεί στις μέρες μας λόγω κακών πολιτικών, μεροληψίας κλπ. Υποθέτουν ότι εάν επιτρεπόταν η άνθιση μιας «αγνής» ελεύθερης αγοράς τότε θα ήταν εντάξει. Αυτό είναι λάθος, γιατί αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι η ελεύθερη αγορά σε λειτουργία, με όλα τα διαφορικά της πλεονεκτήματα και τη διαφθορά. Κανένας νόμος δεν θα σταματήσει ποτέ το εμπόριο των μετόχων, τις δολοπλοκίες, την κατάχρηση εργασίας, την μόλυνση, την προγραμματισμένη αχρηστία και τα λοιπά…
Αυτά προάγει το σύστημα ανταγωνισμού, χωρίς αποτυχία, διότι βασίζεται στην προϋπόθεση της εκμετάλλευσης των άλλων για το κέρδος. Τελεία.

Πρέπει να ξεκινήσουμε την μετάβαση έξω από αυτά τα δυναστευτικά ιδεώδη και να κινηθούμε προς ένα σύστημα σχεδιασμένο για την υποστήριξη των ανθρώπινων όντων, όχι στον εξαναγκασμό τους να παλεύουν για να επιβιώσουν. Σχετικά με το Νο2 (κίνητρο παραγωγής) πρόκειται για μια θλιβερη και απίστευτα αρνητική άποψη της ανθρώπινης ύπαρξης στο σύνολό της. Το να υποθέτουμε ότι ένα άτομο πρέπει να έχει «δομικά κίνητρα» ή εξαναγκασμούς ώστε να κάνει οτιδήποτε είναι απλά γελοίο. Θυμηθείτε όταν ήσασταν παιδιά και δεν είχατε ιδέα τι είναι το χρήμα. Παίζατε, ήσασταν περίεργοι και κάνατε πολλά πράγματα… γιατί; Επειδή το θέλατε.

Ωστόσο, καθώς περνά ο χρόνος μέσα στο σύστημά μας, η φυσική περιέργεια και η αυτό-κινητοποίηση αφαιρείται από τους ανθρώπους, καθώς αναγκάζονται να συμμορφωθούν στο εξειδικευμένο, διαχωρισμένο σε τμήματα, σχεδόν τυποποιημένο σύστημα εργασίας ώστε να επιβιώσουν. Αυτό με τη σειρά του συχνά δημιουργεί μια φυσική ανταρσία εσωτερικά του ατόμου λόγω της επιβαλλόμενης υποχρέωσης, κι έτσι εφεύραμε τον διαχωρισμό εργασίας κι ελεύθερου χρόνου. Οι συνήγοροι του χρηματοπιστωτικού συστήματος (που υποτίθεται ότι δημιουργεί κίνητρα) υποθέτουν ότι είναι τεμπελιά και δεν το αναγνωρίζουν αυτό. Σε μια πραγματική κοινωνία, οι άνθρωποι θα ακολουθούν τις φυσικές τους κλίσεις και θα εργάζονται για να συνεισφέρουν στην κοινωνία όχι επειδή θα «πληρώνονται» για αυτό, μα επειδή θα έχουν την ευρύτερη συναίσθηση ότι η συνεισφορά τους βοηθά τόσο τους ίδιους όσο και τον καθένα. Αυτό είναι το εξυψωμένο επίπεδο συνείδησης που ελπίζουμε να κοινωνήσουμε.

Η ανταμοιβή μας για τη συνεισφορά στην κοινωνία θα είναι η ευημερία της κοινωνίας, που με τη σειρά της θα αυξάνει την προσωπική μας ευημερία.

Τώρα, βάζοντας τα πράγματα στην σωστή τους προοπτική, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι ο κόσμος διοικείται επι του παρόντος από μια μικρή ομάδα ατόμων σε υψηλά πόστα των θεσμών που κυριαρχούν στην κοινωνία –Επιχειρήσεις και Χρηματικά. Ο θεσμός της Κυβέρνησης συνεργάζεται στενά με την επιρροή και ισχύ των εταιριών και τραπεζών. Το ζωτικό υγρό είναι το χρήμα, που, στην πραγματικότητα, είναι μια ψευδαίσθηση που έχει ελάχιστη σχέση με την κοινωνία και χρησιμεύει απλά ως εργαλείο χειρισμού και διαίρεσης μέσα σε μια κοινωνική οργάνωση που εγγυάται τον ελιτισμό, το έγκλημα, τον πόλεμο και την κοινωνική διαστρωμάτωση.

Ταυτόχρονα, τα άτομα γαλουχούνται με την πεποίθηση ότι το να είναι «σωστοί» είναι που δημιουργεί την αξία τους ως άτομα.

