ΤΡΟΧΑΙΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ

Μηχανές μεγάλου κυβισμού μαζί με ντελιβεραδεσ με Παπάκια που τρέχουν με χίλια χωρίς κράνος και κάνουν ότι θέλουν ανάποδα κόκκινα κλπ., οδηγοί χωρίς ζώνες που κοιτάνε το κινητό τους , φορτηγά , λεωφορεία ασυντήρητα με οδηγούς ότι νάνε, ρακοσυλλέκτες με τρίκυκλα οχήματα χωρίς τίποτα μόνο μια μηχανή ρόδες καρότσα και τιμόνι έτοιμα να χυθούν στην άσφαλτο , ταξιτζήδες που νομίζουν ότι οι δρόμοι είναι ιδιοκτησία τους , διαλυμένα μουτζουρωμένα σήματα του ΚΟΚ, διαλυμένοι η κακοφτιαγμένοι δρόμοι με σημανση ότι νάνε , κλεισμένες διαβάσεις πεζών και ράμπες αναπήρων,τα πεζοδρόμια έχουν γινει πάρκινγκ, πεζοί που η διάβαση είναι 10-20-30-50 μέτρα και διασχίζουν λεωφόρο 2-3 λωρίδων η περνάν ανάμεσα από αυτοκίνητα, έχω προσέξει αρκετές φορές π.χ ΣΥΓΓΡΟΥ να πηδάνε διαχωριστικές μπάρες κλπ.κλπ.και ένα κράτος μαζί με τους ελεγκτικούς μηχανισμούς να υπολειτουργούν σε εγκληματικό βαθμό κλπ.κλπ.κλπ. γράφεις βιβλίο 1000 σελίδων για τις παθογένειες ότι έχει σχέση με την οδική ασφάλεια στην Ελλάδα και όχι μόνο.

Ανατριχιαστικό...

