ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ

Η είσπραξη των φόρων ήταν και είναι,
η μοναδική πηγή εσόδων του κράτους μας.

Σύμφωνα με έκθεση της Εθνικής Τράπεζας, η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα ανέρχεται πλέον σε 100 δισ. ευρώ ετησίως.

Αυτό αντιστοιχεί στο 40% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ). [1], [2]

Το έλλειμμα, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat), αναθεωρήθηκε στα 24,2 δισ. ευρώ για το 2010, που αντιστοιχεί στο 10,5% του ΑΕΠ, μειωμένο από τα 15,4% του ΑΕΠ (36,3 δισ. ευρώ) που ήταν το '09. Το χρέος της Ελλάδας αυτή τη στιγμή είναι 328,6 δισ. ευρώ (142,8% επί του ΑΕΠ), ενώ αυξάνεται διαρκώς, κάθε φορά που δανειζόμαστε για να πληρώσουμε προηγούμενα δάνεια και τόκους. [3]

Η πάταξη της φοροδιαφυγής, και η είσπραξη των φόρων, είναι αναγκαίο να τεθεί ως η σημαντικότερη μας προτεραιότητα.

Δεν πρέπει όμως σε καμία περίπτωση να επαναπαυθούμε μόνο σε αυτό, και να αφήσουμε όλα τα υπόλοιπα πάλι στη "μοίρα" τους. Πρέπει να υπάρξει μεγάλη μείωση των δαπανών στο δημόσιο τομέα, αλλά με σωστό και ορθολογικό τρόπο.

Προτεραιότητα πρέπει να μπει και η αντιμετώπιση της τεράστιας διαφθοράς, από αλόγιστες υπερχρεώσεις έργων, προμηθειών, συμβάσεων κ.α..

Θα είναι απαραίτητο να ανοίξουν όλοι οι λογαριασμοί, δημοσίων υπαλλήλων, λειτουργών, γιατρών, εφοριακών, τελωνιακών, αστυνομικών, δικαστικών, εισαγγελέων, και φυσικά πολιτικών, ώστε να ελεγχθεί κάθε ύποπτη συναλλαγή, που μπορεί να προέρχεται από μίζες ή μαύρο χρήμα.

Παράλληλα πρέπει να γίνει σοβαρό έργο αναδιοργάνωσης του Δημόσιου τομέα, με στόχο να γίνει πιο αποδοτικός και παραγωγικός, και να γίνει προσπάθεια εξυγίανσης των Δημόσιων Επιχειρήσεων, με σκοπό να γίνουν κερδοφόρες, και να παρέχουν καλύτερες υπηρεσίες (όπως θα κάνει αν την αναλάβει ένας ιδιώτης).

Φυσικά και θα χρειαστεί να προβούμε σε κλείσιμο Οργανισμών, που δημιουργήθηκαν με μόνο σκοπό να εξυπηρετήσουν πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα λίγων και εκλεκτών, όχι όμως και αξιόλογων Ιδρυμάτων, όπως το ΙΓΜΕ, ΕΘΙΑΓΕ [4], ΕΛΚΕΘΕ [5], κ.α. που επιτελούν χρήσιμο ερευνητικό έργο, σε κρίσιμους τομείς, και πρόκειται να καταργηθούν.

Όταν υπάρξει σοβαρή προσπάθεια και πραγματικό έργο, για την υλοποίηση των παραπάνω, με πραγματικά στοιχεία και αποδείξεις, τότε θα μπορέσει να υπάρξει διάθεση από τον κόσμο να συζητήσει, αν χρειάζονται επιπλέον μέτρα, μειώσεις μισθών και συντάξεων, αυξήσεις φόρων, απολύσεις, και αποκρατικοποιήσεις.

Πιστεύω ότι χρειάζεται να γίνει πολύ, και σοβαρό έργο, από άτομα αξιόλογα και πραγματικά αδιάφθαρτα.

Μπορεί αυτή η έκφραση να έχει φθαρεί πλέον, αλλά:

λεφτά υπάρχουν, απλά δεν εισπράττονται.

Δεν υπάρχουν μόνο αδιέξοδα.

Η είσπραξη των φόρων ήταν και είναι, η μοναδική πηγή εσόδων του κράτους μας.