Αυτή η κατάσταση της «ορθότητας» συνδέεται άμεσα με τις κυρίαρχες αξίες της ίδιας της κοινωνίας. Άρα, αυτοί που δέχονται και υποστηρίζουν τις απόψεις του κοινωνικού δομήματος θεωρούνται «φυσιολογικοί», ενώ αυτοί που διαφωνούν θεωρούνται «αφύσικοι», ακόμα και «ανατρεπτικοί». Είτε πρόκειται για το δόγμα μιας μοναδικής κοινωνικής παράδοσης, είτε για την ευθυγράμμιση με μια παγκοσμίως καθιερωμένη θρησκεία, η βάση είναι η ίδια: Ο Διανοητικός Υλισμός. Καθώς συνειδητοποιούμε ότι η γνώση μας και άρα οι θεσμοί μας συνεχώς εξελίσσονται, βλέπουμε ότι κάθε σύστημα πεποίθησης που ισχυρίζεται ότι γνωρίζει οτιδήποτε χωρίς να επιδέχεται αμφισβήτηση, είναι μια αποτυχημένη άποψη. Η θρησκεία, που έχει τα θεμέλιά της στην πίστη, είναι ο βασιλιάς αυτής της διαστρέβλωσης, καθώς ισχυρίζεται ότι γνωρίζει κάτι αδιαμφισβήτητα για την πιο περίπλοκη και απατηλή καταγωγή του ανθρώπινου είδους, και κάτι τέτοιο είναι απλά αδύνατον σε ένα αναδυόμενο σύμπαν.

Έχοντας πει αυτά, καταλαβαίνουμε ότι εξίσου επικίνδυνοι με τους κατεστημένους θεσμούς δύναμης, είναι οι άνθρωποι που κατηχήθηκαν να αποδέχονται πλήρως τις στατικές συνειδητοποιήσεις που προτείνονται από αυτά τα συστήματα… κι έτσι γίνονται: «Αυτοδιορισμένοι φύλακες του Κατεστημένου». Αυτό εφαρμόζεται σε κάθε σύστημα, ειδικά πολιτικό, οικονομικό και θρησκευτικό. Από τη στιγμή που η ταυτότητα των ανθρώπων σχετίζεται με τα δόγματα μιας Κρατικής, Θρησκευτικής ή Επαγγελματικής ηθικής, συχνά γίνεται πολύ δύσκολο να αλλάξει κανείς, διότι η ταυτότητά τους έχει συνδυαστεί με τις ιδεολογίες που τους επιβλήθηκαν. Έτσι, αναπαράγουν το δόγμα του θεσμού τους απλά για να διατηρήσουν την προσωπική τους ακεραιότητα, όπως αυτοί την αντιλαμβάνονται. Πρέπει να σπάσουμε αυτόν τον κύκλο, διότι παραλύει την ανάπτυξη μας όχι μόνο σαν άτομα, μα και σαν κοινωνία.

Η Αλήθεια και η Μετάβαση

Αφού συνειδητοποιήσουμε ότι η ακεραιότητα της προσωπικής μας ύπαρξης συνδέεται άμεσα με την ακεραιότητα της Γης, της ζωής και όλων των άλλων ανθρώπινων όντων, τότε ο δρόμος μας είναι προκαθορισμένος. Στη συνέχεια, μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι είναι η επιστήμη, η τεχνολογία και άρα η ανθρώπινη δημιουργικότητα που αποδίδει πρόοδο στη ζωή μας, τότε θα μπορούμε να διακρίνουμε ποιες είναι οι πραγματικές προτεραιότητες για κοινωνική και ατομική πρόοδο και ανάπτυξη.

Εχοντας πει αυτά, μπορούμε να κατανοήσουμε ότι η Θρησκεία, η Πολιτική και η εργασία που βασισμένη στο χρήμα και τον ανταγωνισμό αποτελούν πεπαλαιωμένες λειτουργίες κοινωνικού χειρισμού που τώρα πρέπει να ξεπεραστούν. Η ενασχόλησή μας πρέπει να είναι η επίτευξη ενός συστήματος που λειτουργεί χωρίς χρήμα ή πολιτική, ενώ θα αφήνει τις προκαταλήψεις να αυτοαναιρούνται καθώς θα ανθίζει η εκπαίδευση. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να λέει στους άλλους τι να πιστεύουν, καθώς κανένας άνθρωπος δεν έχει πλήρη κατανόηση του ο,τιδήποτε.
Ωστόσο, αν προσέξουμε τις φυσικές διεργασίες της ζωής, θα μπορέσουμε να δούμε το πώς θα συντονιστούμε με τη φύση κι έτσι η πορεία μας θα γίνει πιο ξεκάθαρη.

