Η πονηρή νοοτροπία και η δημοκρατική νοοτροπία.

Στους ανθρώπους, που έζησαν και ζουν σε αυτόν εδώ τον τόπο, έχουν αναπτυχθεί σε μεγάλο βαθμό, σε μεγαλύτερο από αυτόν των άλλων λαών, δύο σημαντικά και αντιφατικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα: Η πονηρή νοοτροπία και η δημοκρατική νοοτροπία. Η πονηρή νοοτροπία. Στα λεξικά της Ελληνικής Γλώσσας ως πονηρή νοοτροπία, ως πονηριά, ορίζεται: «Η ικανότητα κάποιου να επιτυγχάνει τον στόχο του με τεχνάσματα συχνά όχι τίμια, που περιέχουν δόλο, εξαπάτηση, παραπλάνηση»

Ιδιαίτερο όμως ενδιαφέρον παρουσιάζει ένας άλλος ορισμός, που διάβασα πριν από πολλά χρόνια σε άρθρο ενός Άγγλου δημοσιογράφου, ο οποίος επισκέφτηκε την Ελλάδα και έγραψε ένα ρεπορτάζ με τις εντυπώσεις του για την πονηρή νοοτροπία των Ελλήνων. Στο ρεπορτάζ αυτό ο φλεγματικός και έξυπνος Άγγλος έγραφε περίπου τα εξής: «Προσπάθησα να καταλάβω τι σημαίνει η λέξη πονηρός και για αυτό κατάφυγα σε λεξικά. Όμως δεν βρήκα ένα ορισμό που να εξηγεί όλα όσα έβλεπα. Τελικά κατάλαβα πως οι Έλληνες λένε πονηρό αυτόν που χρησιμοποιεί τις όποιες δυνάμεις διαθέτει για το ίδιο όφελος. Πονηρός δεν είναι ο έξυπνος, για αυτό οι Έλληνες έχουν και τη λέξη κουτοπόνηρος». Πράγματι, αν το καλοπροσέξετε, όλες οι αποφάσεις των πονηρών στοχεύουν στη μεγιστοποίηση του ιδίου οφέλους. Το όφελος του κοινωνικού συνόλου, το λογικό, το έντιμο, το δίκαιο, είναι λέξεις που λέγονται ηχηρά από τους πονηρούς, αλλά δεν αποτελούν κριτήριο των αποφάσεων τους. Κριτήριο είναι μόνο το ίδιο όφελος. Πονηρός για παράδειγμα, είναι αυτός, που κάνοντας διάφορες τυπικά νόμιμες κομπίνες καταφέρνει: Να πληρώνεται από το Δημόσιο χωρίς να εργάζεται, να μη πληρώνει τους φόρους του, να μη πηγαίνει στρατιώτης αν και δεν έχει πραγματικούς λόγους απαλλαγής, να αγωνίζεται για το ίδιον όφελος και να ισχυρίζεται ότι αγωνίζεται για το όφελος του κοινωνικού συνόλου. Η πονηρή νοοτροπία των Ελλήνων, όπως ορίσθηκε προηγουμένως, παραπέμπει σε καταστάσεις κινδύνου και πανικού, όπου ισχύει η αρχή: «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Τα βιώματα των νεότερων Ελλήνων από την Τουρκική σκλαβιά και από αυταρχικές κυβερνήσεις –ας μη ξεχνάμε ότι μέχρι τον 18ον αιώνα υπήρχαν μόνο αυταρχικές κυβερνήσεις – εξηγούν την ανάπτυξη αυτής της νοοτροπίας. Όμως αυτή η νοοτροπία υπήρχε και στην αρχαία Ελλάδα , όπως σχετικά αναφέρεται στα ποιήματα του Ομήρου. Ο Οδυσσέας για παράδειγμα, χρησιμοποίησε πονηριά – τον Δούρειο Ίππο – για την άλωση της Τροίας. Η δημοκρατική νοοτροπία Με τον όρο «δημοκρατική νοοτροπία» εννοούμε την υψηλή εκτίμηση, αγάπη και σεβασμό για την ατομική εξουσία όλων των ανθρώπων· για την πίστη στην ισοκρατία των πολιτών και την διασφάλιση σε αυτούς ίσων ευκαιριών και ίσων μεριδίων του κοινωνικού οφέλους. Η σημερινή νοοτροπία διασφάλισης εξουσίας και οφέλους σε ένα μικρό υποσύνολο πολιτών, στους ημετέρους, δεν είναι δημοκρατική νοοτροπία. Είναι μία ολιγαρχική νοοτροπία, που συνιστά τη βαθύτερη αιτία ανάπτυξης και συντήρησης της πονηρής νοοτροπίας. Είναι ευνόητο ότι η δημοκρατική νοοτροπία μιας κοινωνίας, επιβιώνει τότε και μόνο τότε όταν η πλειονότητα των πολιτών έχει τη λογική βεβαιότητα ή έστω τη δογματική πίστη, πως οι άνθρωποι δεν πρέπει να ξεχωρίζουν την ιδιωτική από τη δημόσια ζωή τους, όπως δεν την ξεχώριζαν οι πολίτες της Αθηναϊκής Δημοκρατίας Από τα παραπάνω, γίνεται φανερό ότι πονηρή νοοτροπία και δημοκρατική νοοτροπία δεν είναι δυνατό να συνυπάρχουν, γιατί έχουν εκ διαμέτρου αντίθετους στόχους. Η πρώτη έχει σαν στόχο το ίδιον όφελος και η δεύτερη το όφελος του κοινωνικού συνόλου. Δημιουργείται έτσι το εύλογο ερώτημα: Πως τα κατάφεραν οι πονηροί Έλληνες να αναπτύξουν το πολίτευμα της Δημοκρατίας; Πώς τα κατάφεραν να κάνουν την Ελλάδα το λίκνο της Δημοκρατίας; Στο δύσκολο αλλά βασικό αυτό ερώτημα υπάρχει μόνο η ακόλουθη, λογική και εκ πρώτης όψεως παράλογη, απάντηση: Η δημοκρατική νοοτροπία και η πονηρή νοοτροπία, είναι κατά βάθος τα δύο πρόσωπα της ίδιας νοοτροπίας, της ίδιας οντότητας. Ότι μοιάζουν με ένα νόμισμα που στη μία πλευρά του είναι γραμμένη η λέξη δημοκρατία και στη άλλη η λέξη πονηριά. Εδώ και 5000 χρόνια, από τα ηρωικά χρόνια των ποιημάτων του Ομήρου, οι Έλληνες αγάπησαν την ατομική τους εξουσία και κατ’ επέκταση τη δημοκρατία, περισσότερο από τους άλλους λαούς. Επειδή όμως πολλές φορές η εξουσία τους αυτή περιορίσθηκε, ή επιχειρήθηκε να περιορισθεί, από μη δημοκρατικά συστήματα, ανέπτυξαν ένα μηχανισμό προστασίας της. Την πονηρή νοοτροπία. Αυτή η νοοτροπία, που στη αρχή είχε στόχο την προστασία των ταυτισμένων συμφερόντων του ατόμου και του συνόλου, δηλαδή την προστασία της δημοκρατίας, με τα χρόνια μεταλλάχθηκε και εξελίχθηκε σε βιολογικό χαρακτηριστικό προστασίας μόνο των ατομικών συμφερόντων. Αυτή η μεταλλαγμένη νοοτροπία είναι καταχωρημένη στο DNA των σημερινών Ελλήνων. Αν αυτή η συναισθηματικής νοημοσύνης ρομαντική θεωρία ισχύει, τότε υπάρχει ελπίδα οι Έλληνες να αναποδογυρίσουν το νόμισμα με τα δύο πρόσωπα. Να ξαναποκτήσουν την κλεμμένη ατομική τους εξουσία, να ακυρώσουν την πονηρή νοοτροπία τους και να αναγεννήσουν την γνήσια δημοκρατική νοοτροπία, που υπήρχε τα παλιά τα χρόνια. Αν οι Έλληνες δεν καταφέρουν να ακυρώσουν την πονηρή νοοτροπία τους, τότε το μέλλον τους είναι πολύ ζοφερό. Να τι περίπου έλεγε για το θέμα αυτό ο φλεγματικός Άγγλος: «Οι Έλληνες μοιάζουν σαν να χορεύουν συρτάκι έχοντας ο ένας το χέρι του στην τσέπη του διπλανού του× ενώ χορεύουν, ο ένας κλέβει τον άλλον χωρίς στενοχώριες, τύψεις και αναστολές. Από την πονηριά τους οι Έλληνες αργά ή γρήγορα θα αυτοκαταστραφούν. Για να επιβιώσουν υπάρχει μόνο ένας τρόπος. Να ξεριζώσουν αυτή τη νοοτροπία και να διαγράψουν από τα λεξικά τους τη λέξη πονηρός». Οι Έλληνες είναι οι άνθρωποι, στο DNA των οποίων έχει καταχωρηθεί η βιολογική ιδιότητα με τα δύο πρόσωπα. Το της πονηρής και δημοκρατικής νοοτροπίας. Σήμερα η δημοκρατική νοοτροπία είναι κρυμμένη κάτω από την ιδιαίτερα επικίνδυνη νοοτροπία του πονηρού. Παρά ταύτα δεν θα ήταν ασύμβατο με την ιστορία των Ελλήνων, να κάνουν για μια ακόμη φορά ένα θαύμα: Να ξαναζωντανέψουν τις αρχές της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, προσαρμοσμένες προφανώς στα κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά και τεχνολογικά δεδομένα του 21ου αιώνα. Να πραγματοποιήσουν, την Αναγέννηση της Δημοκρατίας. Η ψηφιακή τεχνολογία της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών, του Internet, είναι ένα σημαντικό εργαλείο και μια μεγάλη ευκαιρία για μια τέτοια αναγέννηση× είναι μια μεγάλη ευκαιρία για την ίδρυση και λειτουργία μιας καινούργιας Ψηφιακής Πνύκας, στην οποία θα μετασχηματισθεί η πονηρή νοοτροπία σε δημοκρατική νοοτροπία· σε νοοτροπία ταύτισης του ατομικού και του κοινωνικού οφέλους. Μακάρι να ισχύσει και στην παρούσα περίπτωση αυτό που γράφει ο μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης στο βιβλίο του «Αναφορά στον Γκρέκο»: «Ποιο αληθινό και από την αλήθεια είναι τα παραμύθια».