“Κατεβαίνω Κηφισιάς χτες το βράδυ. Αυτοκίνητο, μουσική, επιστροφή σπιτάκι μετά από μπάλα. Περνάω έξω από το Δαναό και βλέπω μια καλοντυμένη γυναίκα 40 χρόνων να διασχίζει αυτοσχεδιάζοντας τη λεωφόρο περνώντας στη μέση του δρόμου ανάμεσα από τα σταματημένα αυτοκίνητα. Ένα παπάκι έρχεται πατημένο και πέφτει πάνω της...
Φρενάρω. Το βλέπω σε αργή κίνηση: το πρόσωπό της λάμπει για μια στιγμή από το φως της μηχανής καθώς γυρνάει και το βλέπει να τη χτυπάει. Η γυναίκα σωριάζεται.
Το παπάκι δεν πέφτει και κάνει δεξιά, σταματάει και κοιτάει προς τα πίσω. Είναι ένας εικοσάχρονος χωρίς κράνος. Βγαίνω έξω και βλέπω τη γυναίκα μπρούμυτα στο οδόστρωμα. Ακίνητη, τα μαλλιά της απλωμένα, το αίμα δημιουργεί ήδη λιμνούλα γύρω από το κεφάλι της. Μαζεύεται κόσμος. Κοιτάω ξανά προς τα παπάκι. Πουθενά. Εξαφανίστηκε...
Η κολλητή της γυναίκας που σωριάστηκε είναι σε κατάσταση σοκ. Σινεμά πηγαίνανε. Αν πέρναγε κανονικά από το φανάρι η φίλη της τώρα θα γελάγανε μαζί. Δημιουργείται μποτιλιάρισμα γύρω μας καθώς ο κόσμος περνάει και κοιτάει. Κανείς δεν τολμάει να σηκώσει τη γυναίκα μιας κι έχει χτυπήσει στο κεφάλι. Το αίμα πηχτό φαίνεται στη βάση των μαλλιών. Το πρόσωπό της κρυμμένο στην άσφαλτο. Παίρνουμε το ΕΚΑΒ, το 100, τον άντρα της, ό,τι μπορούμε. Το ξέρουμε πως η γυναίκα θα χαθεί αν αργήσουν. Προτείνω στη φίλη της να της μιλάει για να της δώσει κουράγιο και να την κρατήσει ξύπνια. Της πιάνω το χέρι, είναι πολύ ζεστό. Όταν σηκώνομαι τα δάχτυλά μου έχουν το αίμα της. Η φίλη της μας φωνάζει πως δεν αντιδράει πια η πεσμένη γυναίκα.
Ένας macho άντρας που ξέρει κάτι από πρώτες βοήθειες την καθησυχάζει πως μόλις κούνησε τα πόδια της. Ξεκινάει ο κλασικός μικρο καυγάς πάνω από το κεφάλι της κακόμοιρης γυναίκας για το αν πρέπει να τη βάλουμε ανάσκελα. Ο macho άντρας επιμένει να τη γυρίσουμε μην πνιγεί από το αίμα. Είχε δίκιο. Τη γυρνάει και τη φωτίζει στο πρόσωπο με το φακό του κινητού και τη ρωτάει πράγματα για να συνέλθει. Η γυναίκα αρχίζει να τραντάζεται με στομαχικούς σπασμούς. Κάνει έναν τεράστιο εμετό που ανακατεύεται με το αίμα πάνω στην άσφαλτο.
Βλέπω το φως μιας σειρήνας στο βάθος να έρχεται προς την κατεύθυνσή μας. Το ανακοινώνω στην "ομάδα" κι ανακουφιζόμαστε. Οι δέκα άνθρωποι που είμαστε γύρω της κάνουμε σήματα και φωνάζουμε ανήμποροι, σα ναυαγοί ανάμεσα στο κυκλοφοριακό κομφούζιο. Το ασθενοφόρο προς έκπληξη όλων καθώς πλησιάζει αλλάζει λωρίδα κι αρχίζει να απομακρύνεται. Παίρνω πρωτοβουλία, διασχίζω το δρόμο, προλαβαίνω το ασθενοφόρο και μιλάω με το συνοδηγό. Μου λέει πως έχουν άλλο ασθενή και μου ζητάει να ξαναπάρω το ΕΚΑΒ. Του λέω πως έχουμε μια γυναίκα βαριά χτυπημένη και πως θα την χάσουμε αν δεν βοηθήσουν. Μου λέει πως με καταλαβαίνει αλλά δεν χωράει πίσω, δεν μπορούν να πετάξουν έξω το άλλο περιστατικό. Τους εκλιπαρώ να σταματήσουν έστω για λίγο να μας πουν τι να κάνουμε με τη γυναίκα. Μ' αυτά και μ' αυτά σταματάνε. Τους ακούω να μαλώνουν με το ΕΚΑΒ που τους λέει στον ασύρματο πως το άλλο ασθενοφόρο είναι ακόμα στο Σισμανόγλειο. Ανοίγουν τις πίσω πόρτες και βλέπω πως το ασθενοφόρο είναι άδειο τελικά. Δεν υπάρχει κάποιος άλλος ασθενής...
Δε με νοιάζει το ψέμα τους εκείνη τη στιγμή. Βγάζουν το φορείο, τη σηκώνουμε και μπαίνει μέσα στο ασθενοφόρο που την πάει Ευαγγελισμό. Με πιάνουν λυγμοί. Σκέφτομαι μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τι βρήκε αυτή τη γυναίκα, πόσο συγκινητική ήταν η βοήθεια όλων των περαστικών, πόσο εγκληματικά φέρθηκε ο οδηγός της μηχανής που την παράτησε αλλά κι οι άνθρωποι του ΕΚΑΒ που ήθελαν να φύγουν αρχικά...
Πόσο πρέπει να προσέχουμε στο δρόμο γιατί είμαστε ένα τίποτα όταν πέσει η λαμαρίνα πάνω μας. Ένα τίποτα.
Μόλις τώρα μίλησα στο τηλέφωνο με τη φίλη της γυναίκας που χτύπησε και μου είπε πως είναι στην εντατική. Οι πιθανότητες να ζήσει είναι ελάχιστες."
---------------
(next day post)
Επισκέφτηκα την Εντατική του Ευαγγελισμού. Η γυναίκα που χτύπησε την Τρίτη έξω από το Δαναό έμαθα πως είναι μαμά. Βρίσκεται σε κώμα. Η κατάστασή της είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Αν γίνει το θαύμα και συνέλθει οι προοπτικές είναι δυσοίωνες για την κατάσταση στην οποία θα έχει περιέλθει. Κοινοποίησα στη φίλη της γυναίκας που ήταν παρούσα στο ατύχημα το post του fb με τα τόσο συγκινητικά σχόλια συμπαράστασης όλων σας και μου είπε πως πήραν πολύ δύναμη από όλα αυτά. Το ίδιο νιώθω κι εγώ.
*μόλις ενημερώθηκα πως η σαραντάχρονη μητέρα είναι κλινικά νεκρή και τη συντηρούν για λίγο χρόνο ώστε να δωρίσει τα όργανά της...
Τη λέγανε Χρυσούλα.