Για παράδειγμα, πολύς κόσμος ανησυχεί για τον υπερπληθυσμό, ενώ ανατριχιαστικές δηλώσεις ατόμων όπως ο Χένρυ Κίσσινγκερ ισχυρίζονται ότι χρειάζεται κάποιου είδους «μείωση». Αυτό είναι φυσικά, τρομακτικό. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: Είναι πράγματι ο υπερπληθυσμός κάτι το κακό; Η απάντηση από επιστημονική σκοπιά, είναι ότι η Γη μπορεί να φέρει πολλές φορές περισσότερους ανθρώπους αν χρειαστεί, εάν εφαρμοστεί υψηλή τεχνολογία. Το 70% της επιφάνειας του πλανήτη είναι από νερό και πόλεις πάνω στη θάλασσα (ένα από τα πολλά σχέδια του Τζάκ Φρέσκο) είναι το επόμενο βήμα. Έπειτα, η εκπαίδευση σχετικά με τις λειτουργίες της ζωής θα ενημερώσει τους ανθρώπους για τις διακλαδώσεις των αναπαραγωγικών τους ενδιαφερόντων και ο πληθυσμός θα επιβραδυνθεί με φυσικό τρόπο, καθώς οι άνθρωποι θα αρχίσουν να συνειδητοποιούν τον σύνδεσμό τους με τον πλανήτη και την δυνατότητα του διατήρησης μας.

Για την ακρίβεια, η μόνη πραγματική «Κυβέρνηση» που μπορεί να υπάρξει είναι η Γη και οι φυσικοί πόροι της. Από κεί και πέρα, όλες οι πιθανότητες μπορούν να αποτιμηθούν. Να γιατι χρειάζεται μια διανοητική ενοποίηση όλων των χωρών, καθώς η πιο σημαντική πληροφορία που μπορούμε να έχουμε ως είδος είναι μια πλήρης, λεπτομερής αποτίμηση του τι έχουμε διαθέσιμο στον πλανήτη. Όπως θα εξετάζατε την γη και τους πόρους ενός οικοπέδου για να δείτε τι μπορείτε να φυτέψετε, το ίδιο χρειάζεται να γίνει και με τον πλανήτη ώστε να εκτιμήσουμε τις ικανότητές μας ως είδος, χρησιμοποιώντας τους φυσικούς πόρους με σοφία.

Φυσικά, πολλοί που θα σκεφτούν τις παραπάνω ιδέες θα ρωτήσουν:

"Πως το κάνουμε αυτό, αν σκεφτούμε τα διαστρεβλωμένα συστήματα αξιών που είναι σε ισχύ; Πως κάνουμε μια τέτοια κίνηση μετάβασης;"

Αυτή είναι φυσικά και η πιο δύσκολη ερώτηση. Η απάντηση: Πρέπει να ξεκινήσουμε από κάπου. Υπάρχουν πολλά που μπορεί κανείς να κάνει είτε σε ατομικό είτε σε ομαδικό επίπεδο για να ξεκινήσει η μορφοποίηση αυτού του οράματος. Το πιο σημαντικό βήμα είναι η εκπαίδευση. Στις 15 Μαρτίου 2009 (ή Z-Day όπως ονομάστηκε το 2008) θα λάβει χώρα μια παγκόσμια δράση για την εξάπλωση της συνειδητοποίησης αυτής της κοινωνιολογικής κατεύθυνσης. Ελπίζουμε να έχουμε τοπικές συναντήσεις σε όσο το δυνατόν περισσότερες πόλεις, πολιτείες και χώρες είναι δυνατόν. Εμείς εδώ στο thezeitgeistmovement.com θα εργαστούμε για την προμήθεια υλικών σε όσες γλώσσες μπορούμε, κάνοντας παράλληλα ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε κάθε υποομάδα. Δεν θα ζητήσουμε ποτέ χρήματα. Είμαστε εδώ για βοήθεια, γιατί κατανοούμε μια κεντρική αλήθεια που χάθηκε εδώ και πολύ καιρό: Όσα περισσότερα δίνεις, τόσα περισσότερα παίρνεις.

Επέστρεψε η επιδεικτική κατανάλωση

Οι εύποροι Αμερικανοί δεν επέστρεψαν απλώς στις αγοραστικές τους συνήθειες. Κάνουν επίδειξη της αγοραστικής τους δύναμης, παρά το γεγονός ότι η οικονομία εξακολουθεί να αφήνει εκατομμύρια άτομα στις λίστες των ανέργων και των υποαπασχολούμενων.