Γιάννης Δερμούσης
Ινστιτούτο Πληροφορικής & Τηλεπικοινωνιών, ΕΚΕΦΕ "Δημόκριτος"

Για ποια αξιοπρέπεια μιλάμε;

Για ποια αξιοπρέπεια μιλάμε;


Ο κ. Λιάνης δήλωσε χτες ότι «στερήσαμε από τους Έλληνες την αξιοπρέπεια». Κι έχει απόλυτο δίκιο. Οι Έλληνες είναι πλέον αναξιοπρεπείς. Η πιθανή μας διαφωνία ίσως βρίσκεται στο χρόνο εκτέλεσης του φόνου. Ο ίδιος μάλλον θεωρεί ότι η σημερινή κυβέρνηση φταίει για όλα. Αλήθεια, κύριε Λιάνη, πού ήσασταν όταν ο μέγας ηγέτης Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε εκείνο το «Τσοβόλα δώστα όλα»; Όταν χαρτορίχτρες και καφετζούδες καθόριζαν την πορεία της χώρας;

Ο κ. Λιάνης έκανε ό,τι πίστευε ότι ήταν καλύτερο για τη χώρα. Δεν γκρίνιαξε, τράβηξε το πιστόλι και η στάση του αυτή είναι αντρίκια. Από την άλλη πλευρά, αρνείται να αναγνωρίσει το γεγονός ότι κι ο ίδιος συνέβαλε στο να φτάσει η χώρα στο έσχατο αυτό σημείο. Εκτός κι αν δεν ήταν μέλος σε παλιότερες κυβερνήσεις, αν ο ίδιος δεν είχε θέσεις ευθύνης.

Το πρόβλημα είναι ότι οι δυνάμεις που μας κυβερνούν εδώ και δεκαετίες συνεχίζουν και βρίσκονται στο προσκήνιο. Ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το ότι αυτή η κοινωνία δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα να αναδείξει και να επιβάλει νέες δυνάμεις στο προσκήνιο της πολιτικής.

Είναι πολύ πιθανό στις επόμενες ημέρες να γίνουμε μάρτυρες κι άλλων ανάλογων επαναστατικών πράξεων. Οπότε θα οδηγηθούμε μοιραία σε εκλογές. Λες και οι εκλογές είναι η λύση σε όλα μας τα προβλήματα. Αλήθεια, με τί συνθήματα θα κατέβουν στις εκλογές οι «επαναστάτες»; Μήπως θα μας πουν ότι «λεφτά υπάρχουν»; Ή ότι «την κρίση θα πληρώσει η πλουτοκρατία»;

Ο λαϊκισμός είναι επικίνδυνος, αλλά υπάρχει επειδή βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθεί. Κι οι εκπρόσωποι του λαϊκισμού είναι εδώ, δυνατοί, πανίσχυροι, ανίκητοι...

ΥΠΟΔΗΜΑ

Kαλές οι μακρο-δημοσιονομικές διαπιστώσεις και οι γενικότητες αλλά θα προέτρεπα τον κύριο Ανδριανόπουλο να μην προσπερνάει με ελαφρότητα τους πραγματικούς λόγους διαχείρισης του Ευρωδιλήματος βασισμένους στον συσχετισμό "ισομορφισμού μεταξύ προσαρμογής τιμών και μισθών και συναλλαγματικών ισοτιμιών". Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα όπως τα παρουσιάζει.

Παμε παρακάτω. Τέσσερεις κλάδοι υποδηλώνουν το πως εξελισσεται η οικονομία:

Κτηματομεσιτικό - κατασκευές, διατροφή, φάρμακο και υπόδημα. Ας πάρουμε το τελευταίο που αντιπροσωπεύει την Ελληνική ελαφρά βιομηχανία. Το 1977 κατασκευάζαμε 33 εκατομμύρια. ζευγάρια παππούτσια. ΤΟ 2010 2,5 εκάτομμύρια και αυτά τα ψάχνουμε. Το 1977 οι Πορτογάλοι κατασκευάζανε 100.000 ζευγάρια και το 2010 κατασκευάζουν 60 εκατομμύρια εκ τών οποίων τα 2/3 εξάγονται.