Smith & Nephew: Πρόστιμα για «λάδωμα» Ελλήνων γιατρών

Smith & Nephew: Πρόστιμα για «λάδωμα» Ελλήνων γιατρών
Για διαφθορά και χρηματισμό κατηγορήθηκε η εταιρία ιατρικού εξοπλισμού Smith & Nephew από την επιτροπή Κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ.

Η εταιρία καταδικάστηκε με βάση την ρύθμιση περί πρακτικών διαφθοράς στο εξωτερικό (Foreign Corrupt Practices Act), για δωροδοκία Ελλήνων γιατρών του δημοσίου επί μια δεκαετία και πλέον.

Η Smith & Nephew θα πληρώσει πάνω από 22 εκατ. δολ. στο πλαίσιο συμβιβαστικής συμφωνίας με την επιτροπή, SEC, και το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ.

Στο κατηγορητήριο αναφέρεται ότι θυγατρικές της Smith & Nephew χρησιμοποίησαν έναν «διανομέα» ο οποίος δημιούργησε λογαριασμό για την προώθηση δωροδοκιών προς γιατρούς οι οποίοι εργάζονται σε κρατικά νοσοκομεία της Ελλάδας, με στόχο να εξασφαλίσουν συμβόλαια.

Οι δικές μας ευθύνες

Υπάρχουν όρια στον κατήφορο; Υπάρχουν βέβαια. Αρκεί να τα ορίσεις. Επίσης επιτρέπεται να πέσεις, υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα σηκωθείς. Ενα δεν έχεις δικαίωμα: να πάρεις τον κατήφορο και να αφεθείς να σε οδηγήσει αυτός. Γιατί ένα είναι σίγουρο: θα σε οδηγήσει με βεβαιότητα στον πάτο. Η Ελλάδα έχει πάρει τον κατήφορο εδώ και καιρό, το ξέρουμε όλοι. Κάνει προσπάθειες να βρει κανένα κλαδί να σταματήσει, να πιαστεί από κάπου, αλλά μάταια. Κατρακυλάει συνεχώς, σε μια κατηφόρα που μοιάζει να μην έχει τέλος. Και με τρελαίνει το γεγονός ότι όλοι κάνουν τους παρατηρητές, «ρε, δες πόσο γρήγορα κατρακυλάμε», αλλά κανείς δεν έχει στερεή σκέψη, να πει «ρε λεβέντες, δεν αφήνουμε την παρατήρηση, γιατί άμα πιάσουμε πάτο δεν θα έχει καμιά σημασία, να δούμε πώς θα σταματήσουμε;». Μας φταίνε οι άλλοι, οι δίπλα, οι ξένοι, ο διεθνής καπιταλισμός, οι σιωνιστές, οι Αμερικανοί, οι Γερμανοί, οι Σλοβένοι, οι Τσέχοι, οι Ολλανδοί, οι Τούρκοι, οι πράκτορες του εχθρού, οι άλλοι γενικώς. Οι άλλοι! Οπως πάντα...