Ο ΧΑΡΟΣ ΒΓΗΚΕ ΠΑΓΑΝΙΑ

Ένα σαχλοκούδουνο γένους θηλυκού 25 ετών περίπου επί της Βουλιαγμένης από Γλυφάδα μέχρι και στην στροφή Αλίμου οδηγούσε στην αριστερή λωρίδα κάνοντας ζικ ζακ όταν την πλάγιασα φωτίζοντας το πρόσωπο της έστελνε μηνύματα, στο φανάρι της έκανα νεύμα εάν έχει τρελαθεί, σημασία δεν μου έδωσε. 
Κάνω την διαδρομή γλυφάδα Συγγρου από Ποσειδώνος η από Βουλιαγμένης σχεδόν καθημερινά σπάνια βλέπω περιπολικό της τροχαίας μια φορά στις δέκα ημέρες το πολύ και εάν είναι μοτοσικλέτες ούτε καν ασχολούνται με τροχαίες παραβάσεις.
Παρατηρώ τα τελευταία χρόνια μια αδρανοποίηση των ελεγκτικών μηχανισμών πολύ εγκληματικό, κανένας εισαγγελέας δεν υπάρχει? γιατί εάν περιμένουμε από τους πολιτικούς χαθήκαμε.

Ένα μικρό δείγμα αναλγησίας, αδιαφορίας κλπ.

6-2-2018 
Κύριοι του δήμου Ν.ΣΜΥΡΝΗΣ στην Οδός Κοραή από το ύψος της Μ. Αλεξάνδρου μέχρι Αγ. Ανδρέου( Ευαγγελική) σε μια απόσταση 100 μέτρα υπάρχουν 10 χαμηλά φωτιστικά από αυτά ανάβουν μόνο τα 3 τα 7 δεν ανάβουν , σας το έχω επισημάνει εδώ και αρκετούς μήνες από τότε που άρχισαν τα έργα από αυτόν τον τραγικό εργολάβο με τα σχεδόν ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας.
21 -2-2018 δεν έχουν επισκευασθεί

Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών «Ελ. Βενιζέλος»