Θέλετε να απαριθμήσω τους λόγους; Μόνο ένα, το παρακλάδι του Υπουργείου Βιομηχανίας που λέγεται Ελληνικό Κέντρο Δέρματος που συγκεκριμένα πρόσωπα με την ανοχή των εντολοδόχων υπουργών ξεκοκκάλισαν τα επιδοτούμενα προγράμματα και το αποτέλεσμα ένας από τους πιό ελπιδοφόρους κλάδους διεθνώς να καταστραφεί και εξαφανιστεί. Μετρημένοι κλακαδόροι του κομματικο-βιομηχανικού παρακράτους ξεθεμελίωσαν μία από τις πιό ελπιδοφόρες βιομηχανίες της Ευρώπης. Αν τα υποβρύχια είναι σκάνδαλο, το μέγεθος της συμβολής της κατασκευής και εμπορίας του υποδήματος στο ΑΕΠ που κονιοτροποιήθηκε αποτελεί σκάνδαλο εις την νιοστή. Με πολλούς ηθικούς αυτουργούς!

Βιολογικό Μέλι Έγινε Μεταλλαγμένο

Απροστάτευτες καλλιέργειες και καταναλωτές από τα μεταλλαγμένα

Βιολογικό μέλι στη Βαυαρία έγινε μεταλλαγμένο εξαιτίας επιμόλυνσής του από μεταλλαγμένο αραβόσιτο. Το περιστατικό συνέβη σε μελισσοκόμο της Βαυαρίας, ο οποίος από ιδιοκτήτης εκμετάλλευσης μελισσοκομείου οικολογικού χαρακτήρα κατέληξε ως παραγωγός μεταλλαγμένου μελιού.

Για την επιμόλυνση ευθύνεται το ομόσπονδο κράτος της Βαυαρίας, που σε ιδιόκτητα γεωτεμάχια του, σε απόσταση 500 μέτρων από τις κυψέλες, καλλιέργησε γενετικά τροποποιημένο αραβόσιτο της σειράς ΜΟΝ 810, για ερευνητικούς σκοπούς.

Ο ατυχής μελισσοκόμος ισχυριζόμενος ότι η πρόσμειξη καταλοίπων γενετικά τροποποιημένου αραβοσίτου κατέστησε τα μελισσοκομικά προϊόντα του ακατάλληλα προς διάθεση στην αγορά και κατανάλωση, προσέφυγε κατά του ομόσπονδου κράτους της Βαυαρίας ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.

Σύμφωνα με την απόφαση του γενικού εισαγγελέα η πρόσμειξη στα μελισσοκομικά προϊόντα γενετικά τροποποιημένου αραβοσίτου προκαλεί βλάβη των εν λόγω προϊόντων. Συγκεκριμένα ο γενικός εισαγγελέας διευκρινίζει ότι «ένα τρόφιμο το οποίο περιέχει υλικό προερχόμενο από γενετικώς τροποποιημένο φυτό πρέπει να θεωρείται πάντοτε, ανεξαρτήτως του εάν η πρόσμειξη ήταν ηθελημένη ή μη, ότι αποτελεί τρόφιμο που παράγεται από γενετικά τροποποιημένο οργανισμό», και επισημαίνει ότι «ο κίνδυνος που ενέχουν τα γενετικώς τροποποιημένα τρόφιμα για την ανθρώπινη υγεία είναι ανεξάρτητος από την ενσυνείδητη ή μη προσθήκη σε αυτά του εν λόγω υλικού που προέρχεται από γενετικώς τροποποιημένο φυτό».

Το πρόβλημα ανέδειξε ο Έλληνας ευρωβουλευτής Νίκος Χουντής (ΣΥΡΙΖΑ), που δήλωσε ότι είναι μεγάλη η ευθύνη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία αποφεύγει να εναρμονίσει κατά δεσμευτικό τρόπο τη νομοθεσία για τη συνύπαρξη των γενετικά τροποποιημένων και γενετικά μη τροποποιημένων καλλιεργειών.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε τον Ιούλιο του 2010 μια απλή "σύσταση" προς τα κράτη μέλη προκειμένου αυτά να λάβουν εθνικά μέτρα για την αποφυγή ακούσιας παρουσίας γενετικά μεταλλαγμένων οργανισμών σε συμβατικές και βιολογικές καλλιέργειες. Η επιλογή όμως σύστασης αντί Κανονισμού ή Οδηγίας πρακτικά σημαίνει ότι η Επιτροπή δεν επιθυμεί δεσμευτική κοινοτική νομοθεσία που να ρυθμίζει κατά τρόπο σαφή το θέμα της συνύπαρξης των καλλιεργειών αλλά απλά προσπαθεί να δείξει ότι δήθεν την ενδιαφέρει το θέμα και ασχολείται με αυτό μόνο όμως επί τη βάσει μιας μη δεσμευτικής σύστασης μέτρων. Πρόκειται, κατά τον ευρωβουλευτή Νίκο Χουντή, για μια παράλειψη που ενέχει, λόγω ενδεχόμενης επιμόλυνσης, τους γνωστούς κινδύνους για τη δημόσια υγεία, το περιβάλλον, αλλά και απώλεια εισοδήματος και απαξίωσης της γης των συμβατικών και βιολογικών αγροτών.