Είμαστε θύματα

και μας ζηλεύουν!

Εμείς, όχι. Αθώοι του αίματος. Καμία συμμετοχή. Είμαστε θύματα, εμείς. Οπως πάντα! Οκέι, να το δεχτώ. Να δεχτώ επίσης ότι αυτοί (οι προαναφερόμενοι) μας ζηλεύουν για χίλιους λόγους, μεταξύ των οποίων ότι είμαστε ψηλοί, λεπτοί, ωραίοι, με γωνιώδη πρόσωπα και αδρά χαρακτηριστικά, αρρενωποί, μελαχρινοί κατά βάση, ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου, που έχει κρασί, ούζο, θάλασσες, φραπέδες και αραλίκι. Και είπαν να μας εξοντώσουν, μια που η... ζήλια βγάζει μάτι, το γινάτι επίσης, και άλλα πολλά. Μπορεί όμως κάποιος να μου πει αν φταίνε αυτοί που μας μισούν για το ότι η Ζάκυνθος, ας πούμε, έχει πήξει στους ανάπηρους (μαϊμού), ότι στη Νίκαια ο άλλος έπαιρνε 8.000 ευρώ σε επιδόματα εμφανιζόμενος ως πατέρας... 19 παιδιών, ενώ δεν είχε κανένα και ότι άλλος «συνάδελφός» του στην Αχαΐα έπαιρνε εννέα επιδόματα μαζί με ένα χαρτί; Και ότι πάνω από 100.000 πατριώτες εισέπρατταν παράνομα συντάξεις πεθαμένων συγγενών τους;

Πόσο πληρώνουμε τις επιτροπές;

Το ξέρω, θα αρχίσει πάλι εκείνη η γκρίνια ότι τα ισοπεδώνω όλα και πως βγάζω συμπεράσματα από «ορισμένες» περιπτώσεις και άλλα τέτοια. Αμ δεν είναι έτσι. Ο καθένας μας μπορεί να αραδιάσει μια δική του εμπειρία από τη συστηματική λεηλασία του κρατικού κορβανά. Από κάποιον γνωστό, φίλο, συνάδελφο, ή ακόμη και τον ίδιο αν έχει τα κότσια να το αναγνωρίσει. Παράδειγμα άλλο: φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, και προσωπικά δεν θα πάψω να μιλάω για τη «συνευθύνη» που έχουμε όλοι για την κατάσταση, και το κράτος ακόμη να βάλει μυαλό. Να δαμάσει το τέρας των δαπανών, που αυξάνονται παρά τη λιτότητα. Κρατικά αυτοκίνητα που κυκλοφορούν για ψύλλου πήδημα, κινητά τηλέφωνα σε οδηγούς, ιδιαιτέρες, συμβούλους και παρατρεχάμενους, υπερωρίες στα βουλευτικά και τα υπουργικά γραφεία και συμμετοχές σε επιτροπές. Λεφτά άπειρα. Εκανε προ διετίας ο Ραγκούσης την απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων και μάθαμε πόσοι είναι. Γιατί δεν κάνει και ο Ρέππας μια απογραφή κατά υπουργείο να δούμε, για παράδειγμα, πόσες επιτροπές λειτουργούν κατά υπουργείο, τι δουλειά κάνουν και πόσο κοστίζουν στο δύσμοιρο ελληνικό κράτος;

Οι μισθοί είχαν αυξηθεί κατά 75%

Η πλάκα είναι ότι άμα λες καμιά αλήθεια που πονάει, σ' την πέφτουν από παντού. Γιατί όλοι έχουν συνηθίσει να τους χαϊδεύουν τα αυτιά. Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να ακούσει την πραγματικότητα. Γιατί πονάει η πραγματικότητα. Είναι σκληρή και δεν είναι εύπεπτη. Τη δεκαετία 2000-2009, οι μισθοί στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 75%, εκ των οποίων 22% τη διετία 2008-2009. Το ίδιο διάστημα (της δεκαετίας) στην Ευρωπαϊκή Ενωση οι μισθοί αυξήθηκαν κατά 23%. Συνέβαλαν σε αυτό η κομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης, ο κρατικός συνδικαλισμός και η καταστροφική τακτική των αφειδώλευτων παροχών που ακολούθησαν όλες οι κυβερνήσεις στο όνομα μιας ανοιχτοχέρας, προεκλογικού χαρακτήρα πολιτικής. Ακούσατε ποτέ κανείς να διαμαρτυρηθεί γι' αυτό; Εγώ όχι. Τώρα ακούω να διαμαρτύρονται πολλοί, αν όχι όλοι, για τις περικοπές. Για τις οποίες φυσικά φταίει η τρόικα...

Εμείς τους δώσαμε το δικαίωμα

Ψύλλους στ' άχυρα ψάχνω, το ξέρω, αλλά μου τη βαράει κατακέφαλα να ακούω τα ηρωικά κατά της τρόικας (την οποία παρεμπιπτόντως δεν έχω σε καμία υπόληψη για να μην παρεξηγηθώ - σκιτζήδες είναι οι άνθρωποι, πειράματα πάνω μας κάνουν), τη στιγμή που όπου μας πιάσεις λερώνεις τα χέρια σου. Τι θέλω να πω; Οτι αν δεν κάναμε όσα κάναμε όλα αυτά τα χρόνια, δεν θα είχαμε δώσει δικαίωμα να μας συμπεριφέρονται σαν τα σκουπίδια της Ευρώπης. Να βγαίνει το κάθε γερμανικό νούμερο που την είδε πολιτικός και να ζητάει να αποκτήσουμε επίτροπο, να εκχωρήσουμε δηλαδή και την τελευταία ικμάδα αξιοπρέπειας που έχουμε ως λαός και κυριαρχίας ως έθνος. Δεν ξέρω πώς θα βγούμε από αυτή τη δίνη στην οποία έχουμε περιπέσει, αλλά είμαι πολύ απαισιόδοξος. Γιατί βλέπω να κερδίζει έδαφος ο λαϊκισμός, αντί της ψύχραιμης σκέψης. Και τρομάζω με όσα ακούω να λέγονται δημόσια. Τρομάζω, ναι.