«Δεν είναι σωστό να επιδεικνύεις τα πλούτη σου όταν οι φίλοι σου είναι άνεργοι», λέει η Erika Maschmeyer, αναλύτρια μετοχών του κλάδου λιανικής στην Robert W. Baird στο Σικάγο. Τώρα, ωστόσο, "έχουμε απομακρυνθεί από την καταστροφή του 2008. Επιστρέψαμε σε κανονικούς ρυθμούς."

Ενώ το ποσοστό ανεργίας των ΗΠΑ παραμένει υψηλό, στο 9,4 τοις εκατό, τα τελευταία δύο χρόνια έχουν αποδειχθεί ωφέλιμα για τους Αμερικανούς που βασίζονται κυρίως στο εισόδημα από επενδύσεις και όχι από την απασχόληση. Ο ευρύτερος δείκτης S&P 500 του αμερικανικού χρηματιστηρίου έχει ενισχυθεί 61 τοις εκατό από τα χαμηλά του Μαρτίου του 2009 και πλέον διαπραγματεύεται σε υψηλότερα επίπεδα σε σχέση με την περίοδο πριν από την κατάρρευση της Lehman Brothers.

Οι πωλητές ειδών πολυτέλειας έχασαν από πελάτες όσους δεν μπορούσαν εξαρχής να αντέξουν οικονομικά τα ακριβά προϊόντα. Έχοντας πλέον περιορισμένη πρόσβασή σε δανεισμό, τα δύο τρίτα των λεγόμενων φιλόδοξων αγοραστών, σταμάτησαν να αγοράζουν πολυτελή προϊόντα στη διάρκεια της ύφεσης, σύμφωνα με στοιχεία της American Express Business Insights. Στον αντίποδα, μόλις το ένα τέταρτο των πλουσίων πελατών σταμάτησαν τις αγορές ειδών πολυτελείας, με πολλούς μάλιστα να έχουν αντικατασταθεί από καινούριους, νεότερους αγοραστές.

Η πολυτέλεια με έκπτωση στο διαδίκτυο

"Οι νεότερες γενιές συνεχίζουν να δαπανούν σαν να μη συνέβη τίποτα", σχολιάζει ο Ed Jay, αντιπρόεδρος της American Express Business Insights, η οποία εκτιμά ότι 36 τοις εκατό των δαπανών για είδη πολυτέλειας πραγματοποιείται σήμερα από καταναλωτές οι οποίοι δεν αγόραζαν επώνυμες μάρκες πριν από την ύφεση Περίπου το ένα τρίτο των νέων αγοραστών πρόερχεται από τη γενιά Χ, δηλαδή όσους γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’60 ή του ‘70, ενώ το 10 τοις εκατό προέρχεται από τη Νέα γενιά. Η ευημερούσα αυτή τάξη των νέων καταναλωτών έχει αγκαλιάσει το πολυτελές shopping μέσω των -ολοένα πιο δημοφιλών- ιστοσελίδων μόδας που προσφέρουν έκπτωση, λέει ο Jay. Η Gilt Groupe είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Ορισμένες μορφές της επιδεικτικής κατανάλωσης στην πραγματικότητα δεν έφυγαν ποτέ. Σε σχετική έκθεση που πρόκειται να δημοσιευτεί στην Journal of Consumer Psychology, ο Joseph Nunes, καθηγητής μάρκετινγκ στη σχολή Marshall School of Business του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας, καθώς και δύο συνεργάτες του, μελέτησαν τις αλλαγές στο στυλ γυναικείας τσάντας που λάνσαραν οι Louis Vuitton και Gucci στις ΗΠΑ, πριν και κατά τη διάρκεια της ύφεσης. Η μελέτη αξιολογεί τις γυναικείες τσάντες βάσει της προβολής των λογοτύπων που διαφημίζουν το ακριβό εμπορικό σήμα της κάθε οίκου.

Άκουγες όλους να λένε,«η εποχή του επιδεικτικού καταναλωτή έχει παρέλθει», λέει ο Nunes, άρα θα περίμενε κανείς πως τα λογότυπα θα συρρικνώνονταν και οι ταμπέλες με τις μάρκες θα ήταν πιο λεπτές. Στην πραγματικότητα, οι δύο εταιρείες ενίσχυσαν την προβολή των brands από τον Ιανουάριο του 2008 έως το Μάιο του 2009, καταλήγουν οι ερευνητές. Η μελέτη εξέτασε επίσης την προβολή των λογοτύπων στη διαφήμιση και άλλων δημιουργών πολυτελών τσαντών και διαπίστωσε ότι κανένα δεν αποδυναμώθηκε στις διαφημίσεις τους. Μία από τις εταιρείες -η Burberry- τόνισε το σήμα της περαιτέρω.

