ΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ ΞΑΝΑ ΠΕΡΝΟΥΝ ΖΩΗ

Με την πολιτική και τους πολιτικούς στα αδιέξοδά τους, την οικονομική κρίση να επιμένει και να πολιορκεί τους πάντες, τους Ευρωπαίους και τις αγορές να απαιτούν εδώ και τώρα καθαρές λύσεις και την κυβέρνηση να βασανίζεται από υπαρξιακά και άλλα διλήμματα, όλα μοιάζουν ζοφερά στον τόπο μας που γλίστρησε χωρίς να το καταλάβει στην ανυποληψία και στην αδράνεια.

Και όμως σε αυτό το περιβάλλον της μιζέριας και της γενικευμένης υποχώρησης που αποπνέουν ο πολιτικός κόσμος και η πλειονότητα των ΜΜΕ, εκδηλώνονται πρωτοβουλίες ελπιδοφόρες.

Οι πολίτες δείχνουν ενεργοποιημένοι, δεν υποκύπτουν στα κύματα της μοιρολατρίας, αναζητούν ευκαιρίες, αξιοποιούν ξεχασμένα περιουσιακά στοιχεία, επιστρέφουν στην ύπαιθρο χώρα, ψάχνουν και ψάχνονται, νιώθουν διατεθειμένοι να αντιδράσουν σ' αυτό το κλίμα γενικευμένης κατάρρευσης. Δείχνουν σιγά - σιγά να απελευθερώνονται, καθώς ξέρουν πια ότι το κράτος δεν έχει και δεν μπορεί και αντιλαμβάνονται πως θα πρέπει να στηριχθούν σε ίδιες δυνάμεις.

Οι πληροφορίες από τη Στερεά, τη Θεσσαλία, την Ηπειρο, την Πελοπόννησο, τη Μακεδονία, τη Θράκη και τα νησιά θέλουν τους αγρότες ενεργούς για πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια. «Οι αγρότες μας δουλεύουν οι ίδιοι τα χωράφια τους έπειτα από σχεδόν δύο δεκαετίες» λένε όσοι ζουν εκεί και βλέπουν την κίνηση και το έργο.

Μαρτυρίες από παντού βεβαιώνουν ότι εφέτος οργώθηκε κάθε σπιθαμή γης, ξεχασμένα χέρσα χωράφια καλλιεργήθηκαν, δέντρα κλαδεύθηκαν, οι μηλιές και οι αχλαδιές ασπρίστηκαν, τα παρατημένα αμπελάκια αναβίωσαν. Μια άλλη κατάσταση τείνει να διαμορφωθεί λόγω της κρίσης, λόγω της ανησυχίας, της ανάγκης, αλλά και των προσδοκιών για καλύτερες τιμές διεθνώς.

Αλλά δεν είναι μόνο η διάθεση, είναι και οι αναστολές που αίρονται, οι παραδόσεις που πέφτουν και οι πειραματισμοί που γίνονται. Εκεί που μόνο το βαμβάκι, το λάδι και τα σιτηρά κυριαρχούσαν, τώρα δεν διστάζουν να φυτέψουν ροδιές, καρυδιές, δαμασκηνιές και άλλα οπωροφόρα κι ακόμη να αναζητήσουν τη συμβολαιοποιημένη γεωργία, να διερευνήσουν τις εξαγωγές, τις αγορές, όσα είχαν πνίξει οι επιδοτήσεις και η υπόσχεση του διορισμού.

Κακά τα ψέματα η κρίση κλόνισε και αλλάζει τους πολίτες. Σιγά - σιγά θα επικρατήσουν άλλα ήθη κι άλλες αντιλήψεις, θα αναδειχθούν νέες προσπάθειες και θα επικρατήσουν νέες συλλογικότητες, πιο αντιπροσωπευτικές της πραγματικής ζωής.

Το έχει ξανακάνει ο ελληνικός λαός σε δυσκολότερες εποχές, σε χρόνους άλλους χωρίς μέσα και εργαλεία. Τώρα μπορεί να το κάνει καλύτερα. Εχει τις γνώσεις, έχει τα μέσα και επιπλέον έχει παράσταση ευρωπαϊκής ζωής, ξέρει πώς είναι η οργανωμένη παραγωγή και πώς λειτουργούν οι οργανωμένες κοινωνίες. Αυτή την παράσταση δεν την ξεχνά και θα τη διεκδικήσει. Το κάνει ήδη όσο κι αν πολλοί δεν το βλέπουν...

Παγκόσμια δύναμη οι Έλληνες ναυλομεσίτες Πηγή:www.capital.gr

Την επόμενη μέρα για τους Έλληνες ναυλομεσίτες, ώστε να υπάρχει διαδοχή και να μην φύγει το επάγγελμα από την Ελλάδα, προετοιμάζει το Σωματείο Μεσιτών Ναυτιλιακών Συμβάσεων.

Σε σχετική συνέντευξη Τύπου αναφέρθηκε ότι, οι Έλληνες ναυλομεσίτες αποτελούν μια από τις ισχυρότερες παγκοσμίως δυνάμεις λόγω της εμπειρίας της εκπαίδευσης και του τεράστιου ταλέντου που έχουν οι Έλληνες στις διαπραγματεύσεις.