Του Γιώργου Χρ. Παπαχρήστου

Είμαστε έτοιμοι να διαχειριστούμε τη δική μας, προσωπική μας οικονομική κρίση;

Έκπληκτος παρακολουθώ τη χώρα να μπαίνει σε μία νέα εποχή. Έκπληκτος από το πόσο γρήγορα άλλαξαν τα δεδομένα, από το πόσο αργά και βασανιστικά πέρασαν τα δύο τελευταία χρόνια, από την αποκαθήλωση “ινδαλμάτων” και από την ταχύτατη καταδίκη ενός αρρωστημένου lifestyle.
Έκπληκτοι είναι και εκατομμύρια συμπολιτών μας που βλέπουν τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια τους και τη χώρα να εισέρχεται σε μία νέα περίοδο, την οποία η κοινωνία μας δεν ήταν και εξακολουθεί να μην είναι έτοιμη να την αντιμετωπίσει.

Άσχετα τί θα γίνει με τις διαπραγματεύσεις και το PSI, το νέο μνημόνιο και το ευρώ, η πραγματικότητα είναι ότι, η Ελλάδα (και μαζί της και πολλές ακόμη αναπτυγμένες χώρες) έχει εισέλθει σε μία τεράστια κρίση. Κρίση που δεν είναι μόνο κρίση χρέους, αλλά κυρίως είναι “κρίση πραγματικότητας” και “κρίση ρεαλισμού”.

Οι Έλληνες πολίτες δεν είδαμε τα σημάδια της κρίσης, όπως αυτά επί χρόνια εκφράζονταν μέσα από τα στατιστικά στοιχεία, δεν είδαμε τις ανισορροπίες της οικονομίας μας (μισθοί χαμηλότεροι από τη Γερμανία, αλλά κόστος ζωής στην Ελλάδα πολύ μεγαλύτερο από τη Γερμανία και από άλλα κράτη), δεν είδαμε την ανισορροπία του γκλαμουρίστικου lifestyle της κοινωνίας μας το οποίο ερχόταν σε αντίθεση με την οικονομική μας πραγματικότητα.

Οι Έλληνες, φερθήκαμε ακριβώς όπως φέρθηκε η Ελλάδα. Δανειστήκαμε από τις τράπεζες, χωρίς να έχουμε παιδεία και κουλτούρα δανεισμού. Διαχειριστήκαμε το χρέος μας με κακό τρόπο. Αγοράσαμε σπίτια σε φουσκωμένες τιμές ή -ακόμη χειρότερα- σπαταλήσαμε τα δάνεια σε καταναλωτικές δαπάνες και σε επιδείξεις χλιδής. Και τώρα που το χρέος έρχεται να μας συνθλίψει, εξακολουθούμε να μην ξέρουμε πώς να διαχειριστούμε την κρίση μας.

Δεν ευθύνονται αποκλειστικά οι πολίτες για το κακό που βρίσκει την κοινωνία μας. Το κακό ξεκινά από τα κόμματα (επίσης υπερδανεισμένα και σε αδυναμία να πληρώσουν τα χρέη τους), γιγαντώνεται στο Κράτος και διαχέεται στην κοινωνία. Συνεργοί στη διόγκωση του εγκλήματος κατά της ελληνικής κοινωνίας ήταν και οι τράπεζες, οι οποίες προώθησαν την πραμάτεια τους, χωρίς να ακολουθούν τους κανόνες τραπεζικής πρακτικής που επιβάλλουν τις αρχές της “ασφάλειας” και της “συντηρητικότητας”.

Σήμερα, άσχετα τί τελικά θα γίνει με το κούρεμα του κρατικού χρέους και την εφαρμογή της νέας δανειακής σύμβασης, ξεκινάει και θεριεύει η κρίση χρέους της κοινωνίας. Και αναγκαστικά ερχόμαστε πλέον να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα.

Η πραγματικότητα λέει ότι, μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού, εξακολουθεί να έχει λανθασμένη αντίληψη για το τί είναι χρέος και το ποιές είναι οι υποχρεώσεις των οφειλετών. Βλέποντας το κούρεμα του κρατικού χρέους, ακούγοντας τα δύο μεγάλα κόμματα να προσπαθούν για το κούρεμα του δικού τους χρέους, είναι πολύ φυσιολογικό για τους πολίτες να πιστεύουν ότι κάτι αντίστοιχο θα συμβεί και με τους ίδιους.

Παρά το γεγονός ότι ο Σύλλογός μας δεν είναι αρμόδιος για να ασχοληθεί με το ζήτημα της αδυναμίας (ή και της απροθυμίας;) πολλών πολιτών να αποπληρώσουν τα δάνειά τους προς τις τράπεζες, εν τούτοις καθημερινά δέχεται μεγάλο αριθμό τηλεφωνημάτων και επιστολών, σχετικά με το πρόβλημα αυτό. Και είμαστε έκπληκτοι από το γεγονός ότι μεγάλο μέρος των όσων επικοινωνούν μαζί μας, δεν έχουν αντιληφθεί τις διαστάσεις του προβλήματός τους.

“Πήρε ο γιός μου ένα δάνειο από την τράπεζα, στεγαστικό ήταν το δάνειο, για επιδιορθώσεις στο σπίτι μας. Όμως, με το δάνειο πήγε και πήρε ένα ταξί. Μία Mercedes. Το τράκαρε όμως το ταξί, και καθώς η δουλειά δεν πήγαινε καλά, πούλησε την άδεια. Και τώρα είναι ενάμιση χρόνο άνεργος. Τί να κάνουμε; Υπάρχει κάποιος τρόπος για να “κουρευτεί” το δάνειο και να μην το πληρώσουμε;” μου έλεγε προχθές μία κυρία στο τηλέφωνο.
“Ψάχνει ο γιός σας για δουλειά;” τη ρώτησα, “σε πόσες συνεντεύξεις πήγε αυτή την εβδομάδα;”
“Πού να βρει δουλειά τώρα το παδί; Αφού δουλειές δεν υπάρχουν”, μου απαντά.