Στο βωμό του... στάτους

Οι τσάντες μελετήθηκαν επειδή θεωρούνται «η πεμπτουσία της πολυτέλειας για τις γυναίκες, «ένας βασικός τρόπος να προβάλλεται το στάτους της ιδιοκτήτριας οπουδήποτε πηγαίνει, λέει ο Nunes. Οι δημιουργοί τσαντών είναι προσεκτικοί ώστε η προσφορά τους να αντικατοπτρίζει τη ζήτηση των καταναλωτών, άρα γιατί δεν δημιούργησαν λιγότερο επιδεικτικές τσάντες κατά τη διάρκεια της ύφεσης; "Μια σημαντική μερίδα Αμερικανών αγαπά τα προϊόντα που επισημαίνουν το στάτους της," λέει ο Nunes. «Αν η ύφεση δεν τους χτύπησε" –που και σε αυτήν την περίπτωση πάλι θα μπορούσαν να ψωνίζουν- «η ανάγκη τους για στάτους αντισταθμίζει την ανάγκη τους να ακολουθήσουν τις κοινωνικές νόρμες." Εκπρόσωπος της Louis Vuitton αρνήθηκε να σχολιάσει. Ένα τηλεφώνημα και ένα e-mail στην Gucci δεν έλαβαν απάντηση.

Μετά την εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων που ευνόησε τους πωλητές ειδών πολυτέλειας, το στίγμα κατά της επιδεικτικής πολυτέλειας φαίνεται να ξεθωριάζει περαιτέρω, λέει ο Sherif Mityas, συνεργάτης για την πρακτική λιανικών πωλήσεων στην εταιρεία συμβούλων A.T. Kearney. Για όσους μπορούν να το αντέξουν οικονομικά, «είναι πλέον στη μόδα να ξοδεύουν χρήματα», λέει. «Δεν χρειάζεται να κρύβουν την πολυτέλεια τους πια."

Έδω και αρκετά χρόνια, η γυναικεία μόδα κυριαρχείται από τα σκούρα, άτονα χρώματα. «Προσωπικά, έχω βαρεθεί το γκρι και το μαύρο», λέει η Sapna Shah, διευθύντρια στην εταιρεία ερευνών Retail Eye Partners. Οι πρώτες ενδείξεις λένε ότι το 2011 οι κολεξιόν θα φαίνονται διαφορετικές -πιο αισιόδοξες και ευημερούσες. "Όσο πλησιάζουμε προς την άνοιξη, εμφανίζεται πολύ χρώμα και πολλή καινοτομία», λέει. "Τίποτα δεν θυμίζει αρνητική ψυχολογία λόγω της οικονομίας."

Η ανησυχία για την οικονομία ώθησε ορισμένους πλούσιους καταναλωτές στις περικοπές, ακόμη και όταν ήταν σε θέση να ξοδέψουν. Ωστόσο, ως επί το πλείστον η λιτότητά τους ήταν συμβολική, λέει ο Harvey Hartman, ιδρυτής της Hartman Group, μια εταιρεία έρευνας καταναλωτών. Θα "προσπαθήσουν να κόψουν ένα πράγμα, αλλά θα δαπανούν περισσότερα κάπου αλλού», λέει.

Υπάρχουν και οι wannabe πλούσιοι

Με τους ευκατάστατους πελάτες τους να ψωνίζουν και πάλι, η επόμενη πρόκληση για τα brands πολυτέλειας θα είναι να δελεάσουν ξανά τους φιλόδοξους αγοραστές που ανακτούν την αυτοπεποίθησή τους από τη βελτίωση της οικονομίας, λέει ο Mityas. Αυτό θα μπορούσε να φέρει στο εμπόριο ακόμη περισσότερα προϊόντα με χτυπητά λογότυπα. «Η μάρκα είναι εξίσου σημαντική με το προϊόν για αυτήν την κατηγορία προϊόντων», λέει.

Η ένδυση και τα αξεσουάρ δεν είναι οι μόνες μορφές επιδεικτικής κατανάλωσης. Ακόμη και όταν η οικονομία βυθιζόταν σε ύφεση, οι καταναλωτές κάθε τάξης επεδίωκαν με νύχια και με δόντια την αγορά ακριβών ηλεκτρονικών ειδών, λέει ο Michael McNamara, αντιπρόεδρος για την έρευνα και την ανάλυση της MasterCard Advisors SpendingPulse. Ο ορισμός της πολυτέλειας επεκτείνεται, λέει, για να συμπεριληφθούν τα εν λόγω προϊόντα, όπως οι τηλεοράσεις υψηλής τεχνολογίας ή τα iPad της Apple (AAPL) που διατίθενται έναντι 499 έως 829 δολαρίων.