Σε ποιο σοβαρό αεροδρόμιο του πλανήτη θα βλέπατε αυτό ? διπλα σε διάβαση ΠΕΖΩΝ.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΓΡΑΦΙΚΟΣ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Θα σας διηγηθώ μια ιστορία καθημερινής τρέλας δημοσίου από τις εκατοντάδες που έχω αντιμετωπίσει μεσα σε αυτά τα χρονια που συναναστρέφομαι με τα τέρατα που λέγονται δημόσια διοίκηση, κράτος, τοπική αυτοδιοίκηση κλπ. Δεν είναι ιστορίες και φωτογραφίες που εξιτάρουν τον μέσο Έλληνα να σχολιάσει έξυπνα κλπ. είναι πολύ σοβαρά θέματα που όλοι περνάμε και σφυρίζουμε αδιάφορα, που σε μια δεδομένη στιγμή μπορεί να τα αντιμετωπίσει ένας από εμάς, δυστυχώς τότε θα είναι πολύ αργά. 
Υπόγεια διάβαση αυτοκινήτων που συνδέει την Λαμπ. Κατσώνη (Καλλιθέα) με την Αμφιθέας (Ν. Σμύρνη) από την Λ. Κατσώνη υπάρχουν 10 φωτιστικά κατά την είσοδο της σήραγγας και από την μεριά της Αμφιθέας 8 κολόνες από 2 φωτιστικά η κάθε μια, σύνολο 16.
Από τα τέλη του 2013 ενοχλούσα τους δήμους γιατί δεν ανάβει κανένα φωτιστικό σύνολο 26 και εξηγούσα ότι είναι επικίνδυνο να προκληθεί σοβαρό τροχαίο ατύχημα λόγω χαμηλής ορατότητας κλπ. όλοι μου απαντούσαν ότι δεν είναι αρμόδιοι οι δήμοι μου λέγαν είναι αρμοδιότητα Περιφέρειας και η Περιφέρεια οι δήμοι .
Μια αφορμή να γίνω πιο επίμονος και να τα πάρω ήταν όταν ένας γνωστός μου διηγήθηκε ένα ατύχημα που ήταν παρόν ,έγινε στο σημείο που σας περιγράφω για ένα μηχανάκι που βρήκε στο ενδιάμεσο διαχωριστικό κράσπεδο και ο οδηγός βρέθηκε στο οδόστρωμα και ένας διερχόμενος οδηγός παραλίγο να περάσει από επάνω του , χτύπησε όμως το μηχανάκι που αυτό χτύπησε άσχημα το πόδι του οδηγού του, βγαίνοντας ο οδηγός φώναζε ότι δεν είδε τίποτα είναι θεοσκότεινα εδώ .
Στις αρχές του 2015 μου απαντάει η Περιφέρεια ότι ο δήμος Ν.Σμυρνης αποδέχεται την αρμοδιότητα από την μεριά της Αμφιθέας και με την βοήθεια που θα τους παρέχουμε θα αποκαταστήσουμε τις βλάβες φωτισμού. Από το 1975 που μπήκαν αυτά τα φωτιστικά κανείς δεν ήταν αρμόδιος όπως συμβαίνει και με τις 4 υπόγειες διαβάσεις αυτοκινήτων Ν.Σμυρνης - Καλλιθέας .
Μετά από μερικούς μήνες Απρίλιος 2015 με ειδοποιούν ότι είναι συνεργεία και επισκευάζουν τα φωτιστικά από περιέργεια πήγα να δω μου φαινόταν απίστευτο, όντος από την μεριά της Αμφιθέας ήταν συνεργεία ένα γερανοφόρο της περιφέρειας με 5 άτομα και ένα ΒΑΝ του Δήμου με 2-3 άτομα,έτριβα τα μάτια μου επιτέλους λέω από μέσα μου μετά από πολλά χρόνια θα ανάψουν.
Το βράδυ την ίδια ημέρα που πέρασα από εκεί πηγαίνοντας για Ν. Σμύρνη έπαθα σοκ από τα 16 φωτιστικά άναβαν μόνο 5 σταμάτησα δέξια τα κοίταγα τα ξανακοίταγα δεν είναι δυνατόν 8 άτομα με ένα γερανοφόρο και ένα ΒΑΝ επισκευάσανε μόνο 5 από τα 16.
Σήμερα 2018 ανάβουν 2-3 εάν δεν ήταν το κτίριο της ΒΜW δίπλα που είναι φωταγωγημένο θα ήταν θεοσκότεινα.
Από την μεριά της Λ. Κατσώνη δεν ανάβει κανένα φωτιστικό από τα 10 και είναι θεοσκότεινα, ακόμη το συζητάνε Δ. Καλλιθέας με Περιφέρεια ποιος είναι υπεύθυνος.
Αυτό είναι απλό μικρό παράδειγμα για την άνευ ορίων διαλειτουργικότητας του κρατικού μηχανισμού, μόνο όταν είναι να κάνουν κανένα μεγάλο έργο εκεί τα βρίσκουν όλοι μεταξύ τους Δήμοι -Περιφέρεια κλπ.γιατί αυτά τα έργα αναδεικνύουν πρόσωπα για ψηφοθηρικούς λόγους, με ξένα κόλλυβα κάνουν κηδείες.
Κάποιος θα μου πει δεν έχεις με κάτι άλλο να ασχοληθείς? ναι έχω πολλά να κάνω για την προσωπική μου ζωή,αλλά αυτά που βλέπω γύρω μου δεν μου το επιτρέπει η νοημοσύνη μου,μου είναι αδύνατον να μενω άπραγος,σε οποιοδήποτε πολιτισμένο μέρος του πλανήτη να γινόντουσαν αυτά θα υπήρχαν μικρές επαναστάσεις σε τοπικό επίπεδο, θα ξεσηκωνόντουσαν ομάδες ενεργών πολιτών και θα απαιτούσαν τα δικαιώματα τους.