Οι Έλληνες ναυλομεσίτες διοργανώνουν τον Ιούνιο το πέμπτο Παγκόσμιο Συνέδριο Ναυλομεσιτών με τιμώμενη χώρα την Κίνα, κάτι που κάνουν για πρώτη φορά, με στόχο να ανοίξει τον δρόμο για νέες μορφές συνεργασιών μεταξύ ελληνικών και κινεζικών παραγόντων.

Όπως ανέφερε σε συνέντευξη Τύπου ο πρόεδρος του Σωματείου κ. Γιάννης Παχούλης, οι Έλληνες ναυλομεσίτες σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Αμβούργου HSA, προχώρησαν στην ίδρυση ναυτιλιακού τμήματος.

Το Σωματείο παραχώρησε στο πανεπιστήμιο το πρόγραμμα σπουδών των σεμιναρίων που από το 1999 διοργανώνει, και πλέον το πρόγραμμα επεκτείνεται και σε μεταπτυχιακές σπουδές.

Αναφορικά με τη φετινή εκδήλωση «Πειραιάς 2011» έχουν κληθεί να παραστούν και να μιλήσουν προσωπικότητες της παγκόσμιας ναυτιλιακής κοινότητας και πλοιοκτήτες από όλο τον κόσμο.

Που καταλήγουν τα τοξικά απόβλητά μας;

Από το ιστολόγιο Επίκεντρο

Η πρόοδος της τεχνολογίας είναι αλματώδης και συχνά ένα κινητό, ένα PC ή μία TVκαθίστανται παρωχημένα σε ένα με δύο χρόνια. Πολλοί τρέχουν να αποκτήσουν την τελευταία πάντα λέξη της τεχνολογίας την πρώτη κιόλας μέρα κυκλοφορίας της. Είδαμε τι έγινε π.χ. με το IPAD.

Όμως που καταλήγουν τα τεχνολογικά μας σκουπίδια. Ανακυκλώνονται μήπως; Μερικά ναι, όμως μεγάλες ποσότητες αυτών καταλήγουν στις φτωχές χώρες της Αφρικής. Εκεί παραμένουν σε τεράστιες χωματερές μέχρι να τους αφαιρεθούν τα μέταλλα ή άλλα χρήσιμα υλικά από τους αφρικανούς ρακοσυλλέκτες πολλοί από τους οποίους είναι δυστυχώς παιδιά.

Πρόκειται για ένα είδος ανακύκλωσης, όχι όμως με τον σωστό τρόπο. Όπως αναφέρει ο Spiegel, στην Γκάνα υπάρχει μια απέραντη ανοικτή χωματερή που δηλητηριάζει όλη τη χώρα. Κανείς δεν πλησιάζει καθώς οι αναθυμιάσεις των πλαστικών και των καλωδίων είναι εξαιρετικά δηλητηριώδεις. Πρόκειται για την τοποθεσία όπου καταλήγουν όλοι οι υπολογιστές της “ανεπτυγμένης⁽¹⁾” Ευρώπης που πετιούνται (δεν φαντάζομαι να πιστεύατε ότι εξαϋλώνονταν στο υπερπέραν), και μόνο τα παιδιά πλησιάζουν στην προσπάθειά τους να βρουν κάτι που θα τους αποφέρει πέντε δεκάρες.

Πρόκειται για παιδιά που ποτέ στη ζωή τους δεν έχουν δει κανονικό υπολογιστήσε λειτουργία – πόσο μάλλον να τον έχουν χρησιμοποιήσει κιόλας – που παρόλα αυτά κάθε μέρα αποσυναρμολογούν, σπάνε και καίνε τα δικά μας σκουπίδια προκειμένου να εντοπίσουν τα πολύτιμα καλώδια του χαλκού, τα κομμάτια του αλουμινίου ή τις ατσάλινες βίδες.

Ζούνε μέσα στα σκουπίδια της ιντερνετικής εποχής και πολλά απ’ αυτά πεθαίνουν εξαιτίας των υπολογιστών των πλουσίων που δηλητηριάζουν τον κόσμο τους. Πρώτα τους αρπάζουν την Γη όπως είδαμε εδώ και μετά αφού απομυζήσουν τους φυσικούς τους πόρους τους φορτώνουν και τα σκουπίδια τους.

Και ο λόγος γι’ αυτό το “βρωμερό” πάρτι είναι φυσικά οικονομικός. Το αυξανόμενο κόστος της απόθεσης των απορριμάτων και η θέσπιση πιο αυστηρών περιβαντολλογικών κανονισμών στον ανεπτυγμένο κόσμο καθιστούν τις αναπτυσσόμενες χώρες (ειδικά της Αφρικής) έναν ελκυστικό προορισμό απόθεσης.
Η απόθεση επικίνδυνων ή τοξικών αποβλήτων μπορεί να κοστίσει εώς και 2,000 δολάρια ο τόνος σε ένα ανεπτυγμένο κράτος σε σχέση τα 40 δολάρια στην Αφρική, 50 φορές δηλ. λιγότερο.Το δέλεαρ είναι μεγάλο συνεπώς. Το αυξημένο κόστος στην πρώτη περίπτωση οφείλεται εκτός της νομοθεσίας και στις αντιδράσεις του τοπικού πληθυσμού στις χωματερές.