Κανείς δε θα μας σώσει από τη δυσχερή θέση που βρισκόμαστε. Το Κράτος, στο οποίο επί γενιές μάθαμε να προστρέχουμε για να καλύπτει την οποιαδήποτε ανεπάρκεια, αυτή τη φορά δε θα μας γλυτώσει. Το ίδιο διασύρεται σε όλο το κόσμο, σκύβοντας το κεφάλι και νομοθετώντας υπάκουα ότι του υπαγορεύουν οι δανειστές, για να μπορέσει να διώξει ένα μικρό βάρος χρεών από πάνω του.

Εμείς θα σώσουμε τους εαυτούς μας! Αν τελικά το αντιληφθούμε. Εμείς θα πρέπει να φανούμε γενναίοι και να βρούμε τρόπους επιβίωσης.
Αν ο γιός της κυρίας που επικοινώνησε μαζί μου πιστεύει ότι, μη ψάχνοντας για δουλειά, θα λύσει έτσι το πρόβλημά του, κάνει λάθος. Αν νομίζει ότι, κάποιος -ενδεχόμενα το Κράτος- θα βγει να τον διασώσει από την άσχημη κατάσταση που βρέθηκε και πάλι κάνει λάθος.
Προσωπικά, πολλούς απ’ όσους γνωρίζω που πραγματικά έχουν ανάγκη για δουλειά, ψάχνουν ακατάπαυστα. Και σε κάποια στιγμή, μετά από ένα μήνα, μετά από δύο ή από τρεις μήνες, σε κάποια στιγμή βρίσκουν. Ίσως όχι τη δουλειά την οποία θα ήθελαν ή για την οποία εκπαιδεύτηκαν, αλλά έστω κάποια δουλειά που τους δίνει ένα εισόδημα, τους επιτρέπει να ζήσουν έστω και λιτά, αλλά που παράλληλα τους βγάζει μία θηλιά που διαρκώς έσφιγγε γύρω από το λαιμό τους και που τους δίνει την άνεση να ψάξουν -χωρίς την πίεση του κατεπείγοντος- για κάτι καλύτερο.

Έχω ακούσει δεκάδες περιπτώσεις συμπολιτών μας που χρωστούν κάποιο στεγαστικό δάνειο και που, έχοντας υποστεί μείωση ή και ολική απώλεια των εισοδημάτων τους, δε μπορούν να εξυπηρετήσουν τις δόσεις τους.

Συζητώντας τέτοιες περιπτώσεις συμπολιτών μας, συχνά τους ρωτώ αν έχουν καταρτήσει κάποιο “πλάνο έκτακτης ανάγκης”, το οποίο να περιλαμβάνει και το ενδεχόμενο ρευστοποίησης κάποιου περιουσιακού στοιχείου.
“Μα τί λέτε τώρα κύριε Σιάτρα; Να πουλήσω ακίνητο σ’ αυτές τις τιμές;” είναι η απάντηση που σχεδόν πάντα παίρνω.
Όμως, το ίδιο έλεγαν και πέρυσι. Και από τότε, οι τιμές υποχώρησαν σημαντικά. Αλήθεια, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που πιστεύουν τα όσα λένε στις τηλεοράσεις οι διάφοροι πρόεδροι ενώσεων ιδιοκτητών, ακινήτων κλπ, που επί χρόνια -ανοήτως- προτρέπουν τον κόσμο να συνεχίσει να αγοράζει ακίνητα, επειδή τα ακίνητα ...δε χάνουν την αξία τους; (Βέβαια, τη δουλειά τους κάνουν οι πρόεδροι αυτοί και τα συμφέροντά τους υπερασπίζονται ή νομίζουν ότι υπερασπίζονται).
Οι άνθρωποι που νοιώθουν ότι βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση (ακόμη και αυτοί που το βάρος του χρέους δεν έχει κτυπήσει την πόρτα τους) θα πρέπει οπωσδήποτε να καταρτίσουν ένα σχέδιο “διαχείρισης της περιουσίας” τους. Το να κάθονται και να περιμένουν το μοιραίο, δε θα ωφελήσει σε τίποτα.

Θα πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι στη ζωή, τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως τα θέλουμε. Δυστυχώς, μας έτυχε να ζήσουμε μέσα σε μία από τις χειρότερες κρίσεις που βίωσε ποτέ αυτός ο τόπος, τουλάχιστον στη σύγχρονη ιστορία του. Σε τέτοιες στιγμές, το βασικό είναι να επιβιώσουμε και να μη χάσουμε την ψυχική ή τη σωματική μας υγεία. Σε τέτοιες στιγμές, βασικό είναι να αντιληφθούμε ότι, εμείς, μόνον εμείς, θα πρέπει να βοηθήσουμε τον εαυτό μας. Και θα πρέπει να προσπαθήσουμε και να παλέψουμε όσο περισσότερο μπορούμε.

Μετά από τις εξελίξεις αυτών των ημερών, θα γίνει πλέον σαφές ότι η χώρα μας έχει αλλάξει. Και μπαίνει σε ένα στάδιο προσαρμογής στα πραγματικά της δεδομένα και την πραγματική της θέση. Τουλάχιστον, με τον τρόπο που αξιολογούνται οι χώρες στη σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα.
Ας μην περιμένουμε ότι η κατάσταση μπορεί να αλλάξει σύντομα. Η χώρα μπορεί να ξαναβρεθεί σε ρυθμούς ανάπτυξης από το 2013 ή το 2014, αλλά αυτή τη φορά, τόσο η μορφή της ανάπτυξης, όσο και το οικονομικό περιβάλλον θα είναι εντελώς διαφορετικά (χαμηλοί ρυθμοί ανάπτυξης συνδυαζόμενη με πρωτόγνωρα υψηλή ανεργία).

Στον αγώνα μας εναντίον της κρίσης, αυτή τη φορά, δε θα έρθει αρωγός κανείς. Μέσα ή έξω από την Ευρωζώνη (ας πάψουμε να έχουμε τις αυταπάτες ότι εκτός Ευρωζώνης τα πράγματα θα είναι καλύτερα και ότι τα προβλήματά μας θα επιλυθούν) εμείς μόνοι μας θα πρέπει να παλέψουμε, εμείς μόνοι μας θα πρέπει να βρούμε τις λύσεις. Και το πρώτο μας βήμα ενάντια στην κρίση, είναι να αντιληφθούμε την πραγματικότητα γύρω μας και να κάνουμε ένα ρεαλιστικό πλάνο διάσωσής μας.

Συναρπαστική ιστορία ελληνικής τρέλας

Ένας σμήναρχος περιγράφει χύμα και με χιούμορ το μπλέξιμό του με τη γραφειοκρατία, τα δικαστήρια και το κύκλωμα της Θεσσαλονίκης - και η μία ανατροπή διαδέχεται την άλλη!

''ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ''

Αγαπητοί, φίλοι του αυτονόητου,

Έμπλεξα με τα πίτουρα και πάνε να με φάνε οι κότες!!!!!

Η ιστορία μου ξεκινάει από το καλοκαίρι του 2006.Αρχές του Ιουνίου αποφάσισα να ασχοληθώ ενεργά με την πολιτική. Να προσφέρω στα κοινά. Έβαλα λοιπόν υποψηφιότητα για Νομάρχης Θεσσαλονίκης. Πίστευα ότι ο αγώνας γινόταν επί ίσοις όροις! Κούνια που με κούναγε!

Ξέχασα να σας πω ότι μέχρι τότε και για 2 χρόνια ήμουν Γενικός Διευθυντής Β. Ελλάδος του ΛΑΌΣ,τρομάρα μου. Στραβωμάρα είχα; Μήπως είχα ένα σύνδρομο που παρουσιάζεται στους Αεροπόρους, με συμπτώματα παραίσθησης που δεν αντιλαμβάνεσαι αν πηγαίνεις δεξιά ή αριστερά; Ας αφήσω τις φτηνές δικαιολογίες, την μαλακία την έκανα, πρέπει να το παραδεχτώ. Το κακό είναι ότι παρ έσυρα μαζί μου κι άλλους. Όμως, πήρα τη διαβεβαίωση ότι θα είχα την πολιτική στήριξη του κόμματος. Ξανά,κούνια που με κούναγε! Θα μου πείτε, δεν ήξερες δεν ρώταγες; Ηθελέστα και παθέστα! Τέλος πάντων.

Μια μέρα προσήλθαν στο γραφείο μου τουριστικοί πράκτορες, ιδιοκτήτες λεωφορείων, οι οποίοι μου ανέφεραν για ένα θέμα που, ομολογουμένως, μέχρι τότε δεν γνώριζα. Για τη μεταφορά μαθητών σε σχολεία όπου ακολουθεί μειοδοτικός διαγωνισμός, μεταξύ ιδιωτών πρακτόρων λεωφορείων.

Σταδιακά και μέσα σε λίγα χρόνια, από το 40% των δρομολογίων, κατέληξαν,από το2004 και μετά, ΟΛΑ τα δρομολόγια, στο 100%,να πηγαίνουν, ΜΕ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΑΝΑΘΕΣΗ, σε λίγους. Συμπωματικά, αυτοί οι λίγοι, ήταν πάντοτε οι ίδιοι!!! Για όσα μου είπαν, είχαν και αποδείξεις, χαρτιά διάφορα από πολλούς διαγωνισμούς. (Αξίζει να τονίσω ότι όσα έγγραφα μου έδειξαν, τα είχαν πάρει από το υπεύθυνο τμήμα της νομαρχίας, ύστερα από εισαγγελική εντολή!!!!)

Εξαιτίας του αθέμιτου ανταγωνισμού κινδύνευαν να κλείσουν. Ήταν αγανακτισμένοι και ζήτησαν την βοήθειά μου. Κατέθεσα μηνυτήρια αναφορά ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΟΣ ΥΠΑΙΤΙΟΥ στον υπεύθυνο σχετικό θεσμό. Έβαλα υπό μάλης, ό,τι έγγραφα μου έφεραν και τα προσκόμισα στον εισαγγελέα!

Χωρίς να το καταλάβω,τότε ακριβώς,με τσίμπησε το φίδι.. Τότε ξεκίνησαν τα βάσανα μου. Γιατί;

Ο εισαγγελέας αφού μελέτησε την υπόθεση έκρινε ότι πράγματι συντρέχουν οι λόγοι ώστε να ασκήσει δίωξη για ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΚΑΘΗΚΟΝΤΟΣ σε κάποιους εκλεγμένους πολιτικούς της Νομαρχιακής αυτοδιοίκησης καθώς επίσης και σε μερικούς λεωφορειούχους για συνέργεια σε παράβαση καθήκοντος, ΚΑΤ' ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ!! Ονόματα δεν λέω αλλά σχεδόν όλη η Ελλάδα, γνωρίζει για ποιους μιλάω!!!!!!!!

Ύστερα από λίγο καιρό και αφού συνέβησαν όλα τα παραπάνω, κτύπησε την πόρτα του σπιτιού μου ένας αστυνομικός και μου παρέδωσε μια μήνυση και μια αγωγή, εις βάρος μου, για συκοφαντική δυσφήμηση. Ένας εκ των διωκόμενων συνεργών, συμπτωματικά αυτός που έπαιρνε τη μερίδα του λέοντος από το σύνολο των δρομολογίων, με κατηγορούσε ως συκοφάντη και εγώ δεν ξέρω τι άλλο!! Ζητούσε παραδειγματική τιμωρία και δεκάδες χιλιάδες ευρώ ως αποζημίωση.

Έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στο θεσμό της Δικαιοσύνης, περίμενα. Πέρασαν χρόνια. Έγιναν πανελλαδικές απεργίες απλήρωτων λεωφορειούχων, κλείσιμο σχολείων, πορείες συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, πρωτοσέλιδα εφημερίδων, ολόκληρες τηλεοπτικές εκπομπές και η υπόθεση βρισκότανε ακόμα στον ανακριτή!!! Το ψάχνανε το πράγμα.......

Με ερωτήσεις, επερωτήσεις, επιτροπές, συμβούλια, αρκετά Υπουργεία προσπάθησαν να επιλύσουν το θέμα. Μπέρδεψαν όμως τα μπούτια τους - ο ένας έριχνε το μπαλάκι στον άλλον με αποτέλεσμα να χάσουν την μπάλα. Ο κ.Παπαδημούλης και κάποιοι άλλοι, προσέφυγαν στην επιτροπή αναφορών της Ε.Ε και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια και αυτοί, οι αθεόφοβοι, σταμάτησαν να στέλνουν τα μισά χρήματα, που μέχρι τότε πλήρωναν!!

Υπόψιν ότι το σύνολο των χρημάτων που πληρώναμε ως φορολογούμενοι, για την μεταφορά μαθητών ΕΤΗΣΙΩΣ, ανέρχονταν στο ιλιγγιώδες ποσό των 300.000.000 ευρώ περίπου!!!!! Επαναλαμβάνω,ΤΡΙΑΚΟΣΙΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ τον χρόνο. Κάθε χρόνο! Όσα περίπου μάζεψαν από τις περικοπές των δώρων από τους μισθούς και τις συντάξεις ΟΛΩΝ των Ελλήνων, μισθωτών και συνταξιούχων!!!