Το 20% των τροφίμων στις χωματερές

Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Τροφίμων, μόνο στην Ε.Ε. 88 εκατ. τόνοι τροφίμων καταλήγουν στα σκουπίδια. Γιατί συμβαίνει όμως αυτό; Όπως εξηγούν οι επιστήμονες, τα τρόφιμα χάνονται ή σπαταλιούνται σε όλη την αλυσίδα εφοδιασμού, από την αρχική γεωργική παραγωγή μέχρι την τελική κατανάλωση των νοικοκυριών. Αυτό ίσως να οφείλεται σε προβλήματα συγκομιδής, αποθήκευσης, συσκευασίας, μεταφοράς, καθώς επίσης και σε ζητήματα θεσμικών και νομικών πλαισίων.

Ως «σπατάλη τροφίμων» ορίζεται η ποσότητα των προϊόντων που καλλιεργούνται, εκτρέφονται, θηρεύονται, αλιεύονται και μεταποιούνται για ανθρώπινη κατανάλωση αλλά εντέλει δεν καταναλώνονται, παρ’ ότι θα μπορούσαν να είχαν καταναλωθεί εάν είχαν τύχει διαφορετικού χειρισμού.
Βάσει των στοιχείων του FAO και μιλώντας πάντα για τις αναπτυγμένες χώρες, το 40% της απώλειας τροφής συμβαίνει μετά τη συγκομιδή, ενώ στις βιομηχανικές χώρες πάνω από το 40% της απώλειας αφορά το λιανικό εμπόριο και τους καταναλωτές. Σημειώνεται ότι ως «απώλεια» ή «σπατάλη τροφίμων» μεταφράζεται και η μη κατανάλωσή τους ή η απόρριψή τους από λιανοπωλητές και καταναλωτές.
Τα υψηλότερα ποσοστά απωλειών εντοπίζονται σε φρούτα, λαχανικά, ρίζες, βολβούς, σιτηρά, κρέας, γαλακτοκομικά προϊόντα και ψάρια, ενώ το οικονομικό κόστος από αυτή την απώλεια αγγίζει τα 680 δις. δολάρια στις βιομηχανικές χώρες και τα 310 δισ. δολάρια στις αναπτυσσόμενες.

We're talking about hunger wrong. And it’s costing lives

The number of hungry and malnourished people is rising for the first time in over a decade. This is according to the United Nation’s Food and Agriculture Organisation. There are now 815 million people affected and frequent incidents of acute and widespread food shortages remain. The UN also recently warned that 20 million people are at immediate risk of dying of hunger. There are four countries at particular risk: Yemen 10 million, Nigeria (North East) 4-6 million, South Sudan 4-6 million, and Somalia 2-4 million. A further 18 countries are suffering a high magnitude of food insecurity.