Όμως η εναπόθεση τοξικών αποβλήτων αντιτίθεται και στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αναγνώρισε για πρώτη φορά το 1968 την σχέση ανάμεσα στην ποιότητα του περιβάλλοντος και στα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Η μεταφορά και η εναπόθεση τοξικών αποβλήτων και επικίνδυνων προϊόντων θέτει σε κίνδυνο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στη ζωή, το δικαίωμα του να ζει κανείς σε ένα ασφαλές και υγιές περιβάλλον και επομένως το δικαίωμα στην υγεία.

Στην Ακτή του Ελεφαντοστού για παράδειγμα, το μέγεθος και η σφοδρότητα της τοξικής εναπόθεσης του 2006 ήταν τέτοια που οι συνέπειές της στην υγεία των ντόπιων και επομένως και ο αντίκτυπος στα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους ήταν συντριπτικός.

Οι τοξικές αναθυμιάσεις των χωματερών γύρω από την πυκνοκατοικημένη πόλη του Αμπιτζάν (που αποτελεί και την οικονομική πρωτεύουσα της Ακτής του Ελεφαντοστού) προκάλεσαν σοβαρά προβλήματα υγείας. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, 20 άτομα πέθαναν, 67 εισήχθησαν σε νοσοκομεία και 108,000 ζήτησαν ιατρική βοήθεια εξαιτίας των σκουπιδιών. Η πλειονότητα των επισήμων θανάτων ήτανπαιδιά, τα οποία και παρουσίασαν τις σοβαρότερες επιπλοκές. Και βέβαια, όπως συμβαίνει συνήθως, πολλοί θάνατοι δεν συμπεριελήφθησαν στην επίσημη καταγραφή.

Το τάνκερ που μετέφερε τα απόβλητα στην χώρα ήταν το ελληνικής ιδιοκτησίαςProbo Koala καταχωρημένο στον Παναμά, που είχε μισθωθεί από μία Ολλανδική εταιρία, διοικούνταν από δύο Γάλλους από το Λονδίνο και είχε ρωσικό πλήρωμα! Βλέπεται πόσο μπερδεμένο είναι το ζήτημα, πολυεθνικό θα έλεγα. Το δηλητηριώδες μείγμα που εναπόθεσε στην Ακτή του Ελεφαντοστού αποτελούνταν από χημική λάσπη αναμεμιγμένη με καυστική σόδα και κατακάθια λαδιού και νερού.

Όπως βλέπεται οι ανεπτυγμένοι θέλουν να συνεχίσουν να καταναλώνουν ασύστολα χρησιμοποιώντας τους φυσικούς πόρους των πιο αδύναμων και φορτώνοντάς τους ύστερα και τα σκουπίδια τους. Αν αυτό δεν είναι έγκλημα τότε τι είναι

ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΤΕΡΑΣ

Το μόνο που αντιλαμβάνομαι είναι ότι οι γενιές που έζησαν άνετα... τις δεκαετίες του 80 του 90 και του 2000, οι περισσότεροι εξ αυτών "έφαγαν" τον περίδρομο ανεξάρτητα από τις πολιτικές πεποιθήσεις τους. Άλλοι για μικροσυμφέροντα άνομων πράξεων που περιείχαν ρουσφέτια και αυθαιρεσίες όπως για παράδειγμα να βολέψουμε τα παιδιά μας στην τεμπελιά του δημοσίου ή άλλοι για κερδίσουν έστω και 300 ευρω ή και χιλιάδες ευρώ επιπλέον στο μισθό τους χωρίς να δουλέψουν για αυτά τα ευρώ και όλοι μας για χιλίους και πλέον μικρούς η μεγάλους λογούς αλλά πάντα άνομους, ψήφιζαν και τοποθετούσαν στην βουλή αυτούς που τους εξυπηρετούσαν. Μας βόλευε το πολιτικό σύστημα επί 35 χρόνια ανεξάρτητα πολίτικης ιδεολογίας και για αυτό τα πολιτικά αυτά πρόσωπα εδραιώθηκαν δημιουργώντας τόσα χρόνια ένα πολιτικό τέρας που σήμερα μας έχει καταβροχθίσει... Τόσες δεκαετίες δεν νομίζω οι πολίτες να ενδιαφέρονταν για τον συνάνθρωπό τους για τον τόπο τους Αδιαφορούσαν για όλα όσα γίνονταν γύρω τους. Αρκούσε το να μην τους ενοχλούσε κάτι η κάποιος και το πως θα εξασφάλιζαν καλύτερη ζωή δημιουργώντας έτσι ένα χάος. Οι ίδιοι πολίτες σήμερα αποποιούνται των ευθυνών... Εμείς οι πολίτες δίναμε τροφή στο ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΤΕΡΑΣ. Αλλά εμείς είμαστε σήμερα που γινόμαστε Πόντιοι Πιλάτοι, απέναντι στα ίδια μας τα παιδιά. Τα παιδιά μας είναι όμως το μέλλον μας...
Διαστρεβλώνουμε την αλήθεια στην ζωή μας.
Όταν θα μάθουμε ως έθνος τη λέξη "διάκριση". Ποιό είναι το σωστό και ποιό το λάθος…Πιο το ηθικό πιο το ανήθικο… .
Τότε μόνο θα βρούμε την λύση για το μέλλον μας.
Το χρήμα είναι απλά και μόνο ένα εργαλείο...

Ο μάνατζερ που θα σώσει τον ΟΣΕ

Ο κ. Αθ. Ζηλιασκόπουλος, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, έχει διδάξει επί 16 έτη σε πανεπιστήμια της Αμερικής και της Ελλάδας, με ειδίκευση στη βελτιστοποίηση συστημάτων μεταφορών. Θα μπορούσε να έχει το τουπέ του ειδήμονα, αλλά είναι ένας απλός και εξαιρετικά ευγενικός άνθρωπος, ο οποίος δεν έχει προδώσει τις ρίζες της καταγωγής του από το Θούριο Εβρου. Οταν προκηρύχθηκαν θέσεις μέσω του open.\gov,
αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να αφήσει τη θεωρία και να περάσει στη δράση. «Πιστεύω ότι μπορώ να σώσω τον ΟΣΕ, διαφορετικά δεν θα δεχόμουν τη θέση αυτή» έλεγε τις πρώτες ημέρες που βρέθηκε στην καρέκλα του επικεφαλής της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Οι συνομιλητές του τον αντιμετώπιζαν με συγκατάβαση.

Εκείνος όμως μιλούσε με την πείρα πολλών ετών εργασίας στους αμερικανικούς σιδηροδρόμους. Εναν χρόνο αργότερα κατάφερε να μειώσει εντυπωσιακά το έλλειμμα του ΟΣΕ. Από 230 εκατ. ευρώ το έφθασε στα 55 εκατ. ευρώ. Ως το τέλος του έτους εκτιμά ότι ο ΟΣΕ θα μπορεί να παρουσιάσει τα πρώτα ευρώ κέρδους από την εποχή ίσως της ίδρυσής του!

Oι αριθμοί, όσο εντυπωσιακοί και αν είναι, δεν μπορούν να αποτυπώσουν το μέγεθος της προσπάθειας την οποία καταβάλλει ο κ. Ζηλιασκόπουλος. Η σύγχρονη ιστορία του ελληνικού σιδηροδρόμου είναι ένα απίστευτο αφήγημα σκανδάλων, πελατειακών σχέσεων, πλιάτσικου και παραλογισμού. Μια μικρογραφία, δηλαδή, του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Το «ξήλωμα» του... παρα-ΟΣΕ που είχε θεριέψει στο πλάι του κανονικού Οργανισμού, ο οποίος ρήμαζε, δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Χρειάστηκε να βάλει βαθιά το μαχαίρι ο κ. Ζηλιασκόπουλος, να υψώσει σθεναρή αντίσταση απέναντι σε αδίστακτα συμφέροντα ο υπουργός Μεταφορών κ. Δ. Ρέππας και να βάλουν πλάτη κόντρα στις πιέσεις συνδικαλιστικών στελεχών του ΠαΣοΚ ορισμένοι βουλευτές που γνώριζαν σε βάθος την υπόθεση, όπως ο κ. Γ. Φλωρίδης. Στην πορεία η υπόθεση εξυγίανσης του ΟΣΕ μετατράπηκε σε θρίλερ. Εκτοξεύτηκαν απειλές, σημαντικά έγγραφα φυγαδεύτηκαν από τις κεντρικές υπηρεσίες και κρύφτηκαν για λόγους ασφαλείας και κάποια παρακλάδια του θέματος έφθασαν ως το Μέγαρο Μαξίμου.

Η «Πρόοδος» των συνδικαλιστών

Το πουλόβερ άρχισε να ξηλώνεται από την εταιρεία «Πρόοδος», την οποία είχαν συστήσει συνδικαλιστές του ΠαΣοΚ με διευθυντικές θέσεις στον ΟΣΕ το 1995. Το σύστημα με το οποίο δούλευε η εταιρεία ήταν απλό: όταν ένας πελάτης ενδιαφερόταν για μεγάλες μεταφορές, οι αρμόδιοι του ΟΣΕ του έλεγαν ότι ο Οργανισμός δεν έχει την κατάλληλη υποδομή και τον έσπρωχναν προς τους ιδιώτες. Αυτοί έπαιρναν τη δουλειά και στη συνέχεια ο ΟΣΕ... έβρισκε την υποδομή και διακινούσε τα εμπορεύματα με έκπτωση που έφθανε ως 87%! Η «Πρόοδος» είχε κέρδη περί τα 70 εκατ. ετησίως και ο ΟΣΕ συσσώρευε ζημιές.

Οταν το πάρτι σταμάτησε, οι αντιδράσεις ήταν τόσο έντονες ώστε παρ΄ ολίγον να προκληθεί και διπλωματικό επεισόδιο. Σε κάποιο στάδιο της μεταφοράς εμπορευμάτων εμπλέκονταν και εταιρείες αυστριακών συμφερόντων. Οταν καταγγέλθηκαν οι συμβάσεις τους, ο αυστριακός πρεσβευτής χτύπησε την πόρτα του κ. Ζηλιασκόπουλου. Ο πρόεδρος της ΤΡΑΙΝΟΣΕ τον άκουσε και του απηύθυνε μόνο μία ερώτηση. «Πώς γίνεται οι αμοιβές για αντίστοιχες μεταφορές με τον αυστριακό σιδηρόδρομο να κοστίζουν 18 ευρώ και με τον ελληνικό 3,5 ευρώ;». Ο πρεσβευτής κατανόησε την κατάσταση και έφυγε χωρίς να πει τίποτε άλλο. Από την πρώτη ημέρα της θητείας του ο πρόεδρος της ΤΡΑΙΝΟΣΕ ασχολήθηκε μόνο με την περιστολή των δαπανών. Εβαλε φρένο στις σπατάλες συντήρησης του δικτύου και στις κλοπές των υλικών. Επανεξέτασε τα φαραωνικά έργα που είχαν προγραμματιστεί και κατήγγειλε συμβάσεις. Περπάτησε μόνος του τα τρία χιλιόμετρα έξω από τη Θεσσαλονίκη, το μοναδικό τμήμα της γραμμής που συνδέει τα Σκόπια με την Αθήνα που δεν είναι ηλεκτροφόρο και έλυσε το μυστήριο των «βαγονιών-φαντασμάτων». Τα βαγόνια οδηγούνταν σε μια αποθήκη έξω από τη Θεσσαλονίκη και χρησίμευαν ως αποθήκες, τις οποίες το κύκλωμα μίσθωνε σε ιδιώτες για τη φύλαξη των εμπορευμάτων αντί 50 ευρώ την ημέρα ανά βαγόνι. Συνολικά στην αποθήκη βρέθηκαν 700 βαγόνια. Ξενοίκιασε το κτίριο του Προαστιακού στην Κρατίνου, το οποίο κόστιζε 1 εκατ. ευρώ ετησίως, και εγκατέστησε το προσωπικό στο κτίριο της Καρόλου.

Οταν τελείωσαν τα σκάνδαλα ξεκίνησε ο παραλογισμός. Ο ΟΣΕ την 1η Μαρτίου 2008 υπέγραψε μια σύμβαση με την εταιρεία Wasteel Ηellas. Αντικείμενο η υποστήριξη των κλιναμαξών με προσωπικό. Μέσω ενός υπεργολάβου το προσωπικό αυτό έφθασε στα 60 άτομα, τα οποία, όπως προβλεπόταν στη συμφωνία, δεν τα πλήρωνε η εταιρεία αλλά ο... ΟΣΕ. Ο μηνιαίος μισθός του κάθε υπαλλήλου ήταν 4.000 ευρώ, με υπερωρίες, επιδόματα και τα δώρα. Το μηναίο κόστος για τον Οργανισμό ανερχόταν σε 250.000 ευρώ.

Η σύμβαση δεν μπορούσε να σταθεί. Οταν όμως ολοκληρώθηκε ο έλεγχος αναδύθηκαν και άλλες λεπτομέρειες. Από τα 60 άτομα εμφανίζονταν στη δουλειά τους μόνο 20. Οι υπόλοιποι ήταν άφαντοι. Επιπλέον δεν μπορούσε να εφαρμοστεί σε αυτούς η ρύθμιση για την περικοπή των μισθών που έγινε στο Δημόσιο επειδή τυπικά δεν ανήκαν στον ΟΣΕ.

Γιοι, κόρες και συγγενείς

Ο κ. Ζηλιασκόπουλος αποφάσισε να καταγγείλει τη σύμβαση, η οποία λήγει στις 28 Φεβρουαρίου. Αμέσως άρχισε η κατάθεση επερωτήσεων στη Βουλή για απολύσεις στον ΟΣΕ. Επιπλέον, οι 60 υπάλληλοι απαιτούν πλήρη αποζημίωση από τον ΟΣΕ σε περίπτωση απόλυσής τους και απειλούν ότι θα διεκδικήσουν δικαστικώς την επαναπρόσληψή τους στον Οργανισμό! Αν χάνεται κάπου το νήμα της λογικής, αυτό συμβαίνει επειδή ο εσωτερικός έλεγχος αποκάλυψε κάτι ακόμη. Οι περισσότεροι από τους υπαλλήλους αυτούς είναι γιοι, κόρες και συγγενείς συνδικαλιστών του ΟΣΕ, κυρίως προσκείμενων στη ΝΔ, αλλά όχι μόνο.

Αυτά που έγιναν μέσα σε έναν χρόνο μπορούν να γεμίσουν ολόκληρους τόμους. Αλλά αυτό που έχει σημασία είναι το μέλλον. Και στο μέλλον θα πρέπει να εξαλειφθούν τα τελευταία 55 εκατ. ευρώ του ελλείμματος. Οι επιλογές είναι δύο: Αύξηση των εισιτηρίων σε ορισμένες γραμμές με χαμηλό κόστος ώστε να φθάσουν στο 80% της τιμής του εισιτηρίου ΚΤΕΛ. Τα προσδοκώμενα έσοδα υπολογίζονται σε 25 εκατ. ευρώ ετησίως. Επίσης, «κόβονται» οι πολύ ζημιογόνες γραμμές, π.χ. Πάτρα- Καλαμάτα, η οποία έχει κόστος λειτουργίας 7,5 εκατ. ευρώ για τη μεταφορά κατά μέσο όρο τριών επιβατών ημερησίως. Οταν ολοκληρωθούν οι μετατάξεις και η διαπραγμάτευση των συλλογικών συμβάσεων, υπάρχουν πολλά και φιλόδοξα σχέδια για την ανάπτυξη του σιδηροδρόμου ώστε να γίνει ανταγωνιστικός, όπως συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη. Οι αγκυλώσεις του συστήματος όμως είναι τόσο μεγάλες ώστε σε ό,τι αφορά τον σιδηρόδρομο ισχύει η αρχαία ρήση «μηδένα προ του τέλους μακάριζε».

1,5 εκατ. ευρώ τον χρόνο στοίχιζαν οι πληροφορίες για τα δρομολόγια!

Χαρακτηριστικό παράδειγμα θεωρείται η σύμβαση με το «11888» του ΟΤΕ. Προκειμένου να δίνει η υπηρεσία του ΟΤΕ πληροφορίες για τα δρομολόγια των τρένων ο ΟΣΕ κατέβαλλε 1,5 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Το ποσό αυτό κάλυπτε τις ανάγκες μισθοδοσίας 60 τηλεφωνητών και τηλεφωνητριών, δηλαδή ολόκληρου του προσωπικού που απασχολούσε η υπηρεσία «11888». Η σύμβαση καταγγέλθηκε. Με την αγορά ενός τηλεφωνικού κέντρου αξίας 35.000 ευρώ και με 10 υπαλλήλους του ΟΣΕ οι πληροφορίες δρομολογίων λειτουργούν άψογα χρησιμοποιώντας τον αριθμό 1110. Το «11888» όμως δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Εχει στείλει δύο εξώδικα καταγγέλλοντας τη διακοπή της σύμβασης. Επιπλέον, οι τηλεφωνητές έδιναν στους ενδιαφερόμενους πολίτες το προσωπικό τηλέφωνο στο γραφείο του διευθύνοντος συμβούλου. Η κατάσταση είχε γίνει αφόρητη ώσπου να βρεθεί λύση. Δύο γραμματείς ανέλαβαν να δίνουν πληροφορίες για τα δρομολόγια. Επίσης, έφτιαξε υπηρεσία web ticketing αντί 300.000 ευρώ χρησιμοποιώντας το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και σπάζοντας μια σύμβαση 8 εκατ. ευρώ με ιδιωτική εταιρεία.

Μαθητές πατάνε οικολογικά γκάζια

Ένα υψηλής τεχνολογίας μονοθέσιο, που σχεδίασαν μαθητές του 2ου Επαγγελματικού Λυκείου (ΕΠΑΛ) Αιγάλεω, θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στον 27ο Ευρωπαϊκό Μαραθώνιο Οικονομίας της Shell (28-29 Μαίου) στη Γερμανία. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες, οι μαθητές δούλεψαν σκληρά και κατάφεραν να πάρουν το «εισιτήριο» για τον σημαντικότερο διαγωνισμό ενεργειακής αποδοτικότητας της Γηραιάς Ηπείρου.

Το όχημα κατασκευάστηκε από τη δεκαμελή ομάδα, σε ώρες πέραν του κανονικού προγράμματος, καθώς ένα τέτοιο εγχείρημα δε θεωρείται μάθημα.

Η «Ίρις»- έτσι ονομάζεται το μονοθέσιο- «γεννήθηκε» στο μηχανουργείο που διαθέτει το ΕΠΑΛ, ενώ το μόνο αγορασμένο στοιχείο είναι ο κινητήρας των 30 κ. εκ. της Subaru που παρήγγειλαν οι καθηγητές από την Αμερική. Η «μπανιέρα» που αποτελεί τη βάση της είναι φτιαγμένη από ανθρακόνηματα και είναι πανάλαφρη.

Η ομάδα του ΕΠΑΛ Αιγάλεω, κατέχει το ρεκόρ συμμετοχών -η φετινή είναι η ένατη- καθώς και το επίσημο πανελλήνιο ρεκόρ οικονομίας καυσίμου, με επίδοση 471 χιλιομέτρων ανά λίτρο, που πέτυχε το 2007 με το όχημα «Πήγασος».

Όπως αναφέρουν οι καθηγητές, μέρος των χρημάτων που απαιτούνται για τη συμμετοχή θα το πληρώσουν οι ίδιοι από την τσέπη τους ενώ τα υπόλοιπα χρήματα θα τα λάβουν ως επιδότηση από το πρόγραμμα «Τεχνομάθεια» που όμως δεν εξασφαλίζει ούτε καν τις διανυκτερεύσεις της αποστολής.

Μόνο το κόστος εξέλιξης του πρωτοτύπου «Ίρις» είναι στα 15.000 ευρώ.

BILLIONAIRES OF THE WORLD

"Παιχνίδι" στα χέρια του ο γρίφος του ΝΑΣ

Απόφοιτος του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, με βαθμό 9,98 στα 10, με μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, καθηγητής πληροφορικής στο MIT, ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης θεωρείται ένα από τα πιο λαμπρά μυαλά διεθνώς. Οι γνώσεις και ικανότητές του αδιαμφισβήτητες, ωστόσο, αυτό που εκτόξευσε τη δημοτικότητά του στην επιστημονική κοινότητα, ήταν το επίτευγμά του - το 2009 - να ξεδιαλύνει έναν δύσκολο γρίφο της πληροφορικής, που έμενε άλυτος από το 1950. Η διδακτορική του διατριβή μελετά το Θεώρημα του Νας, στη θεωρία των παιγνίων, θεώρημα για το οποίο το 1994 ο Νας κέρδισε το Νόμπελ Οικονομίας.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε πριν από ένα χρόνο στα ΝΕΑ, ο Κ. Δασκαλάκης σημείωνε χαρακτηριστικά, ότι «την επιστήμη μου την ενδιαφέρει κυρίως το Ίντερνετ. Πρόκειται για ένα μέσο που χρησιμοποιείται από εκατομμύρια χρήστες και ελέγχεται από διάφορες εταιρείες, οργανισμούς και κράτη. Όλοι όμως έχουν διαφορετικά συμφέροντα, που μερικές φορές επηρεάζουν την ελεύθερη κίνηση της πληροφορίας. Έτσι, αυτό που καλούμαστε να κάνουμε είναι να σχεδιάσουμε ένα "γερό" Ίντερνετ, όπου η πληροφορία θα ταξιδεύει όσο πιο γρήγορα γίνεται με ασφάλεια, ενώ παράλληλα θα προστατεύεται η ελευθερία του λόγου»

Ο ίδιος δεν είχε κρύψει τότε την αντίθεσή του στο να εγκαταλείψει την ακαδημαϊκή του καριέρα στις ΗΠΑ προκειμένου να επιστρέψει στην Ελλάδα, εκτιμώντας ότι λόγω αντικειμένου, στη χώρα μας δεν θα είχε τη δυνατότητα να συνεχίσει τις έρευνές του. Ωστόσο και παρά το ότι δεν προγραμματίζει επιστροφή στην πατρίδα, παραδέχεται ότι επιθυμεί να δώσει "πίσω στην Ελλάδα, γιατί κι αυτή μου έδωσε τις βάσεις για να φτάσω ώς εδώ".

Στην προσωπική του ιστοσελίδα, http://people.csail.mit.edu/costis/, ο Κ. Δασκαλάκης, παραθέτει ένα απόσπασμα από τη Σατραπεία του Καβάφη, στην αγγλική γλώσσα.

Η επίλυση του γρίφου του Nash

O K. Δασκαλάκης, χρειάστηκε περίπου ένα χρόνο για να καταφέρει αυτό που έμοιαζε ακατόρθωτο, αναγκάζοντας τη διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα να υποκλιθεί στις ικανότητές του. Την επίλυση του γρίφου του ΝΑS δηλαδή, ο οποίος τη δεκαετία του ΄50 έφτιαξε ένα απλοποιημένο σύστημα των σχέσεων και των ενεργειών κάποιων ανθρώπων που βρίσκονταν σε καταστάσεις με διαφορετικά συμφέροντα, όπως το να είναι αντίπαλοι σε ένα "παιχνίδι". Σε συνεργασία με τους καθηγητές του, Χρίστο Παπαδημητρίου από το Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ και τον καθηγητή Πολ Γκόλντμπεργκ του Πανεπιστημίου του Λίβερπουλ, κατάφεραν να αποδείξουν, ότι δεν υπάρχει τρόπος για να προβλεφθεί η ισορροπία.

Ποιος ήταν ο Nash;

Αμερικανός μαθηματικός που βραβεύτηκε το 1994 με το βραβείο Νόμπελ στα Οικονομικά για την πρωτοπόρα εργασία του που ξεκίνησε αρχικά από το 1950, των μαθηματικών στη θεωρία των παιχνιδιών. Μοιράστηκε το βραβείο Νόμπελ με τον οικονομολόγο John C. Harsanyi και τον μαθηματικό Reinhard Selten.

Ποιο είναι το θεώρημα Nash;

Πρόκειται ουσιαστικά για μια θεωρητική έννοια ενός παιχνιδιού που περιλαμβάνει δυο ή περισσότερους παίχτες, κατά τον οποίο κάθε παίχτης υποθέτεται ότι ξέρει τις στρατηγικές που φέρνουν την ισορροπία των άλλων παιχτών, και ότι κανένας παίχτης δεν έχει τίποτα να κερδίσει με το να αλλάξει μόνο την δική του στρατηγική. Αν κάθε παίχτης έχει μια επιλεγμένη στρατηγική κανένας παίχτης δεν μπορεί να κερδίσει με το να αλλάξει την δική του στρατηγική ενώ οι υπόλοιποι παίχτες διατηρούν αναλλοίωτη την δική τους στρατηγική, τότε η επικρατούσα κατάσταση της επιλογής των στρατηγικών και το αντίστοιχο κέρδος από αυτές αποτελούν το θεώρημα του Νας, το οποίο βρίσκει μεταξύ άλλων χρήση στην ανάλυση εμπόλεμων καταστάσεων, την πρόβλεψη της τροχαίας κίνησης τη διοργάνωση μιας δημοπρασίας, αλλά και την εκτέλεση πέναλτυ στο ποδόσφαιρο. Αξίζει τέλος να σημειωθεί, ότι η ταινία "A Beautiful Mind" με πρωταγωνιστή τον Ράσελ Κρόου, είναι βασισμένη στη ζωή του Νας και τον δείχνει να παλεύει να νικήσει την σχιζοφρένεια του.

Λαμπρή πορεία στην κατασκευή πολυώροφων κτιρίων

Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους πολιτικούς μηχανικούς, όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και διεθνώς. Εχοντας ολοκληρώσει το 1970 τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Ηράκλειο Κρήτης, πήγε για σπουδές στο δημόσιο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, έχοντας στο μυαλό του, ότι θα επιστρέψει στην Ελλάδα με το πτυχίο του. Ωστόσο, η πορεία του, ήταν εκείνη που συνήθως ακολουθούν όλοι όσοι θέλουν να πετύχουν κάτι παραπάνω στη ζωή τους, παρά να επαναπαυθούν σε έναν τίτλο σπουδών. Μετά την αποφοίτησή του ακολούθησε το μεταπτυχιακό και ακολούθως αποφάσισε ότι θα ήταν προτιμότερο να εργαστεί για λίγα χρόνια, προκειμένου να αποκτήσει την απαραίτητη εμπειρία. Ομως, η μία δουλειά έφερε την άλλη, οι υποχρεώσεις πολλαπλασιάστηκαν και ο Μανώλης Βεληβασάκης βρέθηκε να έχει δημιουργήσει τη δική του οικογένεια στις ΗΠΑ.