Ίσως δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα ρεαλιστικό να πιστεύουμε ότι οι πλούσιοι Αμερικανοί αγοραστές επρόκειτο να υιοθετήσουν έναν συγκρατημένο, λιτό τρόπο ζωής. «Είναι σαν να λες στον καταναλωτή: Δεν πρόκειται να διασκεδάζεις πια", σύμφωνα με τον Hartman. Σαν Αμερικανοί, λέει ο ίδιος, "δεν είμαστε καθόλου έτσι."

Έρευνα: Πορεία ανισοκατανομής εισοδήματος στην Ελλάδα 1960-2009

Gini: Μέτρηση ανισότητας κατανομής του εισοδήματος στον πληθυσμό. Όσο λιγότεροι κατέχουν το εισόδημα μιας χώρας ο Gini προσεγγίζει το 1 S80 / S20: Συμπληρωματικός δείκτης ανισοκατανομής εισοδήματος. Εξετάζει το μερίδιο του εισοδήματος που έχει το 20% του πλουσιότερου πληθυσμού προς το εισόδημα του φτωχότερου 20% του πληθυσμού Η έρευνα έγινε με το σύνολο των εισοδημάτων (ελήφθηκαν από το υπουργείο Οικονομικών) και όχι με δείγμα

Πορεία ανισοκατανομής εισοδήματος στην Ελλάδα 1960-2009

Έτος Gini S80/S20 1960 0,340 5,32 1961 0,348 5,63 1962 0,352 5,93 1863 0,312 5,32 1964 0,316 5,47 1965 0,314 5,44 1966 0,335 6,29 1967 0,337 6,43 1968 0,306 5,88 1969 0,302 5,69 1970 0,332 7,35 1971 0,327 7,20 1972 0,315 7,04 1973 0,318 7,33 1974 0,321 7,43 1975 0,310 7,66 1976 0,314 7,22 1977 0,326 7,27 1978 0,330 7,13 1979 0,393 8,55 1980 0,399 8,36 1981 0,393 8,77 1982 0,393 9,60 1983 0,375 9,90 1984 0,363 9,91 1985 0,356 9,82 1986 0,327 9,49 1987 0,328 9,41 1988 0,330 9,15 1989 0,393 10,65 1990 0,306 12,59 1991 0,341 11,36 1992 0,347 12,44 1993 0,422 12,79 1994 0,420 12,86 1995 0,432 18,81 1996 0,425 18,70 1997 0,429 22,57 1998 0,495 22,40 1999 0,499 22,35 2000 0,499 23,01 2001 0,492 21,09 2002 0,520 19,75 2003 0,524 19,52 2004 0,518 20,26 2005 0,530 24,60 2006 0,521 20,27 2007 0,520 19,19 2008 0,516 18,93 2009 0,522 19,37

Ο Παναγής Γερμενής σπουδάζει στην Τουρκία. Μας έστειλε μία επιστολή που πραγματικά μας έκανε να μελαγχολήσουμε.

Ο Παναγής Γερμενής σπουδάζει στην Τουρκία. Μας έστειλε μία επιστολή που πραγματικά μας έκανε να μελαγχολήσουμε. Ο Παναγής περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί στη γειτονική μας χώρα, δίνοντας μία διαφορετική εικόνα από τα στερεότυπα που έχουμε υπόψη μας. Διαβάστε προσεκτικά τι γράφει ο φίλος μας και έπειτα πάμε για καφέ. Καφέ πικρό, της παρηγοριάς...

«Τα τελευταία περίπου 2 χρόνια σπουδάζω και δραστηριοποιούμαι στην Τουρκία. Είναι μια χώρα με πολλά πλεονεκτήματα αλλά και με αρκετά μειονεκτήματα. Παρ΄ όλα αυτά είναι ένας τόπος με Όραμα και Σοβαρότητα, εν ολίγοις ‘όλοι δουλεύουν και θέλουν να πάνε μπροστά’ .

Όραμα... αυτή η λέξη που τόσο έχει ξεφτιλιστεί στη χώρα μας. Γραφικός όρος κάθε πολιτικής ομιλίας που απλά πέφτει στο πάτωμα για να τον σκουπίσουν μετά οι καθαριστές μαζί με όλα εκείνα τα χαρτάκια του ψηφο-παραλληρήματος και μαζικού οργασμού αυτών των συγκεντρώσεων... Όραμα εννοώ μια ματιά για το πώς θέλουμε να είμαστε στο μέλλον ή πιο απλά να ΄παραγγέλνουμε΄ το αύριο.