Σημείο χωρίς επιστροφή

Πολύ φοβάμαι ότι είμαστε σε σημείο χωρίς επιστροφή εδώ και αρκετό καιρό. Υπάρχει τέτοια στρέβλωση στην Ελληνική κοινωνία που δυστυχώς μόνο μια χρεοκοπία μπορεί να μας σώσει. Για παράδειγμα
- Ο μέσος δημόσιος υπάλληλος θεωρεί ότι παράγει έργο και κατά συνέπεια πρέπει να αμείβεται αντίστοιχα (ενώ στη πραγματικότητα παράγει μόνο γραφειοκρατία).
- Ο μέσος ελεύθερος επαγγελματίας θεωρεί υποχρέωση του να μη πληρώσει ούτε ένα Ευρώ φόρο διότι οι φόροι κατασπαταλούνται από εδώ και από εκεί κλπ.
- Πολλές επιχειρήσεις κοιτάζουν μόνο πώς θα φάνε καμιά κρατική επιδότηση ή πως θα κάνουν κουμπάρο τον τίνα υπεύθυνο προμηθειών για να κάνουν business με το δημόσιο …
- Ο φαρμακοποιός, ο συμβολαιογράφος κλπ θέλουν να έχουν ελάχιστο εξασφαλισμένο κέρδος βάσει νόμου και μάλιστα να λειτουργούν σε καθεστώς μονοπωλίου.
- ο στρατιωτικός θεωρεί εύλογο και δίκαιο να βγαίνει στη σύνταξη από τα 45 του.
- Ο ασφαλισμένος του ΙΚΑ θεωρεί υποχρέωση του κράτους να του χορηγήσει πλήρη σύνταξη στα 60 με μόλις 15 χρόνια εργασίας (ενώ παράλληλα μπορεί να ήταν και άλλα 5-6 χρόνια στο ταμείο ανεργίας όταν ήταν νέος).
- Ο εκπαιδευτικός θεωρεί ότι αμείβεται πολύ λίγα παραβλέποντας ότι εργάζεται και λίγο. Παράλληλα για να συμπληρώσει το εισόδημα του κάνει και μερικά ιδιαίτερα (με μαύρα πάντα)
Οι διαρθρωτικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν στην Ελλάδα αφορούν όλα τα κοινωνικά στρώματα, όλους τους τομείς και σχεδόν όλα τα επαγγέλματα. Φοβάμαι όμως ότι η κοινωνία μας είναι ανώριμη για κάτι τέτοιο. Όλοι θεωρούμε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει στην Ελλάδα αρκεί να μη θιγούνε τα δικά μας συμφέροντα (γιατί τα δικά μας συμφέρονται τα θεωρούμε δίκαια). Έτσι λοιπόν δεν απομένει τίποτα άλλο από την απραξία (αυτό που κάνει η σημερινή κυβέρνηση) μέχρι την ολική κατάρρευση αλλά Αργεντινή.