Σήμερα, είναι αντιπρόεδρος και ένας από τους οκτώ κύριους μετόχους της κολοσσιαίας αμερικανικής εταιρίας Consulting Thornton-Tomasett, στην οποία μετέχει από το 1975, όπως και πρόεδρος της LZA Technology Division. Παράλληλα, είναι καθηγητής στο Institute of Design & Construction, ενώ για χρόνια διετέλεσε καθηγητής Μηχανικής στο New York Institute of Technology.

Ο Μ. Βεληβασάκης δεν κρύβει ότι η Ελλάδα και η γενέτειρά του, Κρήτη, του λείπουν, δεν παραλείπει πάντα να αναφέρεται στις αρχές που έλαβε από την οικογένειά του, η οποίες όπως λέει, σε συνδυασμό με την κρητική πολιτιστική κληρονομιά, υπήρξαν πολύτιμες για τη δική του πορεία.

Μερικά από τα έργα του, ένας ουρανοξύστης ύψους 1.001 μ. στην Τζέντα η κατασκευή του οποίου βρίσκεται σε εξέλιξη, η επίβλεψη κατασκευής του Οικονομικού Κέντρου της Ταϊπέι ύψους 451 μέτρων, η δομική ανάλυση και αναστήλωση του θόλου του Καπιτωλίου στην Ουάσιγκτον (1990-1992), η οποία συνεχίζεται και σήμερα με μία νέα μελέτη, η μελέτη αποκατάστασης του Empire State Building της Νέας Υόρκης, όπως και η αντισεισμική θωράκιση του αεροδρομίου "Ατατούρκ" της Κωνσταντινούπολης, μετά τον σεισμό του 1999.

Ο ίδιος θεωρεί ως μία δύσκολη στιγμή στην επαγγελματική πορεία του την πλήρη αποκατάσταση του χώρου του Παγκοσμίου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη, το Ground Zero, μετά τα τραγικά γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, που ανέλαβε η εταιρία του.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι παρά το ότι έχει βραβευθεί πολλάκις στη χώρα μας, δεν έχει ζητηθεί η συνδρομή του επαγγελματικά. Ο Μανώλης Βεληβασάκης, έχει συνεργαστεί αρκετές φορές και με τον αρχιτέκτονα Σαντιάγκο Καλατράβα, με τελευταίο τους έργο, την κατασκευή ενός ουρανοξύστη, 150 ορόφων στο Σικάγο.

Ο ΠΙΟ ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

Η πανίσχυρη εταιρεία Glencore, η οποία ειδικεύεται στα εμπορεύματα, προχωρά με την δημόσια προσφορά της, η οποία αναμένεται να αγγίξει τα 10 δις δολάρια, ανεβάζοντας την αποτίμησή της κοντά στα 60 δις. Από την συγκεκριμένη ιστορία ξεχωρίζει η περίπτωση του κ. Τέλη Μυστακίδη, ο οποίος ανήκει στην αρχική ομάδα επενδυτών που απέκτησαν μετοχές απευθείας από τον Μαρκ Ριτς, όταν αυτός πούλησε την εταιρεία. Σήμερα, ο κ. Μυστακίδης αναμένεται να κερδίσει δισεκατομμύρια μέσω από την δημόσια προσφορά, καθιστώντας τον έτσι έναν από τους πιο πλούσιους Έλληνες διεθνώς.

Ο 49χρονος µάνατζερ, ο οποίος σπούδασε Οικονοµικά στο London School of Economics, είναι επικεφαλής των τµηµάτων χαλκού και µολύβδου της επιχείρησης, ενώ εργάζεται στην επιχείρηση από το 1993. Επιπλέον, συμμετέχει στη διοίκηση δύο σηµαντικών εταιρειών του οµίλου, της Mopani Copper Mines και της Recyclex.

Σε γενικές γραμμές πάντως, τόσο η Glencore, όσο και τα στελέχη της είναι διαβόητοι για την μυστικοπάθεια και τους χαμηλούς τόνους που κρατούν, παρόλο που διαχειρίζονται εμπορεύματα και συμβόλαια σε ποσότητες τεράστιες. Χαρακτηριστικό είναι ότι η εταιρεία είχε το 2010 έσοδα 145 δις δολαρίων και 5,3 δις δολάρια κέρδη.

Εκτός όμως από τον κ. Μυστακίδη, αναμένεται να βγουν κερδισμένοι και οι υπόλοιποι μεγαλομέτοχοι, όπως ο Ντάνιελ Μέιτ, και ο διευθύνων σύμβουλος, Αϊβαν Γκλέιζενµπεργκ, ο οποίος µετά τη δηµόσια εγγραφή θα συµµετέχει στην εταιρεία µε 15,8% (έναντι 18,1% σήµερα), µε το µερίδιό του να αποτιµάται στα 10 δισ. δολάρια.