Σοβαρότητα δεν εννοώ την κομπορρημοσύνη ή παλικαριά ορισμένων Ελλήνων πολιτικών σε διεθνή γεγονότα ή στην τηλεόραση. Σοβαρότητα εννοώ την αντίληψη του οράματος, της εργασίας και των πόρων για την επίτευξή του, ή απλά αυτό που μας έλεγε ο μαθηματικός και διευθυντής στο Γυμνάσιο που φοιτούσα ΄Είμαι, Έχω, Θέλω΄.

Θα προσπαθήσω, αν και δύσκολο να μην ενδώσω στον πειρασμό της γκρίνιας που τόσο πολύ ερεθίζει, να περιγράψω την εμπειρία μου εδώ -στους ΄άλλους΄, κυρίως στο χώρο του Πανεπιστημίου, και θα αποδείξω γιατί απλά δεν ξαναγυρνώ. Τα συμπεράσματα και η διήγηση είναι προσωπική και εκ των πραγμάτων όχι αντικειμενική, δεν είναι πορίσματα επιστημονικής έρευνας παρά μόνο προβολή μιας οπτικής, ενός φοιτητή που πάτησε το πόδι του στη γείτονα πριν 2 χρόνια και συνεχίζει να διαβιεί εκεί, της δικιάς μου οπτικής.

Πώς ξεκίνησαν όλα. Οι Τούρκοι γείτονες μας μου απέδωσαν μία συνδυασμένη Υποτροφία το 2009. Συγκεκριμένα η όλη διαδικασία ξεκίνησε από τα Rotary Clubs της Τουρκίας τα οποία σε συνδυασμό με το Πανεπιστήμιο Yeditepe και με σκοπό την προώθηση της ελληνο-τουρκικής φιλίας και κατανόησης (μέσα από τον πιο αποτελεσματικό τρόπο που δεν είναι άλλος από τις Υποτροφίες) κατόπιν διαγωνισμού που διεξήχθη και υποβολής αιτήσεων με επέλεξαν να είμαι Πρέσβης Καλής Θελήσεως και να σπουδάσω στη χώρα τους. Αρχικά δε διστάζω να πω, εξαιτίας ορισμένων προκαταλήψεων λόγω κόμπλεξ κατωτερότητας που ανθίζει σε μικρές χώρες όπως και η δική μας, ...ήμουν επιφυλακτικός, γρήγορα όμως συνειδητοποίησα πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα και πόσο με ωφέλησε η εν λόγω υποτροφία καθώς και πόσο μεγάλη τιμή ήταν το ότι μου αποδόθηκε.

Να γυρίσω πού; Στους σκοτεινούς εκείνους διαδρόμους που θυμίζουν την μεταπολεμική Ευρώπη... Στους περίεργους εκείνους τύπους που πουλάνε ‘ιδεολογική πραμάτεια’ από τα Κομματικά Τραπεζάκια τους. Στους Φιντέλς και Ζαπατίστα του ελληνικού πανεπιστημίου που χτίζουν πόρτες Γραφείων Επιχειρηματικότητας(περίπτωση Πανεπιστημίου Πατρών) ή στους Νέο-Ναζί διαφόρων ομάδων που έχουν κάθε δικαίωμα να σταματούν ομιλίες να μπαίνουν... να βγαίνουν, να θερίζουν, να ΄βιάζουν΄ και ό,τι βάζει ο νους. Να ζηλέψω τι από αυτά;

Το πανεπιστήμιο που φοιτώ (Yeditepe Üniversitesi) είναι Ιδιωτικό ίδρυμα. Ναι μάλιστα οι Τούρκοι φίλοι μας έχουν από αυτά, ναι αυτά που τόσο απειλούν το ένδοξο δημόσιο (σοβιετικού τύπου) Πανεπιστήμιο της Χώρας μας... Είναι ένας αποτελεσματικός ιδιωτικός φορέας λοιπόν που Σέβεται τον εαυτό του και πάνω από όλα τους Φοιτητές του. Πρώτη φορά ένιωσα πως «μετράω» και πρώτη φορά είχα εντατική ‘εργασία για το σπίτι’. Και ναι μου άρεσε! Γινόμουν καλλίτερος, ξαφνικά είχα κίνητρο, ό,τι ποτέ δεν είχα στην Ελλάδα δυστυχώς. Ενδεικτικά αναφέρω πως η παρακίνηση για τη συμμετοχή και τη δραστηριοποίησή μας σε μη κυβερνητικές οργανώσεις NGOs είναι συνεχής από τους καθηγητές, ορισμένες φορές και προϋπόθεση για να ΄περάσεις΄ το μάθημα.