ΠΟΙΕΣ ΧΩΡΕΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΝ ΜΕΤΑΛΑΓΜΕΝΑ

Οι Μυστικές Διαδρομές Καντάφι και Goldman Sachs

Μάιος 2007, Λονδίνο. Στα γραφεία της Goldman Sachs στη βρετανική πρωτεύουσα, κορυφαία στελέχη και συνεργάτες της μεγαλύτερης επενδυτικής τράπεζας του κόσμου συναντώνται με εκπροσώπους του κρατικού επενδυτικού κεφαλαίου της Λιβύης (LIA). Σκοπός τους, να διερευνήσουν τις δυνατότητες συνεργασίας ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Ιούλιος του ίδιου έτους, Τρίπολη. Οι άνθρωποι της Goldman φτάνουν στη φωλιά του Μουαμάρ Καντάφι, όπου γίνονται δεκτοί σαν άρχοντες. Στον 22ο όροφο του υψηλότερου κτιρίου της πρωτεύουσας της Λιβύης, συνάπτεται μια συμφωνία η οποία, θεωρητικά, θα έφερνε μεγάλα κέρδη και στις δύο πλευρές. Οι άνθρωποι της LIA δίνουν την πρώτη επιταγή στους μάνατζερ της Goldman, αξίας 350 εκατ. δολαρίων.

Η δουλειά προχωρεί και η συνέχεια δεν αργεί να έρθει. Σύμφωνα με το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της εφημερίδας Wall Street Journal, από τον Ιανουάριο ως τον Ιούνιο του 2008, περίπου 1,3 δισ. δολάρια πετροδολαρίων επενδύονται σε ένα «καλάθι» νομισμάτων και έξι μετοχές: τεσσάρων τραπεζικών και ασφαλιστικών ομίλων -της αμερικανικής Citigroup, της ιταλικής Unicredit της ισπανικής Banco Santander και της γερμανικής Allianz- και δύο ενεργειακών - της γαλλικής EdF και της επίσης ιταλικής ΕΝΙ.

Οι συνθήκες έμοιαζαν να είναι ιδανικές. Ηδη, από το 2004, οι ΗΠΑ είχαν άρει το εμπάργκο σε βάρος της Λιβύης, καθώς ο Καντάφι είχε αποφασίσει να γίνει καλό παιδί και να αναγνωρίσει τα... λάθη του παρελθόντος (όπως τη βομβιστική επίθεση πάνω από το Λόκερμπι), καταβάλλοντας παράλληλα παχυλές αποζημιώσεις. Όσο για τις αγορές, παρά τα σύννεφα που είχαν ήδη σωρευτεί στον ουρανό, εξακολουθούσαν να μοιάζουν με κότες που γεννούσαν χρυσά αυγά! Λίγους μήνες αργότερα, όμως, η παγκόσμια οικονομία έμοιαζε με βομβαρδισμένο τοπίο.

Η κατάρρευση της Lehman Brothers είχε ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και εκατοντάδες δισεκατομμύρια εξανεμίζονταν στην πυρά της κρίσης. Το αποτέλεσμα ήταν, σύμφωνα με εμπιστευτικό εσωτερικό σημείωμα της Goldman το οποίο επικαλείται η ίδια εφημερίδα, το Μάρτιο του 2010 από τα 1,3 δισ. δολάρια να έχουν απομείνει στο ταμείο μόλις 25,1 εκατομμύρια, δηλαδή το 2% του επενδυμένου ποσού!

Σωματοφύλακες
Ο Καντάφι, οι γιοι του και οι άνθρωποι του καθεστώτος ήταν έξαλλοι από αυτή την εξέλιξη. Τον Ιούλιο του '08, κάλεσαν και πάλι τους υπεύθυνους της Goldman στην Τρίπολη και τους επιτέθηκαν με τόση σφοδρότητα ώστε η μητρική εταιρεία αποφάσισε να προσλάβει σωματοφύλακες, καθώς φοβήθηκε ότι δεν θα έφευγαν σώοι την επόμενη μέρα.

Στη συνέχεια δε, με προσωπική εντολή του αφεντικού της επενδυτικής τράπεζας, Λόιντ Μπλάνκφεϊν, έγινε προσπάθεια να αποζημιωθούν οι Λίβυοι, μέσω μιας νέας επένδυσης. Αυτή τη φορά, τους πρότειναν να διαθέσουν 3,7 δισ. με αντάλλαγμα προνομιούχες μετοχές της Goldman οι οποίες, μετά την απόσβεση της ζημιάς, θα απέφεραν και κέρδη. Ωστόσο, η συμφωνία χάλασε για κάποιο λόγο και έτσι η επένδυση δεν έγινε - όμως, η Goldman είχε ήδη καταφέρει να «μασήσει» ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό από τους αφελείς Λίβυους.