But understandable emotion aside, are we sure that we really understand hunger and malnutrition, or what is known as food insecurity? What are the factors behind the numbers rising? Is it due to climate change, with more droughts happening? Is it over population? Is it degradation of the planet leading to desertification, pollution and deforestation? Or does violence play the biggest role?

To begin to answer these questions it’s important to understand the context, the causes and possible solutions.

Why words matter

Hungry people suffer however their situation is labelled. Unfortunately, politicians are more likely to act in the case of a famine, where people are dying of starvation, than for the hunger that accompanies long-term food insecurity. This is because famine reaches the headlines, whereas hunger and chronic under-nutrition are below the media’s radar. But arguably the distinction is artificial and unhelpful.

In 2004, the Integrated Food Security Phase Classification Global Partnerslaunched a classification of food insecurity for use in Somalia. After it was tested internationally it was later officially adopted by the United Nations. Level 5 of this scale is “catastrophe” and famines are now declared when the technical criteria are met. These are that; at least one in five households face an extreme lack of food, more than 30% of the population is suffering from acute malnutrition (wasting) and at least two people out of every 10,000 are dying each day.

In 2011 there was one in Somalia and in February of 2017 another in South Sudan. The UN is being sparing in its use of “famine” but Level 3 “crisis” and Level 4 “emergency” food insecurity in theory should trigger urgent action. It is frustrating that semantics matter so much and that donors are still slow to act.

What causes famine

The causes of famine and food insecurity are multiple. In the past they have been seen principally as the result of natural disasters that reduce food production or interrupt trade. But towards the end of the 20th Century it became increasingly clear that the failure of institutions, especially political and economic, and the degradation of traditional customs of mutual support were also heavily involved.

Symptoms of these developments include poor governance, failing states, corruption and dysfunctional markets. It is therefore no surprise that the countries suffering from famine all suffer from one, if not all, of these to varying degrees. The starving children in Yemen, Nigeria, South Sudan and Somalia are not victims of drought. Rather dysfunctional states, which manifests as conflict in its most extreme, are the present cause of famines.

Although politics brings about famines, natural disasters are certainly part of the background, reducing food production and challenging the resilience of individuals, households and wider social groups. We all face the prospect of climate change and the question is whether this will contribute to worsening food insecurity for poor people in Africa and Asia.

It’s predicted that more vulnerable environments will develop as a consequence of global warming. It seems particularly likely this will happen in the Asian monsoon and that in Africa and the Mediterranean aridity will spread. This will increase the vulnerability of people living in poor countries that are densely populated. As climate change modelling becomes more sophisticated, the consensus is that this type of famine risk will increase over the coming decades.

Moving forward

A crucial anti-famine strategy is investing in science to provide early warnings. The most important large-scale monitoring programme is Famine Early Warning Systems Network, which is now operating in 34 countries using evidence-based analysis of data from livelihood zones, climatic data, satellite images of drought, food prices and trade data.

Another major development that’s needed is investment in infrastructure and agriculture. Countries such as Bangladesh and Ethiopia have hauled themselves out of the mire of food insecurity by investing in agriculture, markets, roads and communications.

Other countries, for instance Botswana, Namibia and South Africa are now taking up the policy of “social protection” where regular and predictable support – such as such as weather-indexed insurance, public works programmes, emergency food aid and buffer stock management – is provided to vulnerable people before famine shocks, such as civil conflict, bad harvests, transport disruption or drought, occur.

If policymakers don’t come forward with these or other solutions, acute food insecurity and chronic under-nutrition will last as long as ultra-poverty persists, especially among marginalised groups in marginal environments.

Yes, famine and food insecurity are complex and their solution definitely comes into the difficult category. But we now realise that hunger is not inevitable and that we have a moral duty to solve it as soon as possible. The only thing missing is the political will.

Στην Ελλάδα είμαστε τι περιμένετε.