Εγώ πάντως περίμενα υπομονετικά, βέβαιος ότι όλα θα πάνε καλά και στο τέλος θα λάμψει η αλήθεια. Ένα πρωί χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας μου, και ξανά ,ο ίδιος Αστυνομικός, μου παρέδωσε μια κλήση για να παρουσιαστώ σε έναν ανακριτή, στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης, για να απολογηθώ. Τότε ήταν που σκέφτηκα ότι έμπλεξα με τα πίτουρα και άρχισα να νοιώθω τα τσιμπήματα από τις κότες. Η οικογένεια μου δεν είχε καμιά δουλειά να πληρώσει για τις δικές μου ΜΑΛΑΚΙΕΣ.

Δεν πέρασε πολύς χρόνος, άνοιξη του 2009 πρέπει να ήταν, ο ίδιος Αστυνόμος (αυτός μάλλον με έβαλε στο μάτι) μου παρέδωσε μια άλλη κλήση για να παρουσιαστώ στα δικαστήρια. Ο ανακριτής έκρινε πως έπρεπε να κάτσω στο εδώλιο του κατηγορουμένου και να δικαστώ. Άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια. Παράλληλα όμως άρχισα να την ''ψωνίζω''. Από το πουθενά άνοιξα μπελάδες, τώρα κάθε τρεις και λίγο να απολογούμαι σε ανακριτές, δικαστές και εισαγγελείς. Και όλα αυτά γιατί; Γιατί έκανα το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ!!!

Αν από την αρχή αδιαφορούσα, δεν νοιαζόμουν και πετούσα στο καλάθι των αχρήστων τον φάκελο, σήμερα θα ήμουν μια χαρά. Ούτως ή άλλως από το 2007, έχω παραιτηθεί από την βρωμιά της πολιτικής και ησύχασα.

Έπρεπε όμως να αντιδράσω. Να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Άσε που άρχισαν να ''πέφτουν'' διάφορα ύποπτα απειλητικά, τηλεφωνήματα ,ανώνυμα, στο σπίτι. Ένας φίλος, δικηγόρος, με συμβούλεψε, για την δική μου ασφάλεια, να δημοσιοποιήσω την υπόθεση αφού αυτός είναι ο καλλίτερος και πιο ενδεδειγμένος τρόπος προστασίας και αποτροπής απέναντι στις απειλές. Έστειλα σε πολλούς δημοσιογράφους, σε όλες τις ''φίρμες'' σοβαρούς, ''ντεμέκ'', διώκτες σκανδάλων, επιστολές όπου περιέγραφα λεπτομέρειες της υπόθεσης. Μάλιστα, ένας εξ αυτών ετοίμασε ολόκληρο ρεπορτάζ, με συνεντεύξεις όλων των εμπλεκομένων για μια τηλεοπτική εκπομπή που όπως μου υποσχέθηκε, μέσα στις επόμενες μέρες, θα ''έβγαζε'' στον αέρα. Αποτέλεσμα; Το έκαναν ''γαργάρα'', όλοι τους!! (Τα ονόματα τους, αν χρειαστεί, έτσι για την ιστορία, υπάρχουν.) Σκέτη Ζούγκλα!

Από τότε και για άλλες δύο φορές, κάθισα στο εδώλιο του κατηγορουμένου, έτοιμος από πάσης απόψεως να δικαστώ ,να τελειώνω και να ησυχάσω - παρόλα αυτά και για άγνωστους λόγους, η δίκη έπαιρνε αναβολή!! Άντε ξανά στο περίμενε!! Γάιδαρος να ήμουν, θα είχα σκάσει.

Εν τω μεταξύ, άλλαξε η Κυβέρνηση. Ήλθε το ΠΑΣΟΚ. Επειδή άρχισε να μεγαλώνει η πίεση, όχι μόνο η απειλητική αλλά και η άλλη, η πραγματική, 17 η μεγάλη, 11 της καρδιάς, ένοιωσα ότι κάτι πρέπει να κάνω. Εκτός από την θεραπεία και τα χάπια, που ξεκίνησα να παίρνω, μάλλον για μια ζωή από δω και στο εξής, πήρα το θάρρος και έγραψα ένα γράμμα στον Πρωθυπουργό, τον καινούργιο, τον Γ. Παπανδρέου περιγράφοντας την υπόθεση. Μέσα στην ζαλάδα μου το είδα σαν κίνηση απελπισίας. Οι επιτελείς του με ευχαρίστησαν εκ μέρος του.

Τα δυσάρεστα ήλθαν αργότερα. Το καλοκαίρι του 2010, πέντε χρόνια μετά την κατάθεση της μηνυτήριας αναφοράς μου, ένας άλλος Αστυνομικός μου παρέδωσε το βούλευμα, το οποίο περιέγραφε (ύστερα από 5 χρόνια μελέτης!!!!) την πρόταση κάποιου Αντεισαγγελέα Πλημμελειοδικών (ονόματα δεν λέω, κομμένες οι μαλακίες) όπου έγραφε ότι, για συγκεκριμένους λόγους, προτείνει να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη για όλους τους κατηγορουμένους!!!

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΑ!!!!!!!!!!!!!!

ΤΝΤ ΣΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ

ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ।
ΠΑΡΑΤΗΣΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΟΥ ΑΠΟ Ν।ΣΜΥΡΝΗ ΚΑΙ ΕΙΔΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΠΑΚΑΛΟΧΑΡΤΟ, ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ ΤΟ ΠΗΡΑΝ ΑΥΤΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΟ ΧΑΣΑΝΕ

SKI

Bobby Brown | Solar System from UA MTN on Vimeo.

EXTREME WALKS (eng)

Ποιος κυβερνά τον κόσμο;

Το κλασικό και σχεδόν γραφικό αυτό ερώτημα, που σε κάθε εποχή δέχεται διαφορετικές απαντήσεις, έχει την απάντησή του και στις μέρες μας: μόλις 147 επιχειρήσεις! Μπορείτε να απαντήσετε και 737 επιχειρήσεις, καθώς οι 147 πρώτες ελέγχουν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ οι 737 (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι 147) ελέγχουν το 80% της οικονομίας του πλανήτη

Είναι απίστευτη πραγματικά η συγκέντρωση του κεφαλαίου και η αλληλοδιασύνδεση των κολοσσιαίων επιχειρήσεων που κυριαρχούν στην υδρόγειο.Οι πάντες υπέθεταν ισχυρότατη συγκέντρωση ελέγχου, αλλά τέτοιο πράγμα, μερικές εκατοντάδες επιχειρήσεις αλληλοδιαπλεκόμενες να έχουν συμμετοχή σε εταιρείες που εκπροσωπούν το 80% της παγκόσμιας οικονομίας από πλευράς κύκλου εργασιών, κανένας δεν το φανταζόταν. Γι’ αυτό και έχει προκαλέσει παγκόσμιο σάλο, αίσθηση και συζητήσεις η πρωτοποριακή μελέτη τριών Ελβετών ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης, που αποκάλυψε τα στοιχεία αυτά.