Ανήθικη δύναμη
Φυσικά, η υπόθεση αυτή δεν αποτελούσε την εξαίρεση, αλλά τον κανόνα. Το ρευστό που είχαν στα χέρια τους οι Λίβυοι τους έκανε να αναζητούν μεγάλες και εύκολες αποδόσεις, καθιστώντας τους παράλληλα περιζήτητους από πολλούς μεγάλους διεθνείς τραπεζικούς ομίλους, ανάμεσά τους ήταν η γαλλική Societe Generale. Όπως έγραφε την περασμένη εβδομάδα η le Monde, ο όμιλος δεν είχε κανένα δισταγμό να υποδεχθεί τα χρήματα του Καντάφι - 1,8 δισ. δολάρια συνολικά εκτιμάται ότι διαχειρίστηκε στα τελευταία χρόνια, επενδύοντάς τα κυρίως στα παράγωγα προϊόντα της, συμπεριλαμβανομένων των περιβόητων CDS.

«Όλες αυτές οι τράπεζες συνέβαλαν στην ενίσχυση μιας ανήθικης δύναμης», δήλωσε στη Monde ο Σαρμιάν Γκουτς, διευθυντής της βρετανικής μη κυβερνητικής οργάνωσης Global Witness, που ασχολείται με τη διαφθορά και την κατασπατάληση των φυσικών πόρων. Μπρος στο χρήμα, όμως, τι είναι η ηθική;

Ο Καντάφι διαθέτει ακόμη άφθονο ρευστό
Μπορεί η συμφωνία για την εκχώρηση ποσοστού της Goldman Sachs στη LIA να ναυάγησε, όμως τα πετροδολάρια του Καντάφι είχαν προλάβει να «ταΐσουν» δεκάδες τραπεζικούς και ασφαλιστικούς ομίλους της Δύσης - οι οποίοι, λόγω κρίσης, είχαν αδήρητη ανάγκη από ρευστότητα. Έτσι, όταν οι φλόγες της Αραβικής Άνοιξης πέρασαν τα σύνορα της Λιβύης και οι Αμερκανοί με τους Ευρωπαίους αποφάσισαν να επέμβουν, φρόντισαν πρώτα να πλήξουν οικονομικά το καθεστώς.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες της WSJ, οι ΗΠΑ κατάφεραν να «παγώσουν» περιουσιακά στοιχεία της Λιβύης ύψους 37 δισ. δολαρίων. Το ποσό είναι αναμφίβολα μεγάλο, όμως, επ' ουδενί δεν αντιπροσωπεύει το σύνολο των συναλλαγματικών αποθεμάτων του Καντάφι, ο οποίος φαίνεται πως διαθέτει άφθονο ρευστό για να χρηματοδοτεί τον πόλεμο, για πολλούς ακόμη μήνες. Αυτό, άλλωστε, αποδεικνύεται καθημερινά στα πεδία των μαχών. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η κυβέρνηση ανεφοδιάζεται διαρκώς τόσο σε όπλα (από τη μαύρη αγορά) όσο και σε μισθοφόρους που προέρχονται από άλλες χώρες της Αφρικής και είναι ιδιαιτέρως εμπειροπόλεμοι. Βεβαίως, ακόμη και έτσι, η ροή των γεγονότων δεν μοιάζει εύκολο να αντιστραφεί. Όμως, δεν αποκλείεται ο πόλεμος να κρατήσει για πολύ ακόμη - και πάντως σίγουρα για όσο διάστημα ο Καντάφι είναι ζωντανός και ενεργός. Κι αυτό είναι κάτι που δεν αρέσει στους πολίτες της Δύσης, ειδικά τους Αμερικανούς, οι οποίοι ήδη πιέζουν τον Ομπάμα να αποσύρει τις δυνάμεις του από το τρίτο πολεμικό μέτωπο, μετά το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Το θέμα έφτασε ήδη στο Κογκρέσο, που απαιτεί εξηγήσεις...

THE ARCTIC LIGHT

The Arctic Light from TSO Photography on Vimeo.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ

Η παρακάτω επιστολή γράφτηκε από τον Βιετναμέζο μετανάστη Ha Minh Thanh, ο οποίος εργάζεται ως αστυνόμος στη Φουκουσίμα, και εστάλη σε έναν φίλο του στην πατρίδα του.