Μια κυρία τυφλή στην Καλλιθέα προσπαθεί να διασχίσει διάβαση πεζών χτυπώντας με το μπαστουνάκι το αυτοκίνητο που την είχε κλείσει,κάνοντας κινήσεις πότε δεξιά πότε αριστερά,πριν προλάβω να την βοηθήσω βρέθηκε μια νεαρή κοπέλα ,αφού περάσαμε την διάβαση κοιταζόμαστε με την κοπέλα και μου λέει,στην Ελλάδα είμαστε τι περιμένετε.

Ο διάβολος στις λεπτομέρειες κρύβετε.ΣΤΑΣΗ ΣΤΗ Ν.ΣΜΥΡΝΗ

Αυτή η στάση λεωφορείου μεταφέρθηκε από την Ομήρου στην Πρ.Αϊδινίου από την τεχνική εταιρία που εκτελεί τα έργα.(Στο κάτω μερος την δέσανε με ένα σύρμα και στο επάνω την στηρίξανε ανάμεσα στα κλαδιά ).
Η προχειρότητα,η τσαπατσουλιά,η ασχετοσύνη ,η επικινδυνότητα σε όλος της το μεγαλείο,απο την κίνηση αυτή καταλαβαίνει και ο ποιο άσχετος την ποιότητα των έργων που εκτελεί η εταιρία αυτή.
Εάν ανατρέξει κάποιος στην ιστοσελίδα της εταιρίας θα καταλάβει πολλά,ένας 15χρονος με στοιχειώδη γνώσεις web design θα έφτιαχνε 10 φορές καλύτερο website, πουθενά δεν αναφέρει τι έργα έχει εκτελέσει έχει βάλει 8 φωτογραφίες ότι νάνε και αυτό είναι όλο .Δεν μπορώ να καταλάβω που τους βρίσκει αυτούς τους εργολάβους η Περιφέρεια και γιατί έχει αναλάβει τα έργα αυτή και όχι ο δήμος .
Κάποιος πολύ καλός φίλος που είναι στέλεχος σε μεγάλη τεχνική εταιρία του εξωτερικού μηχανικός,με επισκεφθεί στα τέλη Σεπτεμβρίου και πήγαμε για καφέ στην πλατεία, περάσαμε από τα έργα στην Ν.ΣΜΥΡΝΗ και μου είπε χαμογελώντας ότι εάν μια από αυτές τις τεχνικές εταιρίες του ζητούσε μια εργολαβία δεν θα τους ανέθετα ούτε δενδροφύτευση.

ΠΛΑΤΕΙΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Μια Πλατεία αμφίβολου αισθητικής και κατασκευής που στοίχισε στον Έλληνα και Ευρωπαίο φορολογούμενο κοντά 3 εκατομμύρια.
Με αφορμή μια ανάρτηση ενός φίλου εδώ .

Το κεντρικό σιντριβάνι έχει να δουλέψει κάτι μήνες,και συνεχεία κάποιοι ανεγκέφαλοι γραφουν και ο Δήμος σβήνει, μουτζούρες γκραφίτι στο και καλά σκουριασμένο design.
Τα μεταλλικά ρυάκια ούτε σταγόνα νερο και που είχε μεσα στη βρώμα ήταν.
Κατεστραμμένα παγκάκια.
Επιδαπέδια φωτιστικά στο γρασίδι κατεστραμμένα.
Δεν συντηρείτε το πράσινο.
Η ξυλεία που αλλάχτηκε στο τεράστιο παγκάκι της ΑΓ.ΦΩΤΕΙΝΗΣ πολύ σύντομα θα καταντήσει όπως η προηγούμενη τοποθέτησαν πάλι ακατάλληλη για εξωτερικό χώρο ξύλο .
Ξεκολλάνε τα τριγωνικά πλακάκια στο χώμα .
Οι διαγραμμίσεις για πεζούς και αναπήρους έχουν σχεδόν εξαφανιστεί.
ΚΛΠ.
Η ανομία ζει και βασιλεύει.

no comments