Ο Τζέιμς Γκλάτφελντερ, ο Στέφανο Μπατιστόν και η Στεφανία Βιτάλι, ειδικοί στα σύνθετα δίκτυα, ανέλαβαν ένα εξαιρετικής σημασίας και τεράστιου όγκου δουλειάς έργο. Αντλησαν τα στοιχεία της βάσης δεδομένων του ΟΟΣΑ για τις επιχειρήσεις (Οτβίς) για το έτος 2007, το οποίο τότε περιλάμβανε στοιχεία για 37 εκατομμύρια επιχειρήσεις σε όλον τον κόσμο (σήμερα περιλαμβάνει 44 εκατομμύρια εταιρείες).

Από αυτά τα 37.000.000 ξεχώρισαν 43.060 επιχειρήσεις, οι οποίες ανταποκρίνονται στα κριτήρια που θέτει ο ΟΟΣΑ για να οριστούν ως πολυεθνικές. Από εκεί και πέρα άρχισε η κοπιαστική και πρωτότυπη δουλειά των ερευνητών: ερεύνησαν τι ποσοστό συμμετοχής έχει η καθεμιά από τις μεγάλες αυτές επιχειρήσεις παγκόσμιας κλίμακας σε άλλες επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες.

Εκπληκτοι διαπίστωσαν ότι κάθε μία από αυτές τις 43.000 επιχειρήσεις είχε κατά μέσο όρο πακέτα μετοχών (όχι πλειοψηφικά, εννοείται) σε άλλες 20 επιχειρήσεις αυτής της κατηγορίας! Η αλληλοδιαπλοκή μεταξύ τους δηλαδή ήταν τεράστιας έκτασης, πέρα φυσικά από τις μετοχές εταιρειών μικρότερου μεγέθους που κατείχαν και οι οποίες αποκάλυψαν ένα δίκτυο 600.000 αλληλεξαρτώμενων εταιρειών.

Η περαιτέρω επεξεργασία των στοιχείων αυτών έφερε στο φως τις 147 προαναφερθείσες επιχειρήσεις (τα τρία τέταρτα των οποίων ανήκουν στον χρηματοπιστωτικό τομέα, με πρώτη στον κόσμο τη βρετανική τράπεζα Μπάρκλεϊς) που εκπροσωπούν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας. Διαπιστώνεται έτσι η ύπαρξη «μιας οικονομικής υπερ-οντότητας στο παγκόσμιο δίκτυο των μεγάλων εταιρειών», όπως επισημαίνουν οι Ελβετοί ερευνητές.

Η αλληλοδιασύνδεση αυτών των πανίσχυρων επιχειρήσεων ενισχύεται ακόμη περισσότερο από δάνεια που χορηγούν η μία στην άλλη, από ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) και από άλλα υψηλού κινδύνου χρηματοοικονομικά προϊόντα εντελώς αδιαφανή.

Το πολύ σημαντικό όμως στοιχείο επίσης είναι ότι αυτή η στενότατη αλληλοδιασύνδεση αυξάνει τρομερά τους κινδύνους μετάδοσης σε περιόδους οικονομικών κρίσεων, γιατί «σε άσχημες εποχές οι επιχειρήσεις εμφανίζουν ταυτόχρονα προβλήματα» και έτσι δρουν άκρως αποσταθεροποιητικά για το σύστημα.

Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα το φθινόπωρο του 2008 με την κατάρρευση της επενδυτικής τράπεζας Λίμαν Μπράδερς. Ετσι εξηγείται γιατί η χρεοκοπία μίας και μόνης τράπεζας (34ης στη λίστα των Ελβετών ερευνητών το 2007) πυροδότησε μια παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση – ακριβώς λόγω της ισχυρότατης αλληλοδιασύνδεσης αυτών των γιγαντιαίων επιχειρήσεων.

Η μελέτη των ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης δεν μετράει φυσικά την τρομερή πολιτική ισχύ που δίνει σε αυτές τις 147 εταιρείες η κολοσσιαία οικονομική τους δύναμη. «Στις ΗΠΑ κατόρθωσαν πάνω απ’ όλα οι πρώην συνεργάτες της τράπεζας Γκόλντμαν Σαξ που βρίσκονται στην αμερικανική κυβέρνηση και στο Κογκρέσο καθώς και οι λομπίστες της Γουόλ Στριτ να εμποδίσουν κάθε πραγματικό έλεγχο του χρηματοπιστωτικού τομέα… Επίσης στην Αγγλία, στην Ελβετία ή στη Γερμανία πολύ λίγα έχουν γίνει στο θέμα αυτό», έγραφε η συντηρητική γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ».

Σκάνδαλο -Αντί για φόρους επιδοτήσεις

Ισχύς χωρίς οικονομικά ανταλλάγματα δεν σημαίνει τίποτα στην εποχή μας. Γι’ αυτό και οι κολοσσιαίες επιχειρήσεις που προαναφέραμε δεν πληρώνουν ουσιαστικά φόρους. Οπως γράφουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», η Τζένεραλ Ελέκτρικ για παράδειγμα, με κέρδη μέσα στις ΗΠΑ το 2010 ύψους 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όχι μόνο δεν πλήρωσε ούτε ένα δολάριο φόρο, αλλά πήρε κι από πάνω προνομιακές επιδοτήσεις τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων!

Σκανδαλώδες, αλλά συνηθισμένο πλέον. Αρκεί να φανταστεί κανείς ότι στις ΗΠΑ της δεκαετίας του 1950, το κράτος εισέπραττε από τις επιχειρήσεις το 30% των εσόδων του, ενώ το 2009 εισέπραξε μόλις το… 6,6%! Τώρα τα κράτη «γδέρνουν» φορολογικά τους πολίτες τους. Οι εταιρείες κάνουν πάρτι.