Δημοσιεύθηκε στο New America Media στις 19 Μαρτίου. Αποτελεί μαρτυρία για την δύναμη του πνεύματος των Ιαπώνων αλλά και ένα ενδιαφέρον "στιγμιότυπο" ζωής κοντά στο κέντρο της Ιαπωνικής κρίσης, το πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα.

Η επιστολή μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον αρχισυντάκτη του New America Media, Andrew Lam, συγγραφέα μεταξύ άλλων του East Eats West: Writing in Two Hemispheres.

Αδελφέ μου,

Πώς είσαι εσύ και η οικογένειά σου; Τις τελευταίες μέρες εδώ όλα είναι ένα χάος. Όταν κλείνω τα μάτια μου, βλέπω νεκρά σώματα. Όταν τα ανοίγω, βλέπω πάλι νεκρά σώματα. Πρέπει όλοι μας να δουλεύουμε 20 ώρες την ημέρα. Θα ήθελα η κάθε μέρα να είχε 48 ώρες, για να συνεχίζουμε να βοηθάμε και να σώζουμε τον κόσμο.

Είμαστε χωρίς νερό και ηλεκτρικό, και τα αποθέματα φαγητού έχουν σχεδόν εξαντληθεί. Και με το που καταφέρνουμε να μετακινήσουμε τους πρόσφυγες από το ένα σημείο στο άλλο, έρχονται καινούργιες διαταγές να τους πάμε ακόμα παραπέρα.

Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη Φουκουσίμα, περίπου 25 χλμ μακριά από το πυρηνικό εργοστάσιο. Έχω τόσα πολλά να σου πω, που αν τα έγραφα είμαι σίγουρος ότι θα έβγαινε ολόκληρο μυθιστόρημα για τις ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές σε στιγμές κρίσης.

Ο κόσμος έχει παραμείνει ήρεμος. Η αίσθηση αξιοπρέπειας και σωστής συμπεριφοράς που έχουν είναι πολύ καλή, γι' αυτό και τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο θα μπορούσαν να είναι. Αλλά σε μια εβδομάδα από τώρα, δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι θα είμαστε ακόμη σε θέση να πρσφέρουμε προστασία και τάξη. Άνθρωποι είναι κι αυτοί. Κι όταν η πείνα και η δίψα ξεπεράσουν την αξιοπρέπεια, τότε θα κάνουν, δεν ξέρω, αυτό που θα πρέπει να κάνουν.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να στείλει προμήθειες μέσω αέρος, τροφή και φάρμακα, αλλά είναι σαν να ρίχνεις μια χούφτα αλάτι στον ωκεανό.

Αδελφέ μου, μου έτυχε και κάτι πραγματικά συγκινητικό, με ένα μικρό Ιαπωνεζάκι, που έδωσε σε μένα τον ενήλικα μάθημα ζωής για το πως να συμπεριφέρομαι σαν άνθρωπος.

Χθές το βράδυ, με έστειλαν σε ένα σχολείο να βοηθήσω μια φιλανθρωπική οργάνωση να μοιράσει φαγητό στους πρόσφυγες. Η ουρά ήταν στριφογυριστή και τεράστια.

Κάποια στιγμή εντόπισα ένα μικρό αγόρι, περίπου 9 ετών. Φορούσε ένα T-shirt και ένα σορτσάκι. Το κρύο όλο και μεγάλωνε, και το αγοράκι ήταν ακριβώς στο τέλος της ουράς. Σκέφτηκα ότι μέχρι να έρθει η σειρά του, δεν θα έχει μείνει καθόλου φαγητό.

Πήγα κοντά του και του μίλησα. Μου είπε ότι ήταν στο σχολείο όταν έγινε ο σεισμός. Ο πατέρας του δούλευε εκεί κοντά και οδηγούσε προς το σχολείο. Ο μικρός είχε ήδη φτάσει στον μπαλκόνι του τρίτου ορόφου του σχολείου, όταν είδε το τσουνάμι να παρασύρει το αυτοκίνητο του πατέρα του. Τον ρώτησα για την μητέρα του.

Είπε ότι το σπίτι τους βρισκόταν ακριβώς δίπλα στην παραλία και ότι η μητέρα και η μικρή του αδερφή το πιθανότερο είναι να μην επέζησαν. Γύρισε το κεφάλι του αλλού και σκούπισε τα δάκρυά του όταν τον ρώτησα για τους συγγενείς του.

Ο μικρούλης έτρεμε από το κρύο και έτσι έβγαλα και του έδωσα το μπουφάν της αστυνομίας που φορούσα. Τότε ήταν που έπεσε η σακούλα με το συσσίτιό μου. Το σήκωσα και του το έδωσα. "Όταν έρθει η σειρά σου, μπορεί να έχει τελειώσει το φαγητό. Πάρε τη μερίδα μου. Εγώ έχω ήδη φάει. Πάρε την να την φας εσύ.

"Το αγόρι πήρε το σακουλάκι και υποκλίθηκε. Νόμιζα ότι θα έτρωγε αμέσως, αλλά δεν το έκανε. Πήρε τη σακούλα με το φαγητό και πήγε και την εναπόθεσε στην αρχή της γραμμής, εκεί που ήταν συγκεντρωμένο όλο το φαγητό για διανομή.

Σοκαρίστηκα. Τον ρώτησα γιατί δεν έφαγε και έβαλε τη σακούλα μαζί με τα άλλα φαγητά.

Και μου λέει: "Γιατί βλέπω πολλούς άλλους πολύ πιο πεινασμένους από μένα. Αν τη βάλω εκεί τότε θα μοιραστεί ισότιμα."

Όταν το άκουσα αυτό πήγα και στάθηκα παραπέρα, γιατί δεν ήθελα να με δει ο κόσμος να κλαίω. Η κοινωνία που μπορεί να εμφυσήσει σε ένα εννιάχρονο παιδί την έννοια της θυσίας για το ευρύτερο καλό, πρέπει να είναι μια σπουδαία κοινωνία, σπουδαίος λαός.

Σου έγραψα δύο γραμμές για να στείλω τις ευχές μου σε σένα και την οικογένειά σου. Πρέπει να επιστρέψω στη βάρδια μου.

Ha Minh Thanh

Ιαπωνία: Ηλικιωμένοι "καμικάζι" στη μάχη με τη ραδιενέργεια

Τα μέλη μίας ομάδας ηλικιωμένων στην Ιαπωνία συγκινούν την παγκόσμια κοινότητα καθώς θέλουν να συμβάλλουν στην εκτόνωση της πυρηνικής καταστροφής, αντικαθιστώντας τους εργαζόμενους στη Φουκουσίμα και προσφέροντας τα τελευταία χρόνια της ζωής τους για να έχουν οι νεότεροι ένα καλύτερο αύριο.

Η εθελοντική «ομάδα αυτοκτονίας» αποτελείται μέχρι στιγμής από 250 μέλη, ηλικίας άνω των 60 ετών, οι οποίοι θέλουν να εργαστούν στο μολυσμένο από τη ραδιενέργεια εργοστάσιο, γιατί πολύ απλά τα κύτταρα ενός ηλικιωμένου διασπώνται πιο αργά από αυτά ενός νέου.

«Πρέπει να δουλέψουμε εμείς αντί για αυτούς», υποστηρίζει ο 72χρονος Yasuteru Yamada, μέλος του Σώματος Ειδικευμένων Βετεράνων, αναφερόμενος στους 1.000 περίπου εργαζόμενους στο εργοστάσιο Daiichi. «Οι ηλικιωμένοι είναι λιγότερο ευαίσθητοι στη ραδιενέργεια. Συνεπώς, εμείς πρέπει να δουλέψουμε».

Ο Yamada είναι πρώην μηχανικός της Sumitomo Metal Industries με πολλά χρόνια εμπειρίας, ενώ μέχρι σήμερα έχει κερδίσει τη μάχη με τον καρκίνο. Δηλώνει επίσης ότι δίνει μεγάλη αξία στη ζωή του, ωστόσο θέλει να κάνει τη διαφορά στα χρόνια που του απομένουν.

Ο 65χρονος Masaaki Takahashi από την πλευρά καταδικάζει τους χαρακτηρισμούς που δίνονται για την ομάδα του. «Θέλω να σταματήσουν να μας λένε ‘βετεράνους αυτοκτονίας ή ‘καμικάζι’. Δεν κάνουμε τίποτα τρομερό. Απλά πιστεύω ότι πρέπει να κάνω κάτι και δεν μπορώ να αφήσω τους νέους να το κάνουν».