Οι πολιτικές παρατάξεις είναι άλλη μια ελληνική πατέντα, εδώ δεν υπάρχουν, γιατί απλά δε χρειάζονται. Τα παράπονα των φοιτητών λαμβάνονται σοβαρά από τη διεύθυνση κάθε τμήματος και επιλύονται σε χρόνο μιας εβδομάδας (για σοβαρά θέματα). Φυσικά υπάρχουν όμως Ομάδες ΑΠΟ το Πανεπιστήμιο ΓΙΑ το Πανεπιστήμιο, από ομάδες φιλοσοφικές, ερασιτεχνικής φωτογραφίας, καταδύσεων-extreme sports, χορού μέχρι ομάδες Επιστημονικής φαντασίας και ό,τι βάζει ο νους. Ναι αυτές οι «παρατάξεις» μου αρέσουν πολύ και μάλιστα χρηματοδοτούνται αφειδώς από το Πανεπιστήμιο.

Τις εγκαταστάσεις δεν θα τις σχολιάσω ιδιαίτερα διότι είναι η ποιότητα που μετράει και όχι η εμφάνιση, συνοπτικά θα πω όμως πως συναγωνίζονται εγκαταστάσεις 5αστερου ξενοδοχείου.

Επίσης εντός του πανεπιστημίου πραγματοποιούνται ημέρες Καριέρας ναι! Καριέρας όπου έρχονται Εταιρείες και συνδιαλέγονται και ναι γιατί όχι ΄Στρατολογούν΄ φοιτητές! Σενάρια επιστημονικής φαντασίας αυτά για τη χώρα μας... Ακόμα, το πανεπιστήμιο έχει εφαρμόσει το σύστημα των Credits που σημαίνει ότι τα μαθήματα που «περνάω» εδώ αναγνωρίζονται σε όλο σχεδόν τον κόσμο... Βέβαια όχι στη χώρα μας, της οποίας παρεμπιπτόντως το πτυχίο μου αναγνώρισε πλήρως η τουρκική κυβέρνηση εντός 2 μηνών.

Αλλά μήπως όλα αυτά συμβαίνουν διότι το Yeditepe είναι ιδιωτικό πανεπιστήμιο; Η απάντηση είναι ΟΧΙ καθώς έχω επισκεφθεί και Δημόσια Πανεπιστήμια λόγω Τούρκων και Αμερικανών. Ναι! Αμερικανών φίλων που σπουδάζουν εκεί και έχω συμμετέχει σε διαλέξεις. Εν ολίγοις υπάρχει Σοβαρότητα. Δηλαδή οι σκοποί των Πανεπιστημίων είναι σαφώς ορισμένοι και όλοι επιτελούν λειτούργημα, με Πλεονασματικούς (ιδιωτικά αλλά και ορισμένα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα) ή Ισοσκελισμένους (κυρίως δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα). Για να μην παρεξηγηθώ, ελλείψεις και μειονεκτήματα υπάρχουν και δεν περιγράφω κάποιον παράδεισο. Το σημείο που θέλω να τονίσω είναι η Σοβαρότητα και το Όραμα ως προς την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, κάτι που λείπει στην Ελλάδα.

Η Τουρκία είναι μια χώρα εξωστρεφής, ανοιχτή. Ναι! Ανοιχτή. Ανοιχτή σε ξένους φοιτητές, σε ιδέες που θα την πάνε μπροστά. Ανοιχτή στους τουρίστες. Οι Έλληνες μπορούμε να την επισκεφθούμε μόνο με την ταυτότητά μας σε αντίθεση με τους Τούρκους που για να έρθουν στη χώρα μας το μόνο που δε ζητούν –χωρίς αυτό να είναι βέβαιο– είναι Πιστοποιητικό Φρονημάτων. Ανοιχτή σε επενδύσεις και στο επιχειρείν. Οι επιχειρήσεις εδώ δεν είναι κακές αλλά οι ιδιοκτήτες – μέτοχοί τους είναι πρόσωπα σεβασμού διότι προσφέρουν παραγωγή πλούτου αντί να μοιράζουν τη μιζέρια. Σαφώς υπάρχουν προβλήματα και ασυμμετρίες και σαφώς μπορεί να αποδειχθεί ένα δύσκολο μέρος να διαβιώσεις, όμως οι ευκαιρίες υπάρχουν. Η ανάπτυξη είναι μεγάλη και το ηθικόν υψηλό. Αυτά μου φτάνουν και μου περισσεύουν. Θέλετε κι άλλα;

Γερμενής Παναγής

Master in Political Science, Yeditepe Üniversitesi- Turkiye
Bachelor in Bussiness Administration, University of Patras